ถือดีอะไรมาสั่งสอนคนอื่น

แวนด้าที่ตอนนี้นอนแผ่หลาอยู่ในห้อง สายตามองเพดานอย่างเลื่อนลอย สภาพห้องที่ทรุดโทรมเธออาศัยอยู่กับน้องสี่ของเธอและสาวใช้ ส่วนพี่ชายอยู่อีกห้อง ตอนนี้พี่ชายอารมณ์เสียบ่อยๆเพราะเดินไม่ได้ เวินหนิงไอ้พ่อสารเลวนั้นบอกว่าแม่ของร่างนี้ว่ามีชู้ เขาจับได้นางเลยกระโดดน้ำตายหนีความผิด เท่าที่จำได้ศพของมารดานางมีรอยแดงที่คอคล้ายกับถูกรัดตอนที่มีคนงมขึ้นมาจากน้ำ คนจมน้ำต้องลอยอืดสิ นี่แปลว่ามารดานางตายก่อนจมน้ำ อีกอย่างสั่งให้คนไปงมแต่ไม่ค้นหาเหมือนรู้อยู่แล้วว่านางจมน้ำจุดไหน ไอ้แก่เวินรอฉันก่อนเถอะ จะเอาคืนให้สาสมเลย

แวนด้า ตอนนี้ยอมรับแล้วว่าจากนี้ไปเธอก็คือเวินซูฉีคุณหนูสามสกุลเวิน บุตรสาวเมียเอกที่พ่อไม่รัก แต่ไปรักลูกเมียน้อยอย่างเวินเหยียน ยายผู้หญิงสตอเบอรี่นั่นเป็นคนเอายามาให้แล้วบอกว่าจะทำให้หยางเว่ยหมิงตกลงแต่งงานกับนาง ไอ้ราชครูนั่นตื่นมาก็บีบคอนางแล้วเหวี่ยงนางเสียกระเด็น

"ยายโง่...คลั่งรักแบบโง่ๆ ผู้ชายมีมากมายดันไปหลงไอ้หน้าหล่อแต่ไม่มีสมอง ยายโง่เอ๋ยผู้ชายนะแค่มีเงินจะหาหล่อแค่ไหนอยากได้กี่คนก็ได้"

เวินซูฉีลุกขึ้นมานั่งกอดเข่าคิดทบทวนว่าจะเอาอย่างไรดี แต่ก็มีเสียงดังมาจากด้านนอก

"คุณหนู...ฮูหยินผู้เฒ่าให้ท่านไปพบเจ้าค่ะ"

เสียงเพ่ยเพ่ยสาวใช้ของร่างเดิมเอ่ยจากด้านนอก เวินซูฉีจึงลุกออกมาเปิดประตู เพ่ยเพ่ยที่ตอนนี้มีรอยถูกตบที่ใบหน้า ยายคุณหนูรองนี่ชอบลงมือกับบ่าวไพร่ โดยเฉพาะคนของร่างเดิม เวินซูฉีเดินตามสาวใช้ไปเอ่ยถามลอยๆ

"ใครตบเจ้าเพ่ยเพ่ย"

"บ่าวสะดุดล้มเองเจ้าค่ะ คุณหนูอย่าไปมีเรื่องเลยนะเจ้าคะ"

"แล้วยายแก่นั่นเรียกข้าทำไมกัน"

"คุณหนู...ระวังคำพูดด้วยเจ้าค่ะ มิเช่นนั้นจะถูกโบยอีกนะเจ้าคะ"

เวินซูฉีพยักหน้า ฮูหยินผู้เฒ่าคือน้าสาวของเมียน้อยตาแก่เวิน มารดาเวินเหยียน ยายแก่คนนี้แอบให้สองคนอยู่กินกันจนมีเวินเหยียน แล้วรับเข้าจวนตอนที่น้องสี่เวินซูเจินเพิ่งจะเกิดได้สองขวบ อายุของเวินหยุนบุตรชายพวกเขาเท่ากับน้องสี่

เมื่อนางมาถึงโถงกลางก็เห็นบ้านใหญ่และบ้านสามนั่งอยู่พร้อมหน้า ยังมีหยางเว่ยหมิงที่นั่งจิบชาอย่างสง่าผ่าเผย เขายกชาขึ้นจิบสายตาเหลือมองนางอย่างรังเกียจ อีกคนจากความทรงจำคือหนานกงซวี บุตรชายของเสนาบดีหนานกงเฮ่อ และเป็นเพื่อนรักไอ้คนแซ่หยางนี้ เวินซูฉีเดินมายืนเด่นอยู่กลางห้องโถง จนหมัวมัวต้องเอ่ยเตือน

"คุณหนูสาม..ที่นี่มีผู้อาวุโสนั่งอยู่เหตุใดไม่คุกเข่า"

"............."

"คุณหนูสามท่านไม่ได้ยินหรือ อ๊า"

เวินซูฉีหันมาช้าๆทางหญิงชรายกมือบางขึ้น นิ้วเรียวราวกับลำเทียนมือเรียวน่าทะนุถนอมยามนี้ฝ่ามือนั้นกลับกระทบลงบนใบหน้าเหี่ยวย่นของหญิงชราจนนางร้องออกมาเพี๊ยะ!! ฝ่ามือบางกระทบใบหน้าเหี่ยวย่นของหมัวมัวเสียงดังทำเอาทั้งห้องตกใจ ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจัดเคาะไม้เท้าก่อนจะชี้หน้านาง

"บังอาจ..เจ้ากล้าตบหน้าคนของข้าเชียวหรือนางเด็กไม่รักดี"

แต่เวินซูฉีไม่สนใจเอ่ยกับบ่าวรับใช้เฒ่าเสียงเข้ม

"หลินหมัวมัวเจ้าพูดใหม่สิ"

เวินซูฉีสั่ง หลินหมัวมัวกุมแก้มก่อนจะเอ่ยอีกรอบ น้ำเสียงเคียดแค้น

"คุณหนูสาม ที่นี่มีผู้อาวุโสเหตุใดไม่คุกเข่า อ๊า"

เพียะ!! หยางเว่ยหมิงมองสตรีน่ารังเกียจตรงหน้าก็ยิ่งรังเกียจขึ้นไปอีก หยาบคายนัก ส่วนหมัวมัวก็พูดอีกรอบจนหน้าบวม ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งเวินหนิงให้จัดการบุตรสาว

"เจ้ารอง บุตรสาวอบรมเองเถอะ ขายหน้าท่านราชครูกับคุณชายหนานกงหมดแล้ว"

ชายสูงวัยลุกมาหาก่อนจะหยิบแส้ออกมาแล้วสั่งให้นางคุกเข่า

"วันนี้ข้าจะใช้กฎตระกูลจัดการกับเจ้านางเด็กเลว"

"น้องสามเจ้าไม่ควรทำให้ท่านย่าและท่านพ่อโกรธนะ"

"นั่นน่ะสิ พี่สามท่านแอบปีนเตียงบุรุษแค่นี้ยังขายหน้าไม่พอหรือ"

เวินเหยาคุณหนูห้าบุตรสาวอนุเหวินเอ่ยขึ้นเป็นลูกคู่ให้กับเวินเหยียน เวินซูฉีมองหน้าเวินหนิงและเอ่ยกับบิดาร่างเดิมอย่างใจเย็น

"กฎตระกูลหรือ เวินหนิงเจ้ากล้าจริงนะ หลอกแต่งงานกับแม่ข้า แอบไปมีลูกนอกสมรสกับนางเมียน้อยพากลับมาอุ้มชู ความเป็นพ่อของเจ้ายังบกพร่องถือดีอะไรมาสั่งสอนคนอื่น"

"พรวด!! หึๆๆๆ"

หนานกงซวีหลุดขำออกมา คุณหนูเวินคนนี้น่าสนใจจริงๆ หยางเว่ยหมิงรู้สึกไม่พอใจสหายที่เขาดูเหมือนจะชื่นชอบสตรีอสรพิษตรงหน้า

"อาซวี...มีอะไรน่าขำนักหนา"

"ข้า...ช่างเถอะๆ ..ใครจะหน้าน้ำแข็งตายด้านเช่นเจ้ากัน หึๆๆ"

"เจ้า....ดีๆๆ ...วันนี้ข้าจะลงโทษเจ้าเพื่อเป็นการขอโทษต่อท่านราชครูที่เจ้าบังอาจคิดเกินเลยกับเขา และไม่เห็นผู้อาวุโสอยู่ในสายตา"

เวินหนิงรู้สึกเสียหน้าที่ถูกบุตรสาวทำให้อับอายจึงฟาดแส้ลงไปอย่างไม่ปรานี เฟี้ยว!! เวินซูฉีหมุนเท้าไปยังทางที่แจกันเก่าแก่ราคาสามพันตำลึงตั้งอยู่ ปลายแส้ก็ฟาดถูกแจกันตกแตกทันที เพล้ง!! ฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับลมขึ้น นั่นมันสามพันตำลึงเชียวนะ

"นางตัวดีเจ้ากล้าหลบหรือ"

เฟี้ยว!! ฟรึ่บ!! แส้ลงมากลางหลังเวินซูฉีอย่างจังเพราะนางถูกหยางเว่ยหมิงจับเอาไว้ไม่ให้หนี สายตาของเวินซูฉีที่มองมาที่เขาราวกับจะฆ่าแกง เวินหนิงฟาดแส้ลงมาอีกครั้ง เวินซูฉีโอบกอดร่างสูงเอาไว้ เขาไม่ทันตั้งตัวก็ถูกนางพลิกให้ไปรับแส้แทน เวินหนิงฟาดติดกันโดยไม่มอง ฟรึ่บ ฟรึ่บ ฟรึ่บ หยางเว่ยหมิงถูกฟาดไปสามทีจนรู้สึกว่าเนื้อแตก เวินเหยาที่ยืนอยู่รีบเอ่ยกับบิดา

"ท่านพ่อ ท่านฟาดโดนท่านราชครูแล้วเจ้าค่ะ พี่สามท่านใจร้ายเกินไปแล้วกล้าเอาท่านราชครูมาเป็นเกราะกำบังเชียวหรือ"

หยางเวยหมิงยืนเต็มตัวมือหนาคว้าลำคอระหง เวินซูฉีหายใจไม่ออก เขายกนางขึ้นดรุณีน้อยยกเท้าถีบไปที่กล่องดวงใจของเขาทันที ถูกเข้าจังเบ้อเร่อมือหนาจึงปล่อยมือจากคอนาง จะเอามือตนเองกุมเจ้าส่วนนั้นก็ไม่ได้เพราะไม่สำรวม เขาเอ่ยลอดไรฟัน

"เวินซูฉีเจ้าช่างกล้า"

"เรื่องของเจ้าเอาไว้ก่อนไอ้คนแซ่หยาง ข้ากับตาแก่เวินและยายเฒ่ามหาภัยนี่มีเรื่องต้องสะสาง"

"นางเด็กเลววันนี้นอกจากตีเจ้าแล้วข้าจะขับเจ้าออกจากตระกูลเวิน"