ไอ้คนไม่ได้เรื่อง

แวนด้าเดินออกไปก็เจอกับชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งใบหน้าหล่อเหลา หยางเว่ยหมิงที่มีธุระกับเวินหนิงบิดาของนางก็มาที่จวน

พอดีเมื่อได้ยินว่านางผูกคอตายเพื่อที่จะให้ได้แต่งกับเขา จึงมาเพื่อดูหน้าสตรีหน้าหนา   เมื่อมาถึงก็พร้อมที่จะเอ่ยวาจาถากถาง

 แวนด้ารวบรวมความทรงจำทั้งหมดเขาคือคนที่ร่างนี้พยายามทำทุกอย่างเพื่อจะได้แต่งงานด้วย น้ำเสียงดูแคลนดังออกมาจากปากหยักได้รูป

"เจ้าอยากแต่งเข้าจวนสกุลหยางถึงเพียงนี้เชียวหรือเวินซูฉี ข้ามิขาดแคลนสตรี หากต้องแต่งงานกับสตรีทุกคนที่ข้าหลับนอนด้วยเช่นนั้นวันๆ ข้าคงมิต้องทำอันใดแล้วกระมังนอกจากแต่งงาน"

หยางเวยหมิงเอ่ยวาจาถากถางสตรีตรงหน้าอย่างไม่ปรานี สตรีงูพิษกล้าวางยาเขาเพื่อปีนขึ้นเตียง แพศยาเช่นนี้เขาไม่มีทางแต่งงานกับนางแน่นอน แวนด้าที่รวบรวมความทรงจำเรียบร้อยแล้วก็มองไอ้หน้าหล่อตรงหน้า อืมหน้าตาดี รูปร่างดีเสียดายปากไม่ดี มันน่าตบด้วยเปลือกทุเรียนจริงๆ ก่อนจะตอกกลับอย่างไม่สนใจ

"ไม่แต่งก็ไม่แต่งสิ ท่านคงผ่านผู้หญิงมาเยอะจริงๆ นั่นแหละ พอวนมาถึงข้าถึงไม่มีแรงจะทำเอาเสียเลย ไก่อ่อนชะมัด...เฮ้อ...ข้าเสียดายเงินที่ซื้อยามาวางท่านจริงๆ เหอะไอ้คนไม่ได้เรื่อง"

หยางเว่ยหมิงกำมือแน่นจนกระดูกนิ้วขาวโพลน สตรีแพศยากล้าดีอย่างไรมาว่าเขาไม่ได้เรื่อง ทั้งๆ ที่เมื่อคืนนั้นนางครวญครางร้องขอเขาไม่หยุด

"เป็นเจ้าที่ปีนเตียงข้ายังกล้าเอ่ยวาจาเช่นนี้อีกหรือ"

"ก็นึกว่าทำเป็น ที่ไหนได้ใครจะรู้ว่าไม่ได้เรื่อง รู้งี้เอาเงินที่ซื้อยางวางท่านไปเที่ยวหอชายงามยังคุ้มกว่า ไอ้ไก่อ่อนเอ๊ย"

มือบางผลักเขาออกไปให้พ้นทาง  นางเดินมาจนถึงลานด้านหน้าเรือนที่มีโต๊ะหินอ่อนและม้านั่งวางตั้งอยู่ มือขวายกขึ้นเท้าเอวส่วนเท้าขวาก็ยกขึ้นวางบนม้าหินอ่อนสะบัดผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเอ่ยเสียงกังวาน

"ฉันไปขอพรให้ร้านค้าขายดี ไปมูเพื่อให้ร่ำรวยอนาคตขอให้ได้เข้าตลาดหุ้นไม่ใช่ขอให้ส่งมาที่เฮงซวยแบบนี้นะ ทำงานไม่ได้เรื่องแต่เครื่องเซ่นเน้นชุดใหญ่ เดี๋ยวแม่ก็ส่งโทมาฮอกถล่มสวรรค์ให้ราบเลยนี่"

ครืน ครืน ครืน เปรี้ยงๆๆๆๆ เสียงฟ้าร้องและผ่าดังมา แวนด้าสะดุ้งโหยงก่อนจะยกขาลง  มือสองข้างแนบลำตัว เอามือจัดผมทัดหูเอ่ยเสียงเบา

"เทพเซียนทั้งหลาย สิ่งศักดิ์สิทธิ์เจ้าคะ ลูกก็แค่ล้อเล่น..พวกท่านจริงจังไปได้เอาน่า ลูกไปมูบ่อยๆ ถือว่าสนิทกันแล้วเครื่องเซ่นก็เน้นพรีเมี่ยมตลอด  อภัยกันสักหน่อยนะเจ้าคะ  ข่มขู่กันแบบนี้ไม่ดีหรอกลูกช้างตกใจง่าย   คำพูดเมื่อกี้ไม่ถือนะเจ้าคะ แฮะๆ ล้อเล่นเองขำๆ น่ะ บ๊ายบาย"

มือบางยกโบกให้ท้องฟ้า มีเสียงฟ้าร้องเบาๆ ตามมาและเงียบไป เธอเดินเข้าห้องสายตาทุกคู่มองมายังเธอก่อนที่เวินเหยียนจะเอ่ยออกมา

"น้องสามเจ้าเสแสร้งแกล้งบ้าก็ไม่มีประโยชน์ ขอโทษท่านพ่อแล้วรับผิดกับท่านราชครูเสียเถอะ"

แวนด้าหรือว่าตอนนี้เธอคือเวินซูฉีมองหน้าพี่สาวคนรองของร่างเดิมยิ้มให้แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

"ขอโทษเจ้าก็ไปขอโทษเองสิ   ยาใครหามา ใครวางแผนให้ข้าไปนอนบนเตียงเขาก็ควรเป็นคนคนนั้นต่างหากที่ไปขอโทษ ตอนนี้ข้าอยากนอนพักผ่อนแล้ว"

หยางเว่ยหมิงที่เห็นนางไม่สนใจเขา แสร้งผูกคอตายเพื่อเรียกเขามาดู พอมาถึงทำเป็นไม่สนใจเขา ช่างเป็นกลยุทธ์น่ารังเกียจจริงๆ

"เจ้าตีสองหน้าเก่งนัก มิใช่ว่าจะผูกคอตายเพื่อแต่งเข้าจวนข้าหรอกหรือ"

"อืม เดิมก็คิดว่าอย่างนั้น แต่ตอนที่เอาห่วงคล้องคอเกิดบรรลุธรรมขึ้นมาน่ะ ชีวิตของข้ามีค่ามากนักจะมาตายเพราะคนไร้ค่าได้อย่างไร นี่ข้ายังไม่ได้รับความสุขสักครั้งในชีวิตเลย ใครใช้ให้คืนนั้นท่านไม่ได้เรื่องกันเล่า มีชีวิตอยู่ถึงเสาะแสวงหาความสุขได้ ในเมื่อเกลียดข้าเพียงนี้ก็ไปได้แล้ว พวกเจ้าด้วยชิ่วๆๆๆ"

เวินซูฉีไล่ทุกคนก่อนจะคว้าข้อมือเวินซูเจินตามเข้ามา นี่คือน้องสาวเจ้าของร่างเดิมคนที่รับแส้แทนนางจนบาดเจ็บ มือบางลูบศีรษะก่อนจะเอ่ยถาม

"น้องสี่เจ้าเจ็บมากไหม"

"ไม่มากเจ้าค่ะ พี่สามพี่ใหญ่อาการแย่ลงอีกแล้ว ท่านยังมามีเรื่องอีก แล้วเราจะทำอย่างไรดี"

"ไม่ต้องห่วงหรอกน้องสี่พี่หาทางได้แน่นอน ก่อนอื่นต้องไปจากที่นี่ก่อน"

แวนด้าอยากจะเอาหัวโตๆ ของร่างเดิมโขกเสาให้ตายอีกรอบ ยายคนเห็นแก่ตัวพี่กับน้องจะตายอยู่แล้วยังจะคลั่งรักโง่ๆ นางคิดว่าที่แม่ของร่างเดิมกระโดดน้ำตายเพราะไอ้พ่อชั่วจับได้ว่ามีชู้น่าจะไม่ใช่เรื่องจริง พี่ชายเจ้าของร่างที่เรียนดีกำลังจะได้เป็นขุนนางก็กลายเป็นคนที่เดินไม่ได้ ไม่น่าจะมาจากอาการป่วย เอาวะไหนๆ ก็มาแล้วสู่กันสักตั้ง