พี่ชายจอมโง่

เวินซูฉีที่ตอนนี้รับรู้เรื่องราวผ่านความทรงจำทุกอย่าเรียบร้อยแล้ว ที่ต้องจัดการด่วนคือไอ้โง่เวินซูเหิง ร่างบางเดินไปยังห้องนอนใหญ่นางเพียงแค่ก้าวเข้าไปในบริเวณสวนก็มีเสียงดังและเสียงโครมครามตามมา

"โครม!! เพล้ง!! เสียงขว้างปาข้าวของดังออกมา ตามด้วยเสียงสบถหยาบคาย

"ไป๊!! ออกไปให้หมดไปให้พ้นหน้าข้า เจ้าก็ด้วยอย่ามาทำเป็นสงสารข้ารู้ว่าจริงๆเจ้าสมเพชข้า ทุกอย่างเป็นเพราะนาง เป็นเพราะนางแพศยาเสิ่นอันหนิงนั่น"

"ฮือๆๆพี่ใหญ่..ท่านอย่าทำเช่นนี้ อย่าเอ่ยถึงนางเช่นนี้"

"อย่ามาร้องห่มร้องไห้ที่นี่ เจ้าจะแช่งข้าหรือเวินซูเจินไสหัวไป นางตัวดีเวินซูฉีนั่นอีกคนสร้างเรื่องให้ข้าถูกคนตราหน้ามากกว่าเดิม พวกเจ้ามันคนไร้ประโยชน์ ไป๊!!"

เพล้ง

"โอ๊ยยย....พี่ใหญ่"

ปัง!!! ประตูเปิดออกทันที เวินซูฉีที่ยืนสง่าจนเงาของนางทอดยาวทาบทับร่างสูงที่นั่งอยู่บนรถเข็น นางเดินไปเร่งแสงตะเกียง กลิ่นอับและกลิ่นฉี่เหม็นคลุ้งไปหมด ไม่มีคนอยากมาดูแลเขานอกจากหนุ่มน้อยวัยสิบขวบอย่างอาไท่ ร่างระหงเดินมาตรงหน้าก่อนจะเงื้อมือขึ้นจนสุดแล้วเหวี่ยงลงมาที่ใบหน้าซูบซีดสามทีซ้อน ฉาด!! เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!!

"ไอ้คนไร้ประโยชน์เวินซูเหิงเจ้าว่าใครแพศยา ไอ้คนอกตัญญูทำไมเจ้าไม่สำลักน้ำคร่ำตายไปเสีย นางจะได้ไม่ต้องคลอดคนไร้ค่าเช่นเจ้าออกมา"

โครม!! เวินซูฉีกระชากแขนพี่ชายให้ลงจากรถเข็น เวินซูเหิงนอนอยู่บนพื้น มือและเข่าของเขากระแทกกับเศษกระเบื้องที่แตกจนเลือดออก เขาเงยหน้ามองน้องสาวดวงตาแดงก่ำเพราะความโมโห

"เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาทำกับข้า เวินซูฉีข้าเป็นพี่ชายเจ้านะ อ๊าคคค!!"

เวินซูฉีเดินไปยังคนที่นอนคว่ำหน้าเพราะลุกไม่ได้ก่อนจะกระชากผมอย่างแรงบังคับให้เขาเงยหน้าขึ้นสบตานางแล้วหันกลับไปเอ่ยกับน้องสาว

"เจินเอ๋อร์เจ้าไปให้เพ่ยเพ่ยช่วยทำแผลเสีย ส่วนเจ้าไอ้คนขี้ขลาดเจ้ามีจิตสำนึกหรือไม่ ทำจนนางหัวแตกหากโดนใบหน้าเป็นแผลขึ้นมาต่อไปนางจะใช้ชีวิตเช่นไร ดูสิ่งที่เจ้าทำสิ ดู!!"

เวินซูฉีตวาดพี่ชายแล้วกระชากผมอย่างแรงให้เงยหน้ามองดูน้องสาวที่หัวแตกเพราะถูกเขาเอากาน้ำชาปาใส่ เวินซูเหิงร้องไห้ออกมา เขาเคยรักน้องสาวมาก แต่ตอนนี้เขาทำอะไรลงไปกันเขาทำร้ายนาง

"ฮือๆๆ เจินเอ๋อร์...พี่ใหญ่ขอโทษเจ้า พี่ใหญ่ไม่ได้ตั้งใจ"

"พี่ใหญ่ข้าไม่โทษท่าน พี่สาวพี่ใหญ่ไม่ได้ตั้งใจท่านอย่างถือสาเลยอีกอย่างข้าก็ไม่ได้เจ็บเท่าไหร่เจ้าค่ะ"

"บอกให้เจ้าไปทำแผล คำพูดพี่สามเดี๋ยวนี้เจ้าไม่ฟังแล้วหรือ"

"ขะ..ข้า..ฟังเจ้าค่ะข้าจะไปเดี๋ยวนี้ พี่สามท่านอย่าตำหนิพี่ใหญ่เลยนะเจ้าคะ เขาก็แค่ถูกคุณหนูหวังทำให้อารมณ์เสีย"

"นางจิ้งจอกนั่นมาที่นี่เช่นนั้นหรือ"

เวินซูเจินพยักหน้าก่อนจะออกไป เมื่อน้องสาวออกไปแล้ว เวินซูฉีก็ไม่คิดช่วยยกพี่ชายขึ้นมา นางปล่อยให้เขานอนทับเศษกระเบื้องแตกอยู่อย่างนั้น เวินซูเหิงมองหน้าน้องสาวอย่างค้นคว้า เมื่อก่อนนางมักจะใส่ใจเขาแต่ตอนนี้นางไม่มองเขาด้วยซ้ำ นางเดินไปนั่งที่เก้าอี้ไม้ มือเรียวสวยค่อยๆยกกาน้ำชาเทใส่ถ้วยแล้วยกขึ้นจิบอย่างไร้อารมณ์ เวินซูเหิงเอ่ยตำหนิน้องสาวที่ทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง

"เจ้าต้องการอะไร.....เป็นเพราะเจ้าไปมีเรื่องกับท่านราชครู ตอนนี้แม้แต่ตัวข้ายังถูกซวงเอ๋อร์รังเกียจ เจ้าทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนั้นได้อย่างไร"

"ที่เจ้าโวยวายทำร้ายอาไท่ ทุบตีน้องสาวตนเองก็เพราะผู้หญิงหรือเจ้ามันเกินเยียวยาจริงๆ คนที่วางยาไอ้คนแซ่หยางถ้าบอกว่าเป็นนางน้องรองของเจ้า เวินซูเหิงเจ้าจะเชื่อหรือไม่"

"เจ้า..ข้าคือพี่ชายเจ้านะกล้าดีอย่างไรมาเรียกชื่อข้าตรงๆ อีกอย่างเหยียนเอ๋อร์นางนิสัยดีอีกทั้งยังขี้ขลาดจะกล้าทำเรื่องชั่วช้าได้อย่างไร อ๊า"

เวินซูฉีลุกขึ้นแล้วนั่งยองๆลงข้างเขา จับปลายคางบีบอย่างแรงจนชายหนุ่มนิ่วหน้าก่อนจะเอ่ย

"เจ้ามันไม่สมควรเป็นพี่ชายข้าไอ้สวะ เจ้าเชื่อคำพูดไอ้พ่อเฮงซวยกับเมียน้อยอย่างนางเจียง บังอาจมาด่าท่านแม่ของข้าว่าเป็นสตรีแพศยา เวินเหยียนไม่ทำเรื่องชั่วเช่นนั้นเจ้าหมายความว่าเป็นข้าที่ชั่วสินะ เวินซูเหิงนะเวินซูเหิงเจ้าอยากเป็นพี่ชายข้า เวินซูเหิงเป็นคนเจ้ายังไม่คู่ควรเลย"

เวินซูฉีลุกไปนั่งยกชาขึ้นจิบต่ออย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเอ่ยอีกครั้ง

"ที่สกุลเวินมีทุกวันนี้เพราะท่านแม่ หากนางจะคบชู้จริงๆทำไมต้องเลือกคนขับรถม้า ในเมื่อก่อนแต่งงานกับไอ้คนแซ่เวิน นางมีคนดีๆไม่น้อยมาติดพัน เจ้ามันโง่เสียยิ่งกว่าลาที่ใช้ลากเกวียน เรียนหนังสือเสียเปล่าจริงๆ จะด่าเจ้าว่าเหมือนลาโง่ข้ายังสงสารลาเลย ไอ้คนไม่ได้เรื่อง"

เวินซูเหิงเองเมื่อถูกเวินซูฉีด่าก็เอะใจแล้วคิดตามที่น้องสาวบอกหรือว่าท่านแม่ไม่ได้คบชู้จริงๆ

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร"