13 เย็นชาไร้หัวใจ

13

เย็นชาไร้หัวใจ

ผู้เป็นมารดาร่ำไห้ทั้งผิดหวังทั้งโกรธ แต่บุตรสาวยังยืนนิ่งเหมือนก้อนหิน  ซูซินใจแข็งมากจริงๆ ไม่แสดงท่าทีเจ็บปวดหรืออ้อนวอนใดๆ ทุกครั้งที่ไม้เรียวกระทบเนื้อ นางเพียงแต่เม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง แผ่นหลังของนางเริ่มปรากฏรอยปื้นสีแดงเข้มซึมผ่านเนื้อผ้าออกมา ทว่าความเจ็บปวดทางกายกลับเทียบไม่ได้เลยกับความความเจ็บปวดทางใจ

"เจ้ามันคนเย็นชาไร้หัวใจ  ข้ายอมแล้ว…ข้ายอมใจเจ้าจริงๆ  ฮึก….ฮื่อ…ข้าคงไม่มีปัญญาสั่งสอนเจ้าให้ได้ดีไปกว่านี้ได้แล้ว"

หยางฮูหยินฟาดไปพร่ำด่าทออย่างตัดพ้อไปพลาง ราวกับต้องการใช้ความเจ็บปวดนี้ชำระล้างความอับอาย  ในสายตาของมารดาตอนนี้ซูซินไม่ใช่ลูกสาวที่น่าสงสารอีกต่อไป แต่เป็นเนื้อร้ายที่คอยทิ่มแทงหัวใจต่างหาก

ขวับ!

เสียงไม้เรียวฟาดลงมาเป็นครั้งสุดท้าย ครั้งนี้ซูซินเซไปข้างหน้าเล็กน้อย หลินฟูเหรินมองมือของตนเองที่ถือไม้เรียวอยู่ นางปล่อยไม้เรียวลงสู่พื้นอย่างหมดแรง  ยิ่งตีก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองต่างหากที่เป็นฝ่ายแพ้  ต่อให้ตีให้ตายซูซินก็ไม่ยอมอ่อนให้  ไม่รู้ว่านิสัยอยากเอาชนะนี้ได้มาจากใคร

"จงสำนึกความผิดอยู่ในเรือน  หากไม่ได้รับอนุญาตก็ห้ามออกไปไหน”

นางกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง ก่อนจะปาดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างรวดเร็ว สะบัดหน้าเดินออกจากเรือนไปโดยไม่ยอมหันกลับมามองอีก

ฝ่ายซินเหยาที่ยืนเฝ้ามองเหตุการณ์ยิ้มเยาะแล้วรีบเดินตามไปประคองมารดาด้วยท่าทางห่วงใย  ส่วนอาจารย์ซ่งก็รีบเดินตามทั้งสองคนไปติดๆ

"คุณหนูเจ็บมากหรือไม่เจ้าคะ บ่าวจะรีบไปหาน้ำมาล้างแผลให้ท่านเดี๋ยวนี้"  อาหม่านรีบวิ่งเข้ามาประคองซูซินไว้  ดวงตาของสาวใช้น้อยแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจแทนผู้เป็นนาย

"ข้าไม่เป็นไร"

“ทำไม่พวกเขาทำกับคุณหนูแบบนี้ล่ะเจ้าคะ  บ่าวช่วยอะไรคุณหนูไม่ได้เลย  ฮึก...”

“ไม่ใช่ว่าเจ้าช่วยไม่ได้หรอก  เป็นพวกเขาที่ไม่ฟังต่างหาก”

ความรักของมารดาที่ซูซินเคยคิดว่าอาจจะหลงเหลืออยู่บ้าง บัดนี้ถูกไม้เรียวแปดครั้งนั้นฟาดจนแหลกสลายไปพร้อมกับหัวใจที่เคยโหยหา มิหนำซ้ำมารดายังลงโทษด้วยการกักบริเวณนางถึงเจ็ดวัน

“ตีก็ตีแล้ว เหตุใดยังต้องกักบริเวณคุณหนูอีก”

“เอาเป็นว่าเจ็ดวันนี้ถือเสียว่าได้นอนพักผ่อน”

“แต่ถึงอย่างนั้นอาจารย์ซ่งก็ยังต้องมาสอนต่อ นางจะยอมให้คุณหนูพักผ่อนอย่างสบายหรือเจ้าคะ”

“หึ...พักผ่อนอย่างสบายงั้นหรือ”  รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของซูซินวูบหนึ่ง  นางรู้สึกชอบคำว่าพักผ่อนอย่างสบายนี้เสียจริง  “คนที่จะได้พักผ่อนอย่างสบายไม่ใช่ข้าหรอก…แต่เป็นนางต่างหาก”

“คุ…คุณหนูหมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ”

“เจ้าอยู่ในเมืองหลวงมานานกว่าข้าคงรู้จักพวกสุนัขรับจ้างสินะ”

“บ่าวพอรู้มาบ้างเจ้าค่ะ”

ยามดึกสงัดใต้แสงจันทร์ ซูซินและอาหม่านสวมชุดสีดำสนิทลอบปีนกำแพงจวนแม่ทัพออกไปอย่างคล่องแคล่วแล้วเร่งฝีเท้าเข้าสู่ตรอกเฮยเซ่อ สถานที่ซึ่งเปรียบเสมือนหลุมดำของเมืองหลวง เพราะมันเต็มไปด้วยคนเถื่อนและกากเดนมนุษย์

เมื่อก้าวเข้าสู่ใจกลางตรอก พวกนางหยุดฝีเท้าลงตรงหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำที่กำลังนั่งล้อมวงดื่มสุรากันอยู่ หัวหน้ากลุ่มคนเถื่อนเงยหน้าขึ้น ดวงตาหรี่มองสตรีสองนางที่แต่งกายปกปิดใบหน้ามิดชิดอย่างพิจารณา  ก่อนจะฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียมเมื่อเห็นถุงเงินหนักอึ้งถูกโยนลงบนโต๊ะตรงหน้า

"ข้ามีงานให้ทำ"

หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย หัวหน้ากลุ่มคนเถื่อนหยิบถุงเงินขึ้นมาเปิดดูแล้วหัวเราะในลำคอ มันไม่ได้สนใจถามไถ่ว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้าเป็นใครหรือมีที่มาอย่างไร ในโลกแห่งความมืดมิดนี้เงินคือคำสั่งเดียวที่พวกมันรู้จัก

"แม่นางอยากให้พวกข้าทำอะไรงั้นหรือ ขอแค่มีเงินจ้างงานสกปรกแค่ไหนพวกข้าก็รับ"

ทุกคนกวาดสายตามองซูซินอย่างท้าทาย พลางถามกลับด้วยน้ำเสียงกระหายเงิน

"บอกมาเถิดว่าใครคือเป้าหมายของแม่นาง  อยากให้งานนี้จบแบบไหน  เจ็บปวดปางตายหรือหายสาบสูญไปจากแผ่นดินนี้เลย"

“แบบไหนก็เอา”

“ฮ่าๆ ข้าชอบผู้ว่าจ้างที่ไม่เรื่องมากแบบนี้”

คืนนั้นทั้งคืนซูซินและอาหม่านไม่ได้กลับเข้าจวนแม่ทัพหยาง ทั้งสองเร้นกายอยู่ท่ามกลางความมืดมิดบนเส้นทางทุรกันดารบริเวณเชิงเขา ซึ่งเป็นเส้นทางเดียวที่อาจารย์ซ่งต้องใช้สัญจรเข้าสู่ตัวเมืองในทุกเช้าตรู่ ซูซินเลือกซุ่มอยู่ในที่ที่สามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวบนถนนเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน แสงจันทร์สลัวๆ ตกกระทบสองเงาร่างที่ปกปิดใบหน้าไว้อย่างมิดชิด

อาหม่านเหลือบมองเจ้านายด้วยความตื่นเต้น แม้ตัวนางจะจงรักภักดีเพียงใดแต่การที่เห็นคุณหนูผู้เงียบขรึมกำลังวางแผนกำจัดคนอย่างเลือดเย็นเช่นนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องเกินคาด ซูซินต่างไปจากคุณหนูจวนใหญ่ในแบบฉบับที่อาหม่านเคยคิดไว้เหลือเกิน

"คุณหนูเจ้าคะ  ท่านไม่กลัวหรือเจ้าคะ หากเรื่องนี้ถูกสืบสาวราวเรื่องขึ้นมา..."

“เจ้ากลัวหรือ”

“เปล่านะเจ้าคะ  บ่าวกำลังจะบอกว่าถ้ามีคนสืบสาวราวเรื่องให้คุณหนูโยนความผิดมาที่บ่าวได้เลย  บ่าวจะรับผิดชอบเอง”

“หึ…อาหม่านเจ้านี่โง่จริงๆ”  ซูซินไม่หันกลับไปมองสาวใช้คนสนิท  เพียงแต่จ้องเขม็งไปที่ถนนเบื้องล่างที่เริ่มมีไอหมอกยามรุ่งสางปกคลุมก่อนจะพูดต่อ  "การทุบตีด้วยกำลังนั้นตื้นเขินเกินไป  ข้าไม่ได้จ้างกากเดนมนุษย์พวกนั้นมารุมซ้อมนางเสียหน่อย  ใครจะจับได้เล่า”

“เช่นนั้นพวกมันจะจัดการอย่างไรหรือเจ้าคะ”

“คอยดูไปเถิด”

ไม่นานนักเสียงล้อรถม้าก็ดังก้องมาจากไกลๆ รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าออกมาจากหมู่บ้านเล็กๆ นอกเมือง อาจารย์ซ่งนั่งอยู่ภายในนั้นด้วยท่าทางวางมาดถือดี เช่นเดียวกับที่นางเคยแสดงออกในห้องโถงเรือนท้ายจวนแม่ทัพ  ราวกับว่าตนเองคือเทพธิดาผู้เปี่ยมด้วยความรู้สูงส่ง  มองทุกสรรพสิ่งแตกฉานจนเป็นยอดคนอยู่สูงกว่าผู้อื่น

แต่น่าเสียดายนักที่เทพธิดาองค์นี้อาจจะอายุขัยไม่ยืนยาวเสียแล้วกระมัง...

พวกคนเถื่อนที่ซูซินว่าจ้างมาแอบซุ่มอยู่ในเงามืด เมื่อได้รับสัญญาณจากมือของซูซิน พวกมันก็เริ่มปฏิบัติการทันที ไม่มีการสังหาร ไม่มีการจู่โจมด้วยอาวุธ แต่เป็นเพียงการสลับเปลี่ยนแผ่นไม้รองล้อรถม้าที่จุดโค้งอันตรายริมหน้าผา คนเถื่อนเหล่านี้เชี่ยวชาญในการวางกับดักสกปรกอยู่แล้ว งานชิ้นนี้จึงเสร็จสิ้นภายในพริบตา

ทันใดนั้น  เมื่อล้อรถม้าเหยียบลงบนจุดที่ถูกตระเตรียมไว้เสียงไม้ลั่นก็ดังขึ้น รถทั้งคันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงก่อนจะเสียหลักพุ่งแหกโค้งลงสู่เหวข้างทาง ตัวรถม้าหมุนคว้างกลางอากาศตกลงกระแทกเข้ากับโขดหินเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังขึ้นเพียงชั่วครู่ แต่ไม่นานทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน  มีเพียงเสียงหวีดหวิวของสายลมที่พัดผ่านเส้นผมข้างใบหู  ซูซินเงยหน้าขึ้นมองดวงตะวันที่ใกล้จะโผล่พ้นขอบฟ้าแล้วยกยิ้มบางๆ  บรรยากาศรอบตัวเป็นสีกรมท่าสลัวรางอึมครึม

นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวออกมาที่ขอบเหว สายตาหวานล้ำชะเง้อมองลงไปเบื้องล่าง เห็นซากรถม้าสภาพพังๆ กองอยู่ตรงโขดหิน ก้นเหวแห่งนี้ไม่ลึกจนถึงแก่ชีวิตทันที แต่นับว่าเพียงพอที่จะทำให้คนในรถได้รับบาดเจ็บสาหัสหรืออย่างน้อยก็ต้องทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต อาหม่านก้าวตามมาติดๆ นางมองซากรถเบื้องล่างด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะเอ่ยถาม

"คุณหนูว่านางจะรอดหรือไม่เจ้าคะ"

ซูซินหันมามองบ่าวรับใช้ด้วยแววตาที่ว่างเปล่า รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง

"ถ้ารอดก็ถือว่าเป็นวาสนาของนาง  แต่ถ้าตายอย่างน้อยตอนที่นางไปนั่งอยู่ต่อหน้าผู้คุมนรกก็จะบอกท่านพยายมได้ว่าตายเพราะอะไร”

“ตายเพราะอะไรหรือเจ้าคะ...”

“ก็ตายเพราะมือของนางไม่ดีอย่างไรเล่า  นางตีข้าไปสองทีและทำให้ข้าถูกท่านแม่ตีไปแปดที ความผิดเท่านี้ก็มากพอที่ข้าจะส่งนางไปให้ถึงมือยมทูตขาวยมทูตดำได้แล้ว”

อาหม่านได้ยินดังนั้นก็นิ่งอึ้ง กลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง บัดนี้นางตระหนักแล้วว่า คุณหนูสี่ที่นางรับใช้ไม่ใช่คุณหนูในหอคอยที่อ่อนแอแต่เป็นสตรีที่มีหัวใจอีกด้านที่ยากจะหยั่งถึง  คนแบบนี้ถึงจะเห็นง่ายแต่ว่ารู้จักตัวตนที่แท้จริงได้ยากยิ่ง ซูซินไม่ได้ยอมรับโชคชะตาแต่นางรู้ว่าเมื่อไรควรจะนิ่งไว้รอตลบหลัง

"ไปกันเถิดอีกไม่นานฟ้าจะสางแล้ว  วันนี้ข้าอยากกินโจ๊กร้อนๆ  สักชาม"

นางเอ่ยหน้าตาเฉยไม่สนใจซากรถม้าพังๆ ที่ก้นเหวอีก  แล้วเดินจากไปราวกับว่าคนที่นอนอยู่ก้นเหวเป็นแค่หมาตัวหนึ่ง