12 ข้าจะทำให้นางรู้สำนึก

 12

ข้าจะทำให้นางรู้สำนึก

หลินฟูเหรินมองอาจารย์หญิงที่ลงไปกองกับพื้นด้วยท่าทางสั่นระริก สลับกับมองดูซูซินที่ยังคงยืนยิ่งงันโดยไร้คำเอ่ยขอโทษ ความโกรธทำให้ใบหน้าของมารดาแดงก่ำจนมือไม้สั่นไปหมด

"เจ้า!…เจ้าเด็กป่าเถื่อน! เจ้ากล้าทำร้ายอาจารย์ที่ข้าลำบากตรากตรำหามาให้เชียวหรือ เจ้าไปอยู่ชนบทจนลืมสิ้นแล้วว่าสิ่งใดคือกฎระเบียบ สิ่งใดคือคุณธรรมกตัญญู ข้าอุตส่าห์เมตตาหยิบยื่นโอกาสให้เจ้าได้ขัดเกลากิริยา แต่เจ้ากลับใช้ความป่าเถื่อนทำร้ายอาจารย์จนล้มคว่ำเช่นนี้  เจ้ายังเป็นคนมีหัวใจหรือไม่!"

หลินฟูเหรินแผดเสียงตะโกนใส่หน้าบุตรสาวในไส้ นิ้วเรียวที่สั่นเทาชี้ไปใบยังใบหน้างามที่แสนเย็นชา

"ไม่ใช่เช่นนั้นนะเจ้าคะ! ฮูหยินโปรดฟังบ่าวด้วย  เป็นอาจารย์ซ่งที่ทำร้ายคุณหนูก่อน นางใช้ไม้เรียวฟาดลงบนมือคุณหนูอย่างแรง ทั้งยังพูดจาดูถูกเหยียดหยามคุณหนูไม่หยุดหย่อน!"

อาหม่านรีบถลาเข้าไปคุกเข่าเบื้องหน้าหลินฟูเหรินพลางโขกศีรษะลงบนพื้นจนหน้าผากแดง  นางพยายามอธิบายความจริงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ  หวังเพียงให้ผู้เป็นนายหญิงของเรือนได้เห็นร่องรอยบาดแผลบนหลังมือของเจ้านายตนเองบ้าง

“ฮูหยินดูที่หลังมือของคุณหนูสิเจ้าคะ  คุณหนูถูกตีจริงๆ นะเจ้าคะ”

ก่อนที่หลินฟูเหรินจะทันได้ปรายตามองตามคำบอกเล่า หยางซินเหยาที่ยืนอยู่ข้างกายก็รีบขยับเข้ามาประคองแขนมารดาไว้  พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ท่านแม่เจ้าคะ โปรดระงับความโกรธก่อนเถิดเจ้าค่ะ  น้องสี่คงไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายอาจารย์หรอก  นางคงยังไม่ชินกับการถูกสั่งสอนอย่างเคร่งครัดจึงได้พลั้งมือไปโดยไม่ทันยั้งคิด  ท่านแม่โปรดอย่าถือสาน้องเลยนะเจ้าคะ"

คำพูดของซินเหยาฟังดูคล้ายกับการขอความเมตตา ทว่าถ้อยคำเหล่านั้นกลับเป็นการตอกย้ำว่าซูซินทำร้ายอาจารย์จริงและป่าเถื่อนไร้การศึกษาเหมือนที่มารดาตราหน้าไว้ไม่มีผิด

"นางจะตั้งใจหรือไม่ ผลลัพธ์ก็คืออาจารย์ซ่งต้องบาดเจ็บและได้รับความอัปยศ!  เหยาเอ๋อร์เจ้าไม่ต้องเข้าข้างนาง คนผิดก็คือคนผิด หากวันนี้ข้าไม่จัดการให้นางรู้สำนึก วันหน้าจวนแม่ทัพหยางคงไม่มีที่ว่างให้ใครยืนได้อีก"

พูดจบก็สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของบุตรบุญธรรมแล้วก้าวเข้าไปหาซูซินอีกก้าวหนึ่ง ตาจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าเย็นชาของบุตรสาว  ยังไม่ทันที่หลินฟูเหรินจะเอ่ยสิ่งได้ซินเหยาก็แทรกขึ้นใหม่

"น้องสี่เจ้ารีบขอขมาอาจารย์ซ่งเถิดนะ อย่าให้เรื่องลุกลามใหญ่โตไปมากกว่านี้เลย ถึงแม้ว่าเจ้าจะไม่ชอบใจที่อาจารย์เคร่งครัดไปบ้าง แต่เจ้าก็ไม่ควรใช้กำลังเลยนะ"

ซูซินมองดูการละครที่ดำเนินไป คิดว่าถึงจะเอ่ยคำใดออกมามารดาก็คงไม่เชื่อ  เพราะขนาดมือที่เป็นแผลจากการถูกเฆี่ยนตีหลินฟูเหรินยังไม่สนใจจะมอง

"เงียบทำไม! เจ้าไม่มีคำพูดใดจะแก้ตัวแล้วใช่หรือไม่ ในเมื่อเจ้ากล้าทำร้ายคน ข้าก็จะทำกับเจ้าเช่นเดียวกัน เจ้าหักไม้เรียวของอาจารย์ได้ ข้าก็จะให้คนไปหาไม้เรียวใหม่มาสั่งสอนเจ้าให้รู้ว่ากฎระเบียบของจวนแห่งนี้ไม่ใช่เรื่องที่เด็กอย่างเจ้าจะมาล้อเล่นได้!"

“ข้าไม่ได้ทำ”

“ทุกคนก็เห็นอยู่ว่าเจ้าเป็นคนทำ!”

“ใครเห็น  นอกจากคำพูดเลอะเลือนของแม่นางตระกูลซ่งผู้นี้  คนที่เห็นก็มีเพียงอาหม่านคนเดียว  อาหม่านก็บอกท่านแม่ไปหมดแล้ว”

“แม่นางตระกูลซ่งงั้นเหรอ!  เจ้าสี่!  แม้แต่คำว่าอาจารย์เจ้าก็ไม่ยอมเรียกขานแล้ว  ศิษย์อกตัญญูแบบนี้มีที่ไหนกัน!”

"ท่านแม่เจ้าคะ อย่าทำเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ น้องสี่เพิ่งเข้าจวน หากท่านแม่ลงโทษนางรุนแรงเกินไปน้องสี่จะคิดว่าท่านแม่ไร้เยื่อใยนะเจ้าคะ แม้ว่าสิ่งที่นางทำกับอาจารย์จะดูรุนแรงไปบ้าง แต่ข้าเชื่อว่าลึกๆ แล้วนางคงเสียใจที่ทำลงไป”

ซินเหยายังคงพูดแก้ต่างด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนหวังดี ทุกคำพูดของนางล้วนบีบคั้นให้หลินฟูเหรินรู้สึกว่าต้องลงโทษซูซินให้หนักขึ้นเพื่อกอบกู้เกียรติยศของตนเองคืนมา

“ตกลงเจ้าจะให้ข้าทำเช่นไรกับเจ้าดี  ไหนพูดมาสิ!  ข้าจะได้ปฏิบัติกับเจ้าถูก”

“ข้าไม่เคยมีน้ำหนักในใจของท่านแม่  คำถามเหล่านี้ท่านแม่มีคำตอบชัดเจนอยู่แล้ว”

ซูซินค่อยๆ ยกมือที่ถูกตีจนเลือดห่อขึ้นมาดูช้าๆ มีรอยแดงปรากฎอยู่บนหลังมือและข้อนิ้วของนางอย่างชัดเจน นางไม่ได้ยื่นมือไปให้ใครดูเพื่อขอความสงสาร แต่ลดมือลงแล้วมองตอบมารดาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ในสายตาของท่านแม่ ไม่ว่าบ่าวของข้าจะพูดสิ่งใดท่านก็เลือกที่จะเชื่อเพียงคำลวง  เป็นเช่นนี้แล้วท่านแม่จะให้ข้าพูดสิ่งใดได้อีก"

แววตาที่จ้องมองมารดานั้นไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ มีเพียงความเย็นชาที่ทำให้คนรอบข้างรู้สึกหนาวสั่น

"ดี! ดีเหลือเกิน!  บาดแผลเพียงเล็กน้อยนั่นจะเทียบได้อย่างไรกับเกียรติของอาจารย์ที่เจ้าทำลายลงไป  อาจารย์สั่งสอนศิษย์ไม่ใช่เรื่องผิด  ศิษย์ดื้อด้านไม่เชื่อฟังแถมยังลงมือทำร้ายนั่นคือความผิดมหันต์  หากวันนี้ข้าไม่กำราบเจ้าบ้างต่อไปตระกูลหยางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน  บ่าวรับใช้ไปเอาไม้เรียวถึงไหนแล้ว!"

ซูซินยิ้มหยันที่มุมปาก จัดเจนแล้วว่าต้องโดนตีแน่ๆ  นางจึงหันไปพยุงอาหม่านให้ลุกขึ้นโดยไม่ได้สนใจมารดา  บัดนี้ไม่ได้มีความเสียใจหลงเหลืออยู่อีกต่อไป สายเลือดนั้นหาได้มีความหมายเท่ากับความผูกพันธ์มานานสิบห้าปี มารดาเชื่อคำพูดของคนนอก เชื่อคำพูดของลูกเลี้ยง แต่ไม่เคยเชื่อคำพูดของลูกในไส้

“คุณหนูจะทำยังไงดีเจ้าคะ  ฮูหยินไม่ฟังพวกเราเลย”

“ไม่เป็นไร เจ้าพอได้แล้ว  พอเถอะ...หยุดข้อร้องอ้อนวอนเพื่อข้า”

เมื่อบ่าวรับใช้รีบวิ่งกระหืดกระหอบนำไม้เรียวมาส่งถึงมือ หลินฟูเหรินกำไม้เรียวในมือแน่น นางจ้องมองใบหน้าของลูกสาวที่ดูเหมือนไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัว

"ยอมรับผิดหรือไม่!  หากเจ้ายอมคุกเข่าขอขมาอาจารย์ซ่งข้าจะไม่ตี  รีบคุกเข่า!"

“คนที่ต้องคุกเข่าขอขมาข้าคือแม่นางซ่งผู้นั้นต่างหาก”

“โอหัง!”

หลินฟูเหรินตะคอกถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ก่อนจะเหวี่ยงไม้เรียวแหวกอากาศฟาดลงกลางหลังของซูซินโดยไม่ยอมผ่อนปรนกำลัง

แรงกระทบจากไม้เรียวทำให้เสื้อผ้าของซูซินไหววูบ ร่างบางไหวเอนเล็กน้อยตามแรงตี ทว่ายังคงยืนหยัดอยู่ในท่าเดิมไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ดวงตาเย็นชาทอดมองไปยังเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย

"จะยอมคุกเข่าขอขมาอาจารย์ซ่งหรือไม่!" หลินฟูเหรินแผดเสียงถามซ้ำเป็นหนที่สอง พร้อมกับฟาดไม้เรียวลงไปที่ตำแหน่งเดิมอีกครั้ง

“ทำไม...ทำไมเจ้าถึงเป็นเช่นนี้ไปได้  จะขอโทษหรือไม่ขอโทษ”

“ข้าไม่ผิด”

หลินฟูเหรินร้องไห้ออกมาอย่างคับแค้นใจ น้ำตาของนางไหลอาบแก้มขณะที่มือยังคงกวัดแกว่งไม้เรียวฟาดลงบนร่างของบุตรสาวในไส้อย่างต่อเนื่อง ครั้งที่สาม ครั้งที่สี่ และครั้งที่ห้าดังขึ้นพร้อมกับเสียงสะอื้นที่เริ่มคุมไม่อยู่  ส่วนซูซินน้ำตาสักหยดก็ไม่มีให้เห็น