15 อาจารย์ซ่งไม่มาสอนแล้ว

15

อาจารย์ซ่งไม่มาสอนแล้ว

หลินฟูเหรินรีรั้งรีรออยู่หน้าประตูเรือน  ในขณะที่นิ้วมือเรียวจะผลักประตูเข้าไปอาหม่านก็เปิดออกมาก่อน  เมื่อนางเห็นหลินฟูเหรินมาพร้อมกับสาวใช้คนสนิทก็มีสีหน้าตกใจ  อาหม่านรีบก้มหน้าจนคางชิดอกถอยห่างออกไปหลายก้าว

“เจ้าสี่ล่ะ”

หลินฟูเหรินถามพลางกวาดสายตาไปทั่วเรือนหลังเล็ก  แล้วหยุดลงที่หน้าประตูห้องนอนที่ยังปิดสนิท  ยังไม่ทันที่อาหม่านจะได้พูดอะไรนายหญิงของบ้านก็ก้าวเดินฉับๆ ไปยังหน้าประตูห้องนอนของลูกสาวแล้ว

“เจ้าสี่!  เจ้าสี่!”

นางร้องเรียกพลางเคาะประตูสองสามครั้ง  จากนั้นผลักประตูเปิดเข้าไปเบาๆ  ภาพที่เห็นตรงหน้าคือร่างของบุตรสาวที่นอนคุดคู้ห่มผ้าอยู่บนเตียง  ซูซินลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกของมารดา  แต่เมื่อมารดาเดินเข้าไปใกล้ซูซินก็ขยับตัวหันหลังให้ทันที

“แม่รู้ว่าเจ้ายังโกรธเคืองเรื่องเมื่อวานอยู่  หากเจ้าไม่หัวแข็งจนควบคุมไม่ได้มีหรือที่แม่จะลงมือตีเจ้า  อีกอย่างอาจารย์ซ่งเองก็เป็นผู้มีคนนับหน้าถือตา  การที่นางยอมมาสอนเจ้าก็ถือว่าเป็นวาสนาแต่เจ้ากลับหักหน้านางโดยไม่เห็นหัวแม่คนนี้เลยสักนิด  แบบนี้จะให้จวนแม่ทัพหยางเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเล่า”

ผู้เป็นมารดาพูดไปหลายประโยคแล้วซูซินยังนอนหันหลังให้อยู่  น้ำเสียงที่พูดเย็นลงกว่าเมื่อวานหลายเท่า  หลินฟูเหรินเดินเข้าไปนั่งที่ขอบเตียงแล้วใช้มือลูบปอยผมของซูซินเบาๆ เป็นการปลอบประโลม

“ลุกขึ้นสิแม่จะทายาให้  นี่เป็นโจ๊กที่แม่เข้าครัวแต่เช้าตรู่เคี่ยวมาให้เจ้า  ทายาแล้วจะได้รีบกิน  พอกินแล้วอาจารย์ซ่งมาถึงก็จะได้เล่าเรียนต่อ”

“เดี๋ยวข้าให้อาหม่านทาให้เองเจ้าค่ะ  ท่านแม่ไม่ต้องลำบาก”

“ฮูหยิน!  ฮูหยินเจ้าคะ!”

ยังไม่ทันที่สองแม่ลูกจะได้ปรับความเข้าใจกัน  สาวใช้คนสนิทของซินเหยาที่มีชื่อว่าหลีมู่ก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา  นางวิ่งมาหยุดยืนอยู่กลางห้องหายใจกระหืดกระหอบ  ใบหน้าขาวซีดราวกับคนเพิ่งเห็นผีมาหมาดๆ

หลินฟูเหรินมองสาวใช้นางนั้นด้วยสายตาที่ไม่ชอบใจเท่าใดนัก  เห็นท่าทางไม่สำรวมและไม่รู้ความของหลีมู่ก็นึกตำหนิในใจว่าคงจะขาดการอบรมสั่งสอน  หรือเป็นเพราะซินเหยาใจดีเกินไปก็เลยหละหลวม

“มีอะไร!”

“ขออภัยเจ้าค่ะฮูหยิน  คุณหนูสั่งให้นำเรื่องสำคัญมารายงานฮูหยิน  บ่าวก็เลยรีบมากไปหน่อยเจ้าค่ะ” 

หลินฟูเหรินทอดถอนใจออกมาเสียงดังแล้วหันกลับมายังร่างที่ยังนอนหันหลังให้อยู่บนเตียง  ซูซินยังคงนอนนิ่งอยู่แบบนั้นไม่ยอมหันมามองโจ๊กในชามที่ผู้เป็นแม่อุตส่าห์เข้าครัวยืนเคี่ยวเองกับมือถึงหนึ่งชั่วยามเต็ม

“ตกลงมีอะไรก็รีบๆ พูดมาสิ”  นางตวาดหลีมู่อีกรอบ  แต่สายตายังคงมองไปที่แผ่นหลังของลูกสาวอยู่แบบนั้น

“คุณหนูของบ่าวให้มาบอกว่าวันนี้อาจารย์ซ่งคงไม่ได้มาสอนคุณหนูสี่แล้วเจ้าค่ะ  เพราะตอนเช้ามืดขณะที่อาจารย์ซ่งกำลังเดินทางเข้าเมืองรถม้าเกิดอุบัติเหตุพลัดตกเหว”

“อะไรนะ!  เป็นไปได้อย่างไรกัน  เป็นความจริงงั้นหรือ!”

หลินฟูเหรินลุกพรวดจากขอบเตียง  สีหน้าตกใจสุดขีด  จู่ๆ อาจารย์ซ่งก็ประสบอุบัติเหตุกระทันหันโดยไม่คาดคิด  ทำให้นางตกใจเป็นอย่างมาก  ส่วนซูซินนั้นยังคงนิ่งเฉย  นางนอนอยู่ท่าเดิมราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น  ต่อให้ซ่งอวี้หลานคนนั้นตายจริงก็ไม่เกี่ยวกับตนทั้งสิ้น  เพราะทุกคนลงความเห็นว่าคือประสบอุบัติเหตุหาใช่เพราะมีผู้ใดหมายเอาชีวิตไม่

“เรื่องจริงเจ้าค่ะ  มีคนเห็นซากรถม้าอยู่ก้นเหวเมื่อเช้านี้เอง”

“แล้วอาจารย์ซ่งเป็นอย่างไรบ้าง  รีบพูดมาเร็วเข้า”

“อาการสาหัสเจ้าค่ะ  กระดูกขาทั้งสองข้างหักตอนนี้ยังไม่ได้สติคาดว่าจะพิการเดินไม่ได้ไปตลอดชีวิต”

ซูซินได้ฟังดังนั้นดวงตาก็มีประกายวูบไหว  มุมปากของนางยกโค้งขึ้นเล็กน้อย  คิดว่าซ่งอวี้หลานได้รับบทลงโทษแบบนี้ก็สมควรแล้ว  การตกเป็นผู้พิการตลอดชีวิตย่อมทำให้ต้องอยู่อย่างทุกข์ทรมาณจนกว่าจะสิ้นลมหายใจไปอีกหลายปี  ดูเหมือนว่าสำหรับซ่งอวี้หลานแล้วการตายอาจจะไม่ตอบโจทย์เท่าไรนัก  น่าสงสารจริงๆ ที่แม้แต่ประตูนรกก็ยังรังเกียจที่จะเปิดรับ

หลังฟังจบหลินฟูเหรินก็พรวดพราดออกไปเรือนไป  ซูซินเอียงใบหน้ากลับมามองตามแผ่นหลังของมารดาแล้วเลื่อนระยะสายตามองไปยังชามโจ๊กร้อนๆ ที่กำลังส่งกลิ่นอายหอมฟุ้ง  อุณหภูมิของโจ๊กยังร้อนอยู่  ควันสีขาวจางๆ ยังคงพวยพุ่งขึ้นจากชาม

“อาหม่านรินน้ำชาเลย  เช้านี้ข้าคงเจริญอาหารไม่น้อย"

“เจ้าค่ะคุณหนู”

หลังจากกินโจ๊กที่มารดานำมาให้  ซูซินก็เปลื้องผ้าช่วงแผ่นหลังออกให้อาหม่านทายาให้  ผิวพรรณของนางเนียนละเอียดละออเหมือนหยกที่ผ่านการเจียระไนมาเรียบร้อย  จนบางครั้งอาหม่านก็ยังนึกสงสัยว่าผู้เป็นนายเติบโตมาจากชนบทจริงๆ นะหรือ หากไม่ติดที่ว่าฝ่ามือของซูซินนั้นสากกระด้างพอๆ กับตน  ก็คงเข้าใจไปว่านางเติบโตมาอย่างดีในจวนใหญ่

เผลอแปบเดียวก็ย่างเข้าสู่การกักตัววันที่หกแล้ว  เหลือเพียงหนึ่งวันซูซินก็จะสามารถออกจากเรือนท้ายจวนได้ตามครบกำหนด  ระหว่างที่นั่งๆ นอนๆ อยู่ในเรือน  อาหม่านที่ไปรับอาหารจากห้องครัวก็มักจะนำเรื่องที่ได้ยินมาเล่าสู่ฟังอยู่เสมอ  ข่าวว่าหลินฟูเหรินไปเยี่ยมเยียนซ่งอี้หลานแล้วครั้งหนึ่ง  สภาพของซ่งอวี้หลานนั้นดูไม่ได้เลย  ขาหักหลายท่อนจนไม่อาจรักษาได้  ฟันก็หักไปหลายซี่จนใบหน้าที่เคยงดงามไม่เหลือเค้าเดิม  แม้แต่ตัวซ่งอวี้หลานเองก็ยังคิดว่าที่ตนบาดเจ็บสาหัสนั้นคือโชคชะตา  ไม่มีใครรู้เลยว่านั่นคือแผนการที่ถูกจัดฉากขึ้นอย่างแยบยล

แต่…นอกเหนือจากแผนการที่ซูซินคิดเอาไว้ว่าสมบูรณ์แบบแล้ว  ก็ยังมีชายนิรนามอีกสองคนที่เห็นทุกอย่างในวันนั้น

“ต่อจากนี้ฮูหยินจะหาอาจารย์ท่านใหม่มาสอนคุณหนูหรือไม่เจ้าคะ”

จู่ๆ อาหม่านก็ถามขึ้นโดยที่มือของนางยังคงจับผ้าขี้ริ้วเช็ดถูเรือน  ซูซินหยิบกาน้ำชาขึ้นมารินอย่างช้าๆ  นางลืมคิดถึงข้อนี้ไปสนิท  หากมารดาพาคนมาแล้วเป็นเหมือนซ่งอวี้หลานอีก  คราวนี้นางอาจจะต้องลำบากวางแผนจัดการอีกครั้ง  คิดดูแล้วหรือว่าอาจจะต้องจัดการที่ตัวต้นเหตุดี  และต้นเหตุที่ว่านั้นก็คือพี่น้องต่างมารดาที่เสแสร้งแกล้งทำตัวเป็นแม่นางดอกบัวขาวมาตลอด  แต่การจัดการคนนอกนั้นง่ายกว่าคนใน

“คุณหนูสี่อยู่หรือไม่เจ้าคะ”

ขณะที่ซูซินกำลังคิดอะไรเพลินๆ  ก็มีเสียงหนึ่งร้องเรียกอยู่หน้าเรือน  พอเดินออกไปดูถึงรู้ว่านางคือลี่ถิงสาวใช้คนสนิทของมารดา  นางชะเง้อคอมองเข้ามาในเรือน  เมื่อเห็นหน้าเจ้าของเรือนจึงเอ่ยขึ้นทันที

“ฮูหยินให้มาตามเจ้าค่ะ  บอกว่าจะพาไปจวนตระกูลหลิน”

จวนท่านตา!

แววตาของซูซินเปล่งประกายขึ้นมาเล็กน้อย  รอยยิ้มบางๆ ฉายขึ้นมาบนใบหน้า  ในตอนที่นางอายุห้าขวบเคยเห็นท่านตามาที่จวนแม่ทัพครั้งหนึ่ง  แต่น่าเสียดายนักที่ตอนนั้นนางอยู่ในฐานะบุตรอนุ  นางไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้ท่านตาแท้ๆ เลยสักครั้ง  จึงทำได้แค่ยืนแอบมองซินเหยากับชายชราผู้นั้นแสดงความรักใคร่กันตามประสาตาหลาน  หากตอนนี้ท่านตารู้ว่านางต่างหากคือหลานสาวที่แท้จริง  บางทีชีวิตที่เสร็งเคร็งนี่ก็อาจจะมีเรื่องดีๆ เข้ามาบ้าง