6 ไม่ได้

 6

ไม่ได้

เมื่อเวลาผ่านไปจนครบสองชั่วยาม เรือนพักกะทัดรัดที่เคยดูเหมือนห้องเก็บของร้างก็แปรสภาพไป ซูซินทรุดกายลงนั่งบนม้านั่งหินหน้าเรือนพลางใช้ชายแขนเสื้อซับเหงื่อที่ใบหน้า นางมองผลงานของตนเองด้วยแววตาที่สงบราบเรียบ แม้ที่นี่จะไม่มีผ้าม่านหรูหรา หรือเครื่องหอมราคาแพงอย่างเรือนของซินเหยาก็ตามที

ดวงตากลมโตทอดมองไปที่ประตูเรือนที่ยังคงไร้เงาของผู้มาเยือน  มุมปากยกยิ้มขึ้น  เป็นรอยยิ้มที่ไร้ความรู้สึก สิ่งเหล่านี้ยิ่งตอกย้ำว่านางจะต้องพึ่งพาตนเองให้ได้มากที่สุด  เลิกคิดได้แล้วว่าวาสนาอันสูงส่งนั้นจะหล่นลงมาใส่หัว  เพราะถึงอย่างไรมารดาแท้ๆ ก็ไม่ยินดีให้เป็นไปตามนั้น

นางจัดแจงปอยผมที่หลุดร่วงให้เข้าที่อย่างลวกๆ ผลัดเปลี่ยนมาสวมเสื้อตัวยาวสีอ่อนปักลายดอกเหมยที่ชายเสื้อ แม้จะเป็นเสื้อผ้าที่ดูเรียบง่ายทว่ากลับเน้นให้ผิวพรรณและใบหน้างดงามชวนมอง นางเดินออกจากเรือนท้ายจวน ก้าวผ่านบ่อน้ำและสวนหิน มุ่งหน้าสู่เรือนหลักซึ่งเป็นที่ตั้งห้องหนังสือของแม่ทัพหยาง

ตลอดทางเดิน บ่าวไพร่ที่เคยชะเง้อมองนางทำงานต่างพากันหลบสายตา บ้างก็ก้มหน้าทำความสะอาดพื้นอย่างขะมักเขม้น ซูซินหาได้ใส่ใจคนเหล่านั้น ในจวนแห่งนี้มีเพียงคนเดียวที่กุมอำนาจตัดสินใจเด็ดขาด และคนผู้นั้นก็คือบิดาของนางนั่นเอง

ขณะที่กำลังเดินอยู่นั้น  ที่ลานหน้าเรือนหลักเห็นบ่าวไพร่สองสามคนกำลังสาดน้ำล้างเลือด  แต่เจ้าของเลือดกองใหญ่ที่นองพื้นไม่อยู่แล้ว  ถึงไม่ต้องบอกซูซินก็พอจะเดาออกว่าคนผู้นั้นคือใคร  เขาคือคนส่งเสบียงและอมเงินเบี้ยเลี้ยงของนางมาตลอดเก้าปีเต็มนั่นเอง  คาดว่าตอนนี้คงถูกลากตัวไปส่งทางการ  หรือไม่ก็สิ้นใจตายขณะรับโทษโบยก็เลยถูกลากตัวออกไปโยนให้หมาป่าในหุบเขากินเป็นอาหาร

เมื่อมาถึงหน้าห้องหนังสือ กลิ่นของน้ำหมึกชั้นดีลอยมาแตะจมูก ซูซินหยุดยืนครู่หนึ่งเพื่อเตรียมคำพูด นางไม่ได้มาที่นี่เพื่ออ้อนวอนขอความรัก แต่นางมาเพื่อทวงถามบางอย่าง  นางจ้องมองบานประตูไม้สักทองที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า  ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วยกมือขึ้นเคาะสองสามครั้ง

"ซูซินขอเข้าพบท่านพ่อเจ้าค่ะ" เสียงของนางราบเรียบ ทว่ากังวานชัดเจน

"เข้ามาเถิด"

หลังได้ยินเสียงอนุญาตซูซินผลักประตูเข้าไปด้านใน ห้องหนังสือแห่งนี้กว้างขวางและโอ่อ่า ผนังด้านหนึ่งเต็มไปด้วยตำราพิชัยสงครามและพู่กันเรียงรายอยู่บนแท่น แม่ทัพหยางวางพู่กันในมือลงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองบุตรสาวที่เพิ่งหวนคืนมา ความรู้สึกผิดที่ซ่อนลึกอยู่ในดวงตาของเขาวูบไหวครู่หนึ่ง  เมื่อเห็นมือที่ขึ้นรอยแดงจากการทำความสะอาดเรือนเล็กเมื่อครู่

"เจ้าไปทำสิ่งใดมา เหตุใดมือจึงเป็นเช่นนั้น"

"ลูกเพียงจัดระเบียบเรือนพักเล็กน้อยเจ้าค่ะ ในเมื่อไม่มีใครส่งคนมาช่วยลูกจึงต้องลงมือเอง" ซูซินตอบด้วยน้ำเสียงไร้แววตัดพ้อ แต่นั่นกลับทำให้คนฟังรู้สึกจุกในอกยิ่งกว่าการถูกต่อว่าตรงๆ

"พ่อเลินเล่อเอง จะสั่งให้คนไปจัดการให้เดี๋ยวนี้"

"ไม่จำเป็นแล้วเจ้าค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว" นางเดินเข้าไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของบิดา สายตาสบเข้ากับดวงตาคมคาย 

“เช่นนั้นที่เจ้ามาหาพ่อมีอะไรงั้นหรือ”

"ลูกไม่ได้มาเพราะเรื่องเรือนพัก แต่ลูกมาเพื่อถามบางอย่างให้ชัดเจน"

แม่ทัพหยางขมวดคิ้ว "เรื่องใดหรือ"

"เรื่องลำดับอาวุโสและตำแหน่งในจวนแห่งนี้เจ้าค่ะ  ท่านพ่อคงทราบดีว่าในงานสังคมหรือแม้แต่การบันทึกในสมุดเชื้อสายวงศ์ตระกูล ลำดับบุตรสายเลือดเอกและบุตรอนุมีความแตกต่างกัน  สิบห้าปีที่ผ่านมาคุณหนูสามคือหยางซินเหยา แต่ความจริงในตอนนี้กระจ่างแล้วว่าลูกคือบุตรสาวที่แท้จริงของท่านแม่  จึงอยากถามท่านพ่อว่าเมื่อไรจะคืนฐานะบุตรสาวสายตรงให้ลูกหรือเจ้าคะ"

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงกระดาษที่ถูกลมพัดเบาๆ  แม่ทัพหยางมองบุตรสาวด้วยแววตากระอักกระอ่วน

"เรื่องนี้มันค่อนข้างซับซ้อน  ซินเหยาเองก็น่าสงสาร นางเติบโตมาในฐานะคุณหนูสาม หากจู่ๆ เราประกาศเปลี่ยนกลางคัน ข้าเกรงว่านางจะไม่มีที่ยืนในสังคมเมืองหลวง"

"แล้วที่ยืนของข้าเล่าเจ้าคะ" ซูซินถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาลงกว่าเดิม

“เรื่องของเจ้า  เอ่อ…” 

"การแยกบุตรฮูหยินเอกกับบุตรอนุให้ชัดเจน ไม่ใช่เพียงแค่ชื่อเรียกขานแต่มันคืออนาคตของข้าด้วย หากวันหน้าข้าต้องแต่งออกไป หรือต้องออกงานสังคมด้วยฐานะที่คลุมเครือเช่นนี้ ผู้คนย่อมมองข้าด้วยสายตาที่แคลงใจ การที่ท่านพ่อยังคงให้นางครองตำแหน่งคุณหนูสามต่อไป ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่านางคือบุตรของอนุเหมย นั่นมิเท่ากับว่าข้าได้รับความอยุติธรรมหรือเจ้าคะ"

คำพูดที่สุขุมและมีเหตุผลของซูซินทำให้แม่ทัพหยางถึงกับพูดไม่ออก เขาตระหนักได้ว่าบุตรสาวคนนี้ไม่ได้เพียงแต่เก่งเรื่องใช้แรงงาน แต่ความคิดอ่านของนางยังเฉียบแหลมและมองการณ์ไกลจนน่าประหลาดใจ

ในขณะที่ภายในห้องหนังสือกำลังตึงเครียด ที่ด้านนอกประตูกลับมีร่างของสตรีสองนางหยุดยืนอยู่ หลินฟูเหรินที่ตั้งใจจะพาซินเหยามาพบสามีเพื่อขอเครื่องประดับปลอบใจ ได้ยินทุกถ้อยคำที่ซูซินพูดอย่างชัดเจนก็โกรธจัด  ซินเหยาที่ยืนอยู่ข้างกายเริ่มตัวสั่นน้ำตาคลอเบ้า  มือที่ถือผ้าเช็ดหน้ากำแน่นจนตัวสั่นเทา

"ไม่ได้!"

เสียงร้องดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักออกอย่างแรง หลินฟูเหรินก้าวพรวดเข้าไปในห้องหนังสือด้วยความเดือดดาล ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้เต็มไปด้วยโมโห นางจ้องหน้าซูซินราวกับว่าสิ่งที่ร้องขอคือเรื่องผิดมหันต์

"เจ้าคิดจะทำอะไร! เจ้าหวนคืนมาไม่กี่วันก็คิดจะเขี่ยเหยาเอ๋อร์ให้ตกที่นั่งลำบากแล้ว  เจ้ามีความคิดแบบนี้กับพี่สาวตัวเองได้อย่างไรกัน"

ซูซินค่อยๆ หันไปมองมารดาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "ท่านแม่  คำพูดนี้ของท่านหมายถึงการให้ลูกสาวในไส้ต้องยอมรับสภาพว่าเป็นลูกอนุหรือเจ้าคะ”

"เจ้าสี่! ช่างเถียงคำไม่ตกฟาก!"

เหรินฟูเหรินยกมื้อขึ้นชี้หน้าซูซินอย่างเหลืออด  ซินเหยาถลาเข้าไปกอดหลินฟูเหรินพลางร้องไห้โฮ 

"ท่านแม่ อย่าทะเลาะกับน้องสี่เพราะเหยาเอ๋อร์เลยเจ้าค่ะ เหยาเอ๋อร์ยอม เหยาเอ๋อร์ยอมเป็นลูกอนุเหมยก็ได้ แต่อย่าให้ท่านแม่ต้องผิดใจกับน้องสี่เลย"

"เห็นไหม! ดูความมีน้ำใจของพี่สาวเจ้าบ้าง นางยอมเสียสละเพื่อความสงบสุขของครอบครัว แต่เจ้ากลับคิดแต่จะสร้างความวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น”