บทที่11 เธอโดนวางยา

"หมอซางนั่นคู่หมั้นนายหรือเปล่า" หนึ่งในเพื่อนหมอทักขึ้นเมื่อเห็นร่างอรชรในชุดเกาะอกสีแดงกำลังนั่งดื่มกับเพื่อนของเธอ ทำเอาหมอซางต้องหันมามองจากนั้นก็หลบสายตาไป เหมือนกับว่าหมอไม่ได้เห็นความสำคัญเธออยู่แล้ว

"นายจะไม่เข้าไปทักเธอหน่อยเหรอ"

"คงไม่จำเป็น อีกอย่างเธอก็มากับเพื่อน" ช่างเป็นคู่หมั้นที่ไม่เหมือนคู่อื่น ๆ สักนิดสิ่งที่หมอแสดงออกตอนนี้ทำให้เพื่อนร่วมงานต้องหันมามองหน้ากันด้วยความสงสัย ส่วนหมอหลันเธอไม่รู้หรอกว่าสาเหตุที่แท้จริงที่หมอซางยอมหมั้นเพราะอะไรกันแน่

อย่าว่าแต่กลุ่มของหมอซางที่เห็นจางลี่ถิง หนิงเอ๋อก็ตาดีไม่ใช่หน่อยขนาดไฟสลัววิ๊บวั๊บก็ยังอุตส่าห์เห็นหมอซางหน้าหล่อนั่งอยู่

"ถิงถิง นั่นคู่หมั้นเธอไม่ใช่หรือไง" หนิงเอ๋อโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูเพื่อน ทำให้จางลี่ถิงต้องหันไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นเขาจริง ๆ เธอก็หันกลับมาพร้อมกระซิบตอบเพื่อน

"ช่างเขาเถอะ เขาเองก็คงไม่สนใจฉันหรอกเราต่างคนต่างมาอย่าไปสนใจเขาเลย" เมื่อพูดแบบนั้นก็ยกค็อกเทลขึ้นมาจิบ โดยไม่สนใจหมอซางที่นั่งอยู่อีกฟากฝั่ง

เวลาผ่านไปสักพักจางลี่ถิงดูท่าจะได้ที่แอลกอฮอล์ในร่างเริ่มทำงาน ดวงตาเริ่มพร่ามัวเล็กน้อยจนเธอต้องขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

"หนิงเอ๋อฉันขอไปล้างหน้าก่อนนะ"

"ให้ฉันไปเป็นเพื่อนเธอแล้วกันนะ" 

"อืม" ลี่ถิงลุกขึ้นยืนแม้ว่าร่างกายของเธอจะมึน ๆ เส ๆ ไปเล็กน้อย แต่ก็ยังได้เพื่อนอย่างหนิงเอ๋อเข้ามาประคอง ส่วนโต๊ะหมอซางหมอไม่ได้สนใจคู่หมั้นสักนิด มีเพียงหมอหลันที่มองมาทางนี้แล้วหันไปมองหน้าหมอซางด้วยความสงสัย การหมั้นที่พึ่งเกิดขึ้นน่าจะมีอะไรมากกว่านั้น

ระหว่างที่ลี่ถิงเธอมาเข้าห้องน้ำ คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะก็คือห่าวอี้กับฉีเกอ 

"เสียดายคุณหนูจางไม่น่าจะมีคู่หมั้นเลย" เป็นฉีเกอเองที่พูดขึ้น

"ที่ต้องหมั้นก็เพราะพยุงบริษัท นายก็รู้ว่าตระกูลจางกำลังแย่ ส่วนความรักกับหมอซางก็คงไม่มี" ขณะที่พูดก็คงมองไม่เห็นหรอกมั้งว่าคู่หมั้นที่พวกเขานินทานั่งอยู่อีกฝั่งของชั้น

"ห่าวอี้หากคืนนี้จางลี่ถิงเป็นของฉันก่อนหมอซางนายจะว่ายังไง"

"นี่นายพูดอะไร นั้นมันคู่หมั้นเจ้านายนะเว้ย"

"เรื่องนี้มีแค่เราสองคนที่รู้ อีกอย่างนายก็บอกเองว่าคุณหนูหน้าสวยไม่ได้ชอบหมอซางนี่"

"แต่... "

"เอาเถอะน่ะ ฉันไม่ทำให้นายเดือดร้อนแล้วกัน อีกอย่างเรื่องนี้ไม่ถึงหูแฟนนายแน่ เราเป็นเพื่อนกันมานานนายคงไม่ขัดขวางฉันใช่ไหม"

"ฉีเกอหากเรื่องนี้หลุดไป ถึงขั้นติดคุกนะเว้ย ฉันไม่เล่นด้วยนะ"

"รับรองว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนายแน่" ห่าวอี้ไม่รู้หรอก ว่าเพื่อนจะทำอะไรเขาขมวดคิ้วมองหน้าฉีเกออย่างสงสัย จังหวะนั้นเสียงมือถือของเขาดันดังขึ้น ทำให้ห่าวอี้ต้องลุกขึ้นไปรับสาย

ทุกอย่างเป็นใจไปเสียหมดไม่มีคนอยู่ที่โต๊ะสักคนทำให้ฉีเกอ หยิบเอายาปลุกอารมณ์หยดใส่เครื่องดื่มของลี่ถิง จากนั้นเขาก็นั่งทำตัวปกติรอให้ทุกคนกลับมาที่โต๊ะ ไม่นานนักสองสาวลี่ถิงและหนิงเอ๋อก็เดินกลับมาอาการเวียนหัวเมื่อครู่เหมือนจะดีขึ้น 

"ค่อยยังชั่วสงสัยดื่มมากไปหน่อย"

"แล้วจะขับรถกลับไหวไหมเนี่ย"

"ไหวสิ" 

คนที่นั่งฟังสองสาวสนทนากันก็เอาแต่ยิ้มเล็กหน่อย ใบหน้าเจ้าเล่ห์ของฉีเกอนั้น หนิงเอ๋อเธอรู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่น่าจะปลอดภัย ทว่า

"ที่รักเราต้องกลับกันแล้ว พ่อผมบอกว่าพรุ่งนี้ผมต้องไปประชุมแทนเขา"

"กลับหรือคะ" หนิงเอ๋อรู้สึกเป็นห่วงเพื่อน เลยชวนลี่ถิงกลับพร้อมกันแต่เธอรู้สึกอยากนั่งสักพักโดยไม่คิดหรอกว่าภัยเบื้องหน้ากำลังมาถึง

"กลับไปเถอะไม่ต้องห่วงหรอก อีกหน่อยฉันก็จะกลับเหมือนกัน"

"เห็นว่าคุณหนูจางไม่ค่อยสดชื่น ดื่มน้ำเย็น ๆ ก่อนแล้วกันดีขึ้นแล้วค่อยกลับก็ได้"

"ก็ดีเหมือนกัน" ในขณะที่ลี่ถิงยกน้ำหวานขึ้นมาดื่ม สายตาของห่าวอี้ก็มองตามคำที่ฉีเกอพูดมันชวนให้เขารู้สึกเป็นห่วงลี่ถิง แต่ก็ไม่กล้าที่จะบอกหนิงเอ๋อ เพราะฉีเกอเองก็เคยมีบุญคุณกับเขามาก่อน

"งั้นฉันกลับก่อนนะ ถึงแล้วจะโทรหา"

"ได้ อีกหน่อยฉันก็จะกลับเหมือนกัน"

หนิงเอ๋อและแฟนหนุ่มเดินออกจากตรงนั้นเหลือเพียงจางลี่ถิงและฉีเกอที่นั่งอยู่ ทั้งคู่ไม่ได้สนิทกันแต่ที่เธอต้องนั่งเพราะรู้สึกว่าตัวเองจะขับรถยังไม่ไหวขอตั้งสติสักพัก ทว่า น้ำแก้วนั้นที่ดื่มไปมันรู้สึกหายใจไม่ออก เหมือนเสื้อผ้าที่สวมใส่ในตอนนี้มันรัดจนอยากจะถอดทิ้ง

"ร้อนจัง"

"รู้สึกดีขึ้นไหม หากไม่ดีขึ้นให้ผมไปส่งคุณก็ได้นะ"

มันน่าแปลกมาก คำพูดเดียวของฉีเกอมันเหมือนมนตร์สะกดที่ดังก้องหู คำว่าให้ผมไปส่งไหม มันดังวนเวียนอยู่อย่างนั้น อีกทั้งลมหายใจเธอตอนนี้มันดูถี่ขึ้นลี่ถิงเริ่มสงสัยแล้วว่าร่างกายเธอเปลี่ยนไป แค่เห็นคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าหัวใจก็เต้นแรงผิดปกติ

"คะ คือฉันกลับเอง ได้ค่ะ" เธอพยายามที่จะข่มใจตัวเองลุกขึ้น แต่ดูแล้วว่าร่างกายเหมือนคนหมดแรงไปอีก ทำให้ฉีเกอต้องรีบมาพยุง

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขอเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหม" เธอผลักฉีเกอให้เขาถอยออกไป ก่อนที่จะเดินไปที่ห้องน้ำตามเดิมเพราะคิดว่าหากได้ล้างหน้าก็คงจะสดชื่น แต่จังหวะที่เดินไปเข้าห้องน้ำดันชนกับหมอซางที่เดินสวนมาและทำให้ลี่ถิงล้มลงไปกองที่พื้น

พรึ่บ

"ขอโทษค่ะ" ลี่ถิงเหมือนเธอไม่ได้มองว่าคนที่เธอพึ่งชนเป็นคู่หมั้น ส่วนหมอเขาเห็นชัดว่าคนที่ล้มลงไปกองคือลี่ถิงแต่ก็ไม่คิดที่จะพยุงเธอลุกขึ้น

"นี่เมาจนประคองสติตัวเองไม่อยู่เลยละสิ"

น้ำเสียงมันช่างคุ้นหู ทำเอาลี่ถิงต้องเงยหน้าขึ้นมามองเขา เมื่อเห็นว่าเป็นหมอซางเธอก็ยิ้ม

"หมอซาง นายเองเหรอช่วยฉันด้วยฉันโดนวางยา"

หมอซางไม่คิดที่จะสนใจคำพูดนั้น แม้น้ำเสียงของคนที่เอ่ยบอกขอให้ช่วยจะหอบกระเส่าเพียงใด แต่หมอกับยืนมองเธออยู่สักพักแล้วเดินจากไปทันที

"หมอซาง นายมันคนใจร้าย"

ระหว่างที่หมอซางกำลังเดินมาที่โต๊ะก็เหลือบไปมองโต๊ะของลี่ถิงตอนนี้เพื่อนสาวของเธอไม่อยู่ อยู่แค่ผู้ชายอีกคนและเขาคนนั้นท่าทางก็ไม่น่าไว้ใจ ดูลุกลนก่อนที่จะลุกขึ้นจากที่แล้วเดินไปทางห้องน้ำ หมอซางยืนมองอยู่สักพัก

"หมอมีอะไรหรือเปล่าคะ" หมอหลันเองก็รู้สึกว่าหมอซางผิดปกติก็เลยเอ่ยถาม

"ผมลืมของไว้ที่ห้องน้ำ ขอกลับไปเอาหน่อยแล้วกัน"