บทที่ 2

ในหัวของเธอฉายภาพเตียงนอนสีเทาเข้มเมื่อเช้า ภาพแผ่นหลังที่หันหนี ภาพช่องว่างหนึ่งฝ่ามือที่ไม่เคยถูกเติมเต็ม

เมื่อพิธีการบนเวทีจบลง แพรวาปลีกตัวเดินฝ่าฝูงชนออกมาที่ห้องน้ำด้านนอก เธอผลักบานประตูเข้าไป ยืนประจันหน้ากับตัวเองในกระจกบานใหญ่เหนืออ่างล้างมือลายหินอ่อน

ผู้หญิงในกระจกแต่งหน้าสวยงามไร้ที่ติ ริมฝีปากกระจับเคลือบลิปสติกสีพีช ชุดเดรสตัดเย็บเข้ารูปพอดีตัว เธอดูเป็นผู้หญิงเก่ง มั่นใจ และพึ่งพาตัวเองได้ในสายตาของทุกคนที่แบรนด์ 'ทอฝัน' แต่ลึกๆ ข้างใน แววตาคู่นั้นกลับกลวงโบ๋

เธอยกมือขึ้น ดึงยางรัดผมเส้นสีดำที่มักจะคล้องไว้ที่ข้อมือเสมอมามัดผมตัวเองให้แน่นขึ้น เป็นนิสัยที่แก้ไม่หายเวลาที่สมองกำลังว้าวุ่น

ภาพของโบว์ที่ยืนอยู่บนเวทียังคงติดตา ไม่ใช่แค่เรื่องงานแต่งงานหรูหรา แต่มันคือ 'ความชัดเจน'

สามปีที่ผ่านมา เธอมีทุกอย่างร่วมกับเมืองน่าน มีคีย์การ์ดเข้าบ้านของเขา รู้ว่าเขาชอบกาแฟอเมริกาโน่ไม่ใส่น้ำตาลตอนตีห้า รู้ว่าเขาเกลียดกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มฉุนๆ รู้ว่าเขาชอบนวดขมับเวลาเครียดจากเคสผ่าตัด เธอทำกับข้าวให้เขากิน ซักเสื้อคาร์ดิแกนตัวโปรดให้ นอนกอดกันบนโซฟาวันที่ฝนตกหนัก

แต่เธอไม่มีตัวตนในโลกใบอื่นของเขาเลย

ไม่มีรูปคู่ในโซเชียลมีเดีย ไม่เคยไปกินข้าวกับครอบครัวเขา ไม่เคยถูกแนะนำให้เพื่อนร่วมงานของเขารู้จักในฐานะอื่นนอกจาก 'เจ้าของร้านผ้าทอ'

และที่สำคัญที่สุด... เขาไม่เคยพูดคำว่ารัก ไม่เคยขอคบเป็นแฟน

ตั้งแต่วันแรกที่เผลอไผลมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันที่บ้านสวนบนดอย เมืองน่านขีดเส้นไว้ชัดเจนด้วยประโยคเรียบง่ายแต่เลือดเย็นว่า 'ผมให้คุณได้แค่นี้' ตอนนั้นเธอเพิ่งพังจากกรุงเทพฯ และหลอกตัวเองว่าแค่มีความสุขกับปัจจุบันก็พอ ความดีและความผูกพันจะค่อยๆ เปลี่ยนใจผู้ชายที่กลัวความรักอย่างเขาได้เอง

แต่วันนี้ ตอนนี้ วินาทีนี้ แพรวาเพิ่งตระหนักได้ว่า เธอหลอกตัวเองมาตลอด

เวลาสามปีไม่ได้ทำให้กำแพงของเขาลดลงเลย มันแค่ทำให้เธอคุ้นชินกับการอยู่ในมุมมืด คุ้นชินกับการเป็นตัวเลือกที่เขาจะหันมาหาเมื่อไหร่ก็ได้ และทิ้งไว้ข้างหลังเมื่อไหร่ก็ได้เช่นกัน

ถ้าเกิดวันหนึ่งเมืองน่านเจอคนที่เขาอยากกางปีกปกป้องจริงๆ คนที่เขาอยากสวมแหวนให้และประกาศให้โลกรู้ เธอก็คงเป็นได้แค่ฝุ่นผงที่ถูกปัดทิ้งออกจากชีวิตเขาโดยไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกร้องความยุติธรรม เพราะเขาพูดไว้ตั้งแต่ต้นแล้วว่าไม่ได้คบกัน

เกราะป้องกันตัวของเมืองน่านมันสมบูรณ์แบบ เขาไม่เคยโกหก แต่เขาแค่เอาเปรียบความรักของเธออย่างเนียนที่สุด

แพรวาปล่อยมือจากยางรัดผม รอยแดงจางๆ ปรากฏบนข้อมือ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มองตาตัวเองในกระจกอีกครั้ง

พอแล้ว

เธอไม่อยากเป็นคนโปรดที่ไม่มีสถานะ ไม่อยากเป็นความสบายใจที่ไม่มีชื่อเรียก ไม่อยากอยู่ในความสัมพันธ์ที่มองไม่เห็นแม้แต่เงาของพรุ่งนี้อีกต่อไปแล้ว

ห้าทุ่มสี่สิบห้านาที

แพรวาแตะคีย์การ์ดลงบนเครื่องอ่านหน้าประตูบ้านของเมืองน่าน เสียงเตือนดังขึ้นสั้นๆ ก่อนที่กลอนประตูจะปลดล็อก เธอผลักประตูเข้าไปด้านใน ถอดรองเท้าส้นสูงออกวางไว้ที่ชั้นอย่างคุ้นเคย

ไฟในห้องนั่งเล่นเปิดสลัว เมืองน่านในชุดเสื้อยืดสีพื้นและกางเกงผ้าฝ้ายตัวเก่งกำลังนั่งพิงโซฟาตัวแอลสีเทา มือหนึ่งถือแท็บเล็ตอ่านบทความทางการแพทย์ อีกมือถือแก้วน้ำเปล่า แว่นตากรอบใสที่เขาใส่อยู่บ้านทำให้ใบหน้าหล่อเหลาดูซอฟต์ลงกว่าตอนใส่ชุดกาวน์ที่โรงพยาบาล

เขาเงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงเดิน

"กลับดึกจัง" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยทักทายเรียบๆ สายตากวาดมองชุดเพื่อนเจ้าสาวที่เธอยังไม่ได้เปลี่ยน "งานเลิกนานแล้วไม่ใช่หรือไง"

"ไปช่วยโบว์เคลียร์ของที่ห้องส่งตัวมาน่ะ" แพรวาตอบ วางกระเป๋าถือลงบนโต๊ะกระจก

เมืองน่านพยักหน้ารับรู้ วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ "ไปอาบน้ำสิ กลิ่นแอลกอฮอล์หึ่งเลย ดื่มไปเยอะล่ะสิ" เขาบ่นเบาๆ แต่ก็ขยับตัวลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาใกล้และแตะมือลงบนเอวของเธออย่างเป็นธรรมชาติ เป็นความเคยชินที่น่ากลัวที่สุดสำหรับหัวใจของเธอ

แพรวาไม่ได้เบี่ยงตัวหลบ แต่ก็ไม่ได้เอนตัวเข้าหาเหมือนทุกที เธอเดินเลี่ยงเข้าห้องน้ำไปเงียบๆ

สายน้ำอุ่นจากฝักบัวชำระล้างคราบเครื่องสำอางและสเปรย์ฉีดผมออกไปจนหมด แพรวาสวมชุดนอนผ้าฝ้ายสีครีมของตัวเองที่ทิ้งไว้ในตู้เสื้อผ้าของเขา เมื่อเปิดประตูออกมา เมืองน่านเข้าไปนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงแล้ว เขากะพริบตาไฟหัวเตียงฝั่งของเธอให้สว่างขึ้นเล็กน้อย เป็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่เคยทำให้เธอใจสั่น แต่วันนี้มันกลับรู้สึกเหมือนยาชาที่หมดฤทธิ์

เธอก้าวขึ้นไปบนเตียง สอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน นอนหงายมองเพดานห้องสีขาวสะอาดตา

แอร์คอนดิชันเนอร์ครางหึ่งๆ ทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เมืองน่านพลิกหน้ากระดาษหนังสือ เสียงสวบสาบดังชัดเจนในความเงียบ

"เมือง..." แพรวาเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไม่มีการออดอ้อนเหมือนที่ผ่านมา

"หืม" เขารับคำโดยไม่เงยหน้าจากหนังสือ

แพรวานิ่งไปอึดใจหนึ่ง ดวงตาจับจ้องอยู่ที่เงาของพัดลมเพดาน "ถ้าแพรหายไปจากชีวิตเมือง... เมืองจะเสียใจไหม"