LOGIN"ตื่นเช้าจัง วันนี้ไม่มีเคสผ่าตัดเช้าไม่ใช่เหรอ" ผ้าแพรเอ่ยถาม น้ำเสียงยังแหบแห้งจากกิจกรรมเมื่อครู่
เมืองน่านหันมามองเธอ แววตาของเขากลับมาเรียบสงบตามปกติ ไม่มีร่องรอยของความคลั่งไคล้เหมือนเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า เขายกมือขึ้นลูบผมของเธอเบาๆ ปัดปอยผมที่เปียกเหงื่อออกจากหน้าผาก
"มีราวด์วอร์ดตอนแปดโมงครับ พอดีมีคนไข้ผ่าตัดไส้ติ่งเมื่อคืน อาการยังไม่ค่อยนิ่ง" เขาตอบอย่างเป็นระเบียบตามตรรกะของหมอ "คุณจะนอนต่ออีกหน่อยไหม เดี๋ยวผมชงกาแฟไว้ให้"
"ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้แพรต้องรีบไปช่วยงานยัยมินต์แต่เช้า"
เมืองน่านพยักหน้ารับรู้ สั้นๆ แค่นั้น ไม่มีการถามต่อว่างานจัดที่ไหน ไม่มีการถามว่าอยากให้เขาไปส่งไหม และไม่มีแม้กระทั่งความสนใจว่าเธอจะใส่ชุดอะไรไปงาน เขาเดินเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้เสียงสายน้ำจากฝักบัวดังลอดออกมาแทนความเงียบ
ผ้าแพรนอนมองเพดานห้องสีขาวสะอาดตา ปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงข้างขมับอย่างเงียบงัน
ตลอดสามปีที่ผ่านมา ทุกอย่างลงล็อกอย่างสมบูรณ์แบบ เขารู้ว่าเธอชอบกินกาแฟลาเต้คั่วอ่อนไม่ใส่น้ำตาล เขารู้ว่าเวลานอนเธอชอบให้กอดจากด้านหลังและเกลียดการเปิดแอร์อุณหภูมิต่ำกว่ายี่สิบห้าองศา เขารู้จุดอ่อนไหวทุกจุดบนเรือนร่างของเธอ และเธอก็รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา รู้ว่าเขาชอบใส่เสื้อยืดสีพื้น รู้ว่าเขาเครียดเรื่องงานเมื่อไหร่ และรู้ว่าต้องดูแลเขายังไงในคืนที่เขาเหนื่อยล้าจากการผ่าตัดข้ามวันข้ามคืน
พวกเขามีคีย์การ์ดบ้านของกันและกัน มีเสื้อผ้าของอีกฝ่ายแขวนอยู่ในตู้ มีแปรงสีฟันวางคู่อยู่ในแก้วใบเดียวกัน
ยกเว้นสิ่งเดียวที่ไม่มี
สถานะ
คืนแรกที่เกิดขึ้นบนดอยเมื่อสามปีก่อน ท่ามกลางสายฝนที่ตัดขาดพวกเขาสองคนจากโลกภายนอก ความอ่อนแอจากการสูญเสียและความเจ็บปวดจากอดีตผลักดันให้พวกเขากอดกันแนบแน่น แต่ในเช้าวันรุ่งขึ้น เมืองน่านกลับสบตาเธอตรงๆ แล้วเอ่ยคำพูดที่เหมือนคำพิพากษา
'ผมให้คุณได้แค่นี้นะแพร... แค่เท่าที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ อย่าคาดหวังเรื่องแต่งงานหรือการผูกมัดอะไรจากผมเลย'
ตอนนั้นเธอคิดว่าเธอรับได้ เธอคิดว่าความใกล้ชิด ความอบอุ่น และความดีของเธอจะค่อยๆ ละลายกำแพงน้ำแข็งในใจเขาได้ทีละน้อย เธอคิดว่าเวลาจะเปลี่ยนผู้ชายคนนี้ได้
แต่สามปีผ่านไป กำแพงนั้นไม่เคยลดความสูงลงเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว
เสียงดนตรีโฟล์กซองคำเมืองบรรเลงแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงหัวเราะและเสียงแก้วไวน์กระทบกัน บรรยากาศภายในรีสอร์ตหรูริมแม่น้ำน่านถูกเนรมิตให้กลายเป็นงานแต่งงานในสวนที่อบอุ่น ซุ้มดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์และผ้าทอพื้นเมืองโทนสีธรรมชาติสะท้อนความประณีต อ่อนหวาน ทั่วทั้งงานเต็มไปด้วยสายตาที่เปี่ยมสุข
ผ้าแพรยืนอยู่ในชุดเดรสผ้าฝ้ายทอมือสีกลีบบัวที่เธอตัดเย็บด้วยตัวเอง รูปร่างสมส่วนและใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีตทำให้เธอดูโดดเด่นไม่แพ้ใคร รอยยิ้มหวานถูกประดับไว้บนใบหน้าตลอดเวลาที่คอยช่วยเพื่อนแจกของชำร่วยและต้อนรับแขกเหรื่อ
"แพร เมื่อไหร่จะถึงคิวแกเนี่ย สามปีแล้วนะกับหมอเมืองน่านน่ะ ไม่คิดจะเปิดตัวหรือชวนมางานแต่งบ้างเหรอ"
เสียงทักทายจากเพื่อนร่วมรุ่นสมัยเรียนมหาวิทยาลัยดังขึ้น พร้อมกับสายตาอยากรู้อยากเห็นของคนรอบข้างที่หันมามองเป็นตาเดียว ในอำเภอเล็กๆ แห่งนี้ ใครๆ ก็พอจะระแคะระคายว่าเจ้าของแบรนด์ผ้าทอชื่อดังกับศัลยแพทย์หนุ่มประจำโรงพยาบาลอำเภอมีความสนิทสนมกันเป็นพิเศษ แต่ไม่มีใครเคยเห็นทั้งคู่ควงแขนกันออกงานอย่างเป็นทางการเลยสักครั้ง
รอยยิ้มของผ้าแพรไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เธอยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบเบาๆ
"หมองานยุ่งน่ะค่ะ คนไข้เยอะ แพรไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของเขา"
คำตอบที่สวยงามและมีเหตุผลถูกนำมาใช้เป็นเกราะป้องกันอีกครั้ง เพื่อนๆ พยักหน้าเข้าใจ พลางเอ่ยชื่นชมว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เข้าใจคนรักดีเหลือเกิน ไม่มีใครรู้หรอกว่าใต้คำตอบนั้น หัวใจของเธอด้านชาจนแทบไม่รู้สึกอะไรแล้ว
จังหวะที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวก้าวขึ้นไปบนเวทีเพื่อกล่าวคำมั่นสัญญา แสงไฟสปอตไลต์ส่องสว่างจับจ้องไปที่คนทั้งสอง มินต์ เจ้าสาวในชุดสีขาวบริสุทธิ์จับไมโครโฟนด้วยมือที่สั่นเทา น้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นคลอเบ้า
"ขอบคุณนะที่เข้ามาเป็นความชัดเจนในชีวิตเรา ขอบคุณที่ไม่เคยปล่อยให้เราต้องเดาว่าเราอยู่ตรงไหนในใจเธอ ขอบคุณที่จับมือเราไว้ต่อหน้าทุกคน"
คำพูดเรียบง่ายเหล่านั้นลอยเข้ามากระทบโสตประสาทของผ้าแพรราวกับมีคนเอาค้อนหนักๆ มาทุบลงกลางหน้าอก เธอรู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่แล่นวาบผ่านลำคอจนกลืนน้ำลายไม่ลง
ความชัดเจน... สิ่งที่เธอไม่เคยได้สัมผัสเลยตลอดสามปี
เธอไม่เคยได้ยินคำว่ารัก ไม่เคยได้ยินคำว่าแฟน เวลาคนอื่นถาม เมืองน่านจะเพียงแค่ยิ้มสุภาพแล้วเปลี่ยนเรื่อง หรือไม่ก็ปล่อยให้ความเงียบทำงานแทน เธอเคยปลอบใจตัวเองว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูด แต่ในความจริงแล้ว การกระทำที่ไร้คำยืนยัน มันก็เป็นได้แค่ภาพลวงตาที่พร้อมจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ
ผ้าแพรเดินเลี่ยงออกมาจากฝูงชน ปลีกตัวเข้าไปในห้องน้ำของรีสอร์ต เธอเปิดก๊อกน้ำ ปล่อยให้สายน้ำไหลผ่านปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ เงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่
ผู้หญิงในกระจกอายุยี่สิบเก้าปี มีธุรกิจผ้าทอที่กำลังเติบโต มีหน้ามีตาในสังคม มีความมั่นใจในตัวเอง แต่ทำไมแววตาคู่นั้นถึงได้ดูน่าสมเพชขนาดนี้
มีเพียงความรักอันบริสุทธิ์ที่ผ่านการหล่อหลอมด้วยกาลเวลาจนกลายเป็นเนื้อเดียวกันเมืองน่านค่อยๆ โน้มใบหน้าคมสันลงมา ปลายจมูกโด่งคลอเคลียกับปลายจมูกรั้นของเธอ ริมฝีปากหยักจรดแตะลงบนกลีบปากกระจับของผ้าแพรอย่างแผ่วเบาสัมผัสแรกช่างนุ่มนวลและอ่อนหวาน ก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความดูดดื่มและลึกซึ้ง ปลายลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกผ่านรอยแยกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำที่เขาคุ้นเคยมานานนับทศวรรษอย่างใจเย็น ผ้าแพรเผยอริมฝีปากรับการรุกล้ำนั้นด้วยความเต็มใจ เรียวลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดตอบสนองเขาอย่างลึกซึ้ง สองแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งเมืองน่านผละริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวหน้าของกันและกันเขาช้อนร่างสมส่วนของภรรยาขึ้นมาอุ้มไว้ในวงแขนแข็งแรงอย่างง่ายดาย ก้าวพาเธอเดินเข้าสู่ห้องนอนชั้นสองของเรือนไม้สักโบราณแกร๊ก...ประตูห้องนอนถูกปิดลงอย่างเงียบเชียบภายในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของฟืนไม้สนจากเตาผิงอิฐมอญ และกลิ่นการบูรจางๆเมืองน่านวางร่างของผ้าแพรลงบนเตียงไม้สักหลังใหญ่อย่างทะนุถนอม ชายหนุ่มแทรกตัวตามขึ้นมาทาบทับ
แสงแดดยามเย็นทอดเงาร่างสูงใหญ่ของเขาให้ทาบทับลงมาบนร่างของเธอเมืองน่านก้าวขึ้นบันไดไม้มาหยุดยืนซ้อนชิดอยู่ทางด้านหลัง แขนยาวข้างหนึ่งวาดเข้าโอบรัดเอวคอดกิ่วของภรรยาไว้หลวมๆ ดึงแผ่นหลังของเธอให้เอนพิงกับแผงอกกว้างที่อุ่นจัด ปลายคางเกยลงบนกระหม่อมนุ่มอย่างคุ้นเคย"เหนื่อยไหมครับ ยืนดูลูกตั้งนานแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขานุ่มนวลและอ่อนหวานชิดริมใบหู"ไม่เหนื่อยเลยสักนิดค่ะ เห็นพี่เมืองเล่นกับลูกแล้วแพรมีความสุขจนลืมเหนื่อยไปหมดเลยค่ะ" เธอตอบรับด้วยรอยยิ้มหวาน เอียงศีรษะซบกับไหล่กว้างของเขา "พี่เมืองนั่นแหละค่ะ วิ่งจนเหงื่อท่วมตัวเลย เล่นสมบทบาทจนลูกเชื่อสนิทใจเลยนะคะ""กับลูกสาว... ยอมแพ้ได้ทั้งชีวิตแหละครับ" เขาตอบหน้าตาย แววตาพราวระยับ "แต่กับคุณแม่เนี่ยสิ... ไม่เคยคิดจะยอมแพ้เลยนะครับ"คำหยอกเย้าที่แฝงความนัยลึกซึ้ง ทำให้พวงแก้มใสของผ้าแพรขึ้นสีชมพูระเรื่อขึ้นมาทันที เธอยกศอกกระทุ้งสีข้างเขาเบาๆ แก้เขิน "อายุจะสี่สิบแล้วนะคะคุณหมอ เลิกพูดจาเจ้าชู้ได้แล้วค่ะ"เมืองน่านคลี่ยิ้มกว้าง เขาไม่สะทกสะท้าน ทว่ากลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ก้มลงหอ
"นับจากวินาทีนี้ไป... ผมจะกางปีกปกป้องผ้าแพร และปกป้องลูกสาวคนนี้ ด้วยชีวิตและทุกลมหายใจที่ผมมีครับแม่"สิ้นคำประกาศิตของลูกผู้ชาย ลมหนาววูบใหญ่ก็พัดกรูผ่านช่องหน้าต่างไม้เข้ามาทว่าสายลมในค่ำคืนนี้... กลับไม่ได้นำพาเอาความเหน็บหนาวอันยะเยือกมาเหมือนวันวานกลิ่นหอมหวานละมุนของดอกกาแฟป่าสีขาวที่บานสะพรั่งทั่วหุบเขา พัดโชยเข้ามาอบอวลไปทั่วห้องนอนโบราณ ราวกับเป็นสัมผัสแห่งการให้อภัย การอวยพร และการปลดปล่อยจากมารดาบนสรวงสวรรค์ผ้าแพรคลี่ยิ้มหวานทั้งน้ำตา เธอยกมือขึ้นแตะแก้มสากของสามีเบาๆ"แม่รับรู้แล้วค่ะพี่เมือง... แม่กำลังยิ้มและอวยพรให้เราอยู่นะคะ"เมืองน่านหันกลับมาสบตากับภรรยา รอยยิ้มที่สว่างไสว ปราศจากพันธนาการใดๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าคมสันของเขาเขาโน้มตัวลง จูบประทับลงบนหน้าผากเนียนของผ้าแพร และจูบซับลงบนแก้มยุ้ยของลูกสาวตัวน้อยพร้อมกันโซ่ตรวนแห่งความกลัวในอดีต... บัดนี้ได้ถูกทำลายลงอย่างถาวรและถูกแทนที่ด้วยสายใยแห่งความรัก ความรับผิดชอบ และคำว่า 'ครอบครัว' ที่มั่นคงดั่งหินผา...ภายใต้ฟ้าเมืองน่าน... ตราบนานเท่านา
"เด็กหญิง 'น่านฟ้า ภักดีวิวัฒน์'..."น้ำเสียงทุ้มต่ำของเมืองน่านดังก้องสะท้อนในความเงียบสงบ"...ยินดีต้อนรับสู่โลกใบนี้ครับลูกสาวของพ่อ พ่อกับแม่รักหนูที่สุดในโลกเลยนะครับ"สองสัปดาห์ต่อมา แสงแดดอบอุ่นยามสายของฤดูหนาวสาดส่องตัดผ่านม่านหมอกสีขาวบนยอดดอยสูงบรรยากาศที่บ้านสวนกาแฟภักดีวิวัฒน์อบอวลไปด้วยความสุขและความสดชื่น ไร่กาแฟอาราบิกาที่ปลูกเรียงรายตามแนวลาดไหล่เขากำลังผลิดอกกาแฟสีขาวบริสุทธิ์บานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมหวานละมุนคล้ายดอกมะลิลอยคลุ้งในอากาศ เสียงสายน้ำจากลำธารหลังบ้านไหลกระทบโขดหินดังกึกก้องผสานกับเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วรถเอสยูวีสีดำแล่นเข้ามาจอดเทียบสนิทที่ลานดินหน้าเรือนไม้สักทองโบราณป้าจันทร์ หญิงชราวัยหกสิบหกปีรีบเดินกะเผลกออกมายืนรอรับที่ชานระเบียง ใบหน้าเหี่ยวย่นประดับด้วยรอยยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลอเบ้าเมืองน่านดับเครื่องยนต์ เขารีบก้าวลงจากรถ เดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ช่วยประคองผ้าแพรที่สวมเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมตัวหนาและกางเกงขายาวอย่างใส่ใจ ก่อนที่เขาจะเอื้อมตัวเข้าไปในเบาะหลัง ประคองอุ้
"ปากมดลูกเปิดหมดสิบเซนติเมตรแล้วค่ะอาจารย์หมอ!" เสียงพยาบาลห้องคลอดรายงานอย่างกระฉับกระเฉงพญ. วิภา สูตินรีแพทย์อาวุโสผู้เป็นเจ้าของไข้ก้าวเข้ามาประจำตำแหน่งที่ปลายเตียงคลอด ทีมพยาบาลเตรียมอุปกรณ์ช่วยคลอดสแตนเลสปลอดเชื้ออย่างพร้อมเพรียง"น้องแพรคะ ฟังหมอนะคะ จังหวะที่ท้องแข็งตึงรอบหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก้มหน้าคางชิดอก แล้วออกแรงเบ่งลงก้นยาวๆ เหมือนเบ่งอุจจาระนะคะ อย่าส่งเสียงกรี๊ดนะลูก ลมจะออกปากหมด... อาจารย์หมอเมืองช่วยประคองหลังน้องแพรขึ้นมาหน่อยค่ะ""ครับอาจารย์"เมืองน่านรับคำสั่งทันที สัญชาตญาณความร่วมมือทำงานอย่างรวดเร็วชายหนุ่มสอดแขนยาวเข้าไปช้อนประคองแผ่นหลังบางของผ้าแพรให้ยกตัวขึ้นในมุมสี่สิบห้าองศา หน้าผากคมสันจรดแนบกับขมับที่เปียกชุ่มเหงื่อของภรรยา"มดลูกเริ่มแข็งตัวแล้วค่ะ... น้องแพร เบ่งเลยค่ะ!""อื้ออออออ!"ผ้าแพรสูดลมหายใจเข้าลึก กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน สองมือออกแรงดึงราวจับข้างเตียงและมือหนาของเมืองน่านสุดแรงเกิด ออกแรงเบ่งลงสู่ช่องเชิงกรานตามจังหวะ"ดีมากครับแพร... เบ่งยาวๆ อีกนิดครับคนเก่
ผ้าแพรขอบตาร้อนผ่าวด้วยความซาบซึ้งใจและสงสารคนตรงหน้าจนสุดหัวใจเธอค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง สองมือบางเอื้อมลงไป ประคองใบหน้าคมสันของสามีให้เงยขึ้นมาสบตากับเธอในความมืดสลัวดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเมืองน่านแดงก่ำและเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา แววตาของเขาในยามนี้ไม่ใช่ท่านอาจารย์หมอศัลย์ผู้ยิ่งใหญ่ ทว่ามันคือเด็กชายตัวน้อยที่กำลังต้องการความรักและการยืนยันผ้าแพรใช้นิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้าง ค่อยๆ เกลี่ยปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มตอบของเขาอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุดเธอโน้มใบหน้าลงไป จูบซับลงบนเปลือกตาทั้งสองข้าง สันจมูกโด่ง และริมฝีปากหยักของเขาอย่างอ่อนหวานก่อนที่เธอจะสบตากับเขาตรงๆ ด้วยแววตาที่มั่นคงดั่งขุนเขา"ฟังแพรนะคะ พี่เมือง..."น้ำเสียงหวานใสของเธอนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นและก้องกังวานเข้าไปในขั้วหัวใจของเขา"...พี่เมืองไม่ใช่พ่อของพี่ และพี่เมืองไม่มีวันเป็นผู้ชายแบบนั้นแน่นอนค่ะ""แพร...""ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา พี่เมืองพิสูจน์ให้แพรเห็นทุกวัน ว่าพี่เมืองเป็นผู้ชายที่อบอุ่น ซื่อสัตย์ และกล้าหาญขนาดไหน พี่เมืองย







