บทที่ 6

หน้าจอดิจิทัลสว่างวาบ... สิบโมงสิบห้านาที

ไม่มีการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ

ปกติแล้ว ในเวลานี้ ผ้าแพรจะต้องส่งข้อความมาหาเขาเสมอ ข้อความสั้นๆ อย่างเช่น 'เช้านี้คนไข้เยอะไหมคะ อย่าลืมกินข้าวนะ' หรือไม่ก็ส่งรูปภาพแมวจรจัดที่ชอบมานอนหน้าร้านผ้าทอของเธอมาให้เขาดู แม้ว่าเขาจะตอบกลับเพียงแค่สติกเกอร์ตัวเดียว หรือตอบแค่คำว่า 'ครับ' แต่เธอก็ไม่เคยเว้นว่างที่จะส่งมา

แต่วันนี้ หน้าต่างแชตของ 'แพรวา' ว่างเปล่า ข้อความสุดท้ายคือข้อความที่เธอส่งพิกัดร้านอาหารเมื่อสามวันก่อน

นิ้วโป้งของเขาแตะค้างอยู่บนแป้นพิมพ์ตัวอักษร ความลังเลผุดขึ้นในใจเป็นครั้งแรกในรอบสามปี เขาไม่เคยเป็นฝ่ายทักหาเธอก่อนในเวลาทำงาน ไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาหากไม่มีธุระจำเป็นจริงๆ

แต่ภาพตู้เสื้อผ้าที่ว่างเปล่าและแปรงสีฟันที่หายไปกลับผุดขึ้นมาหลอกหลอนในหัวไม่หยุดหย่อน

เขาพิมพ์ข้อความลงไปสั้นๆ ห้วนๆ ตามสไตล์ของตัวเอง

'เสื้อคาร์ดิแกนผมอยู่ไหน'

ปุ่มส่งถูกกดอย่างรวดเร็ว เมืองน่านวางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงกับโต๊ะ พยายามให้ความสนใจกับแฟ้มประวัติคนไข้ที่รอการเซ็นอนุมัติ ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบมองนาฬิกาบนหน้าปัดทุกๆ สองนาที

หนึ่งนาทีผ่านไป...

ห้านาทีผ่านไป...

สิบนาทีผ่านไป...

ความเงียบยังคงเป็นคำตอบเดียวที่ได้รับ เมืองน่านหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง

ตัวอักษรเล็กๆ ใต้ข้อความขึ้นคำว่า 'อ่านแล้ว'

แต่อ่านแล้ว... ไม่มีการตอบกลับ

ไม่มีตัวอักษรกำลังพิมพ์ ไม่มีแม้แต่สติกเกอร์กวนประสาทที่เธอชอบส่งมา

เมืองน่านโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเสียงดัง กรามขบแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความรู้สึกที่ควบคุมสถานการณ์ไม่ได้กำลังแผดเผาความเยือกเย็นในตัวเขาจนมอดไหม้ ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงถึงอ่านข้อความของเขาแล้วไม่ตอบ เธอคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาเล่นสงครามประสาทกับเขางั้นเหรอ

"เฮ้ย ไอ้เมือง เป็นเหี้ยอะไรเนี่ย หน้าบอกบุญไม่รับตั้งแต่เช้าแล้ว"

เสียงทักทายโผงผางดังขึ้นพร้อมกับร่างของหมอเต้ เพื่อนสนิทรุ่นเดียวกับเขาที่เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาในห้องพักแพทย์ หมอเต้ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เลิกคิ้วมองเพื่อนสนิทอย่างจับผิด

"เปล่า" เมืองน่านตอบเสียงห้วน ดึงแฟ้มเอกสารตรงหน้ามาเปิดอ่าน ทั้งที่สายตาไม่ได้โฟกัสตัวหนังสือเลยสักนิด

"เปล่าเหี้ยอะไร คิ้วมึงผูกกันเป็นโบว์ขนาดนั้น คนไข้เมื่อกี้กลัวมึงจนความดันพุ่งไปร้อยหกสิบแล้วมั้ง" หมอเต้หัวเราะในลำคอ จิบกาแฟก่อนจะเอ่ยแซวต่อ "ทะเลาะกับน้องแพรมาล่ะสิ วันนี้ไม่เห็นน้องแพรเอาขนมมาฝากที่วอร์ดเลย ปกติมีเคสผ่าเช้าทีไร ต้องมีแซนด์วิชทูน่ามาส่งถึงโต๊ะมึงตลอด"

คำพูดของเพื่อนสนิทเหมือนเอาน้ำมันมาราดลงบนกองไฟ เมืองน่านเงยหน้าขึ้น จ้องมองเพื่อนด้วยสายตาเย็นเยียบ

"กูกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน มึงเลิกพูดจาไร้สาระได้แล้วเต้"

หมอเต้นิ่งไปนิดหนึ่ง รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าค่อยๆ หายไป แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเจือความสมเพชอย่างไม่ปิดบัง

"มึงพูดคำนี้มากี่ปีแล้ววะไอ้เมือง"

"..."

"นอนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ไปมาหาสู่กันเหมือนผัวเมีย แต่พ่นคำว่าไม่ได้เป็นอะไรกันออกจากปากได้หน้าตาเฉย มึงคิดว่าน้องแพรเขาเป็นหินเป็นปูนหรือไงวะ ถึงจะไม่มีความรู้สึกน่ะ" หมอเต้วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ เอนหลังพิงพนัก "กูเตือนมึงในฐานะเพื่อนนะเว้ย ระวังเถอะ วันไหนที่เขาหมดความอดทนขึ้นมาจริงๆ วันนั้นมึงนั่นแหละที่จะเป็นหมา"

"เขาไม่มีวันไปไหนหรอก" เมืองน่านสวนกลับทันทีด้วยความมั่นใจที่สร้างขึ้นมาหลอกตัวเอง "เขารักกู"

"เออ มั่นหน้าเข้าไป" หมอเต้ส่ายหน้าอย่างระอาใจ ลุกขึ้นยืนแล้วตบไหล่เพื่อนแรงๆ หนึ่งที "คนเราถ้ารักแล้วมันเจ็บ รักแล้วมองไม่เห็นอนาคต วันหนึ่งเขาก็รักตัวเองมากกว่ามึงอยู่ดี จำคำกูไว้"

เพื่อนสนิทเดินออกจากห้องไปแล้ว ทิ้งให้เมืองน่านจมอยู่กับความเงียบอีกครั้ง

รักตัวเองมากกว่างั้นเหรอ?

เขากระตุกยิ้มสมเพชในใจ ผ้าแพรรักเขามากแค่ไหน เขารู้ดีที่สุด เธอเคยนอนร้องไห้กอดเขาในคืนที่เขาต้องผ่าตัดเคสฉุกเฉินจนเกือบเอาชีวิตคนไข้ไม่รอด เธอคอยดูแล ประคบประหงม และยอมจำนนต่อเขาทุกอย่างบนเตียง เธอไม่มีทางตัดใจจากเขาได้ง่ายๆ ภายในคืนเดียวหรอก

นี่มันก็แค่การเรียกร้องความสนใจ

และเขาจะไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างในเกมงี่เง่านี้เด็ดขาด

ทว่าตลอดช่วงบ่ายของการทำงาน ความมั่นใจที่เมืองน่านสร้างขึ้นมากลับเริ่มแตกร้าวทีละน้อย

ในการผ่าตัดตัดถุงน้ำดีแบบส่องกล้อง เมืองน่านเผลอลงน้ำหนักมือแรงเกินไปจนเนื้อเยื่อข้างเคียงมีเลือดซึม แม้ว่าเขาจะแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วและปลอดภัย แต่มันเป็นความผิดพลาดระดับพื้นฐานที่ศัลยแพทย์มือหนึ่งอย่างเขาไม่เคยทำมาก่อนในรอบห้าปี

เขามองโทรศัพท์ทุกครั้งที่มีเสียงแจ้งเตือน แต่ทุกข้อความกลับกลายเป็นเรื่องงาน เรื่องกลุ่มแพทย์ หรือข้อความโปรโมชันจากบัตรเครดิต

ไม่มีชื่อ 'แพรวา' ปรากฏขึ้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว