บทที่ 6 เมียเก่า 50%

บทที่ 6

ปัทมายืนมองร่างสูงที่เดินเคียงข้างพิรุณรัตน์มาแต่ไกล ดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งสองจะคืบหน้าไปเยอะ อาจเป็นเพราะโพรเจกต์โครงการที่พิรุณรัตน์ส่งเข้าประกวดก็เป็นได้ หล่อนเองก็ตั้งใจจะทำโครงการนี้เหมือนกัน แต่พอไปอ้อนจิรัฎร์เขากลับตอบปฏิเสธอ้อม ๆ ว่าไม่สะดวก มารู้ทีหลังว่าช่วยพิรุณรัตน์ก็รู้สึกเจ็บใจกว่าเก่า ตั้งแต่จิรัฎร์ย้ายเข้าไปทำงานในห้องเดียวกับพิรุณรัตน์หล่อนก็แทบไม่เจอชายหนุ่ม จะเข้าไปคุยก็มีก้างขวางคอตลอด ยิ่งช่วงนี้เธอต้องหาเงินมาใช้หนี้พนันที่เสียไปด้วย ไม่รู้จะไปเอาเงินมาจากไหน ตั้งใจจะจับผู้ชายในบริษัทสักคน เล็งจิรัฎร์ไว้ก็เหมือนจะหลุดมือไปเป็นของนังเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนั่น ยิ่งคิดยิ่งแค้นใจนัก คิดไม่เท่าไหร่เจ้าหนี้ก็โทรมาทวงหนี้จนหล่อนต้องปิดมือถือหนี

โครงการที่พิรุณรัตน์ส่งประกวดผ่านเข้ารอบสุดท้าย หญิงสาวดีใจกระโดดโลดเต้นเมื่อเห็นการประกาศผล เที่ยงนี้จึงตั้งใจว่าจะชวนจิรัฎร์ออกไปฉลองเสียหน่อย แต่ถูกเขาปฏิเสธกลับมาจนหน้าหงอยกันเลยทีเดียว 

“อามีธุระพอดีครับ ไว้พรุ่งนี้แล้วกัน”

“ก็ได้ค่ะ” พิรุณรัตน์ตอบเสียงอ่อย หน้ามู่ทู่ แม้ขัดใจแต่ก็ไม่กล้างอแงใส่จิรัฎร์หรอก อยู่ในช่วงจีบชายหนุ่มมาเป็นแฟนอยู่ ขืนทำตัวงี่เง่างอแงเขาได้ปิดประตูลงกลอนล็อกหัวใจสามชั้นไม่ให้โอกาสเธอได้เคาะประตูด้วยซ้ำ และเธอสัญญากับตัวเองไว้แล้วด้วยว่า หากพิชิตใจเขาได้แล้วเธอจะไม่งอแงงี่เง่าโดยเด็ดขาด!

พักเที่ยงจึงไร้เงาคนร่างสูงที่คอยเดินตามคุณหนูเรนนี่อย่างเคย พิรุณรัตน์ขับรถออกมากินมื้อเที่ยงที่ห้างแถว ๆ บริษัท ตอนแรกว่าจะชวนบิดา แต่ท่านติดประชุมลากยาวตั้งแต่เช้าแล้ว หญิงสาวเลือกนั่งกินที่ร้านอาหารญี่ปุ่น ระหว่างรออาหารก็ทอดมองออกไปนอกร้าน พลันสายตาก็สะดุดกับร่างสูงของจิรัฎร์ กำลังลุกเพื่อเรียกให้เขามากินอาหารด้วยกัน แต่มือก็ต้องชะงักค้างไว้ข้างใบหู เพราะผู้หญิงที่เดินตามหลังคืออดีตภรรยาของชายหนุ่ม

“พิมพ์บุปผา!” ชื่อนี้เคยสร้างความเจ็บปวดให้ทั้งเธอและเขามาแล้ว และนี่มันเรื่องอะไร ทำไมจิรัฎร์ยังติดต่อหล่อนอยู่ พิรุณรัตน์คิดว่าทั้งสองตัดขาดกันไปนานแล้วตั้งแต่เซ็นใบหย่า หญิงสาวจำได้ดีว่าหลังจิรัฎร์หย่าเขามีสภาพเช่นไร ชายหนุ่มที่เคยแจ่มใส ยิ้มง่าย กลายเป็นคนเงียบขรึมลงถนัดตา แม้ตอนนั้นเธอยังเด็กมาก ๆ แต่เธอก็รู้ข่าวลือที่ดังไปทั่วบริษัท มีข่าวว่าสาเหตุของการหย่าร้างมาจากการที่จิรัฎร์ทำร้ายร่างกายพิมพ์บุปผา ไร้สาระสิ้นดี! อาไนต์ของเธอนี่นะจะทำร้ายใครได้ มดสักตัวเขายังไม่ฆ่าเลยมั้ง แต่ข่าวนั้นก็ซาลงไปเมื่อพิมพ์บุปผาลาออก และพนักงานที่เคยทำงานอยู่ในปีนั้นก็ผลัดเปลี่ยนไปจนหมดตอนนี้คงจะเหลือแค่ผกามาศเท่านั้นที่พอจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเจ็ดปีก่อน 

พิรุณรัตน์รู้ดีว่าสาเหตุของการหย่าร้างไม่ได้มาจากตัวจิรัฎร์ แต่มาจากผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ได้ทั้งตัวและหัวใจของจิรัฎร์ไป แต่ไม่สามารถรักษาหรือดูแลให้ดีได้เลย เธอรู้ดีว่าสาเหตุที่แท้จริงของการเลิกรามาจากพิมพ์บุปผานอกใจนอกกายจิรัฎร์ พิรุณรัตน์ในวัยสิบห้าปีมักเห็นพิมพ์บุปผาอยู่สองต่อสองกับพนักงานด้านไอทีคนหนึ่งบ่อยครั้ง เคยเห็นเขาจับปอยผมหล่อนด้วย หรือบางทีก็หนักจนถึงขั้นจับมือถือแขน ตอนนั้นพิรุณรัตน์คันปากอยากบอกจิรัฎร์เสียเหลือเกินว่าถูกสวมเขา แต่มาคิดอีกทีจิรัฎร์คงไม่เชื่อคำพูดของเด็กอย่างเธอแน่ ๆ พิรุณรัตน์จึงคอยเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ และวันที่คาดคิดไว้ก็มาถึง นั่นคือวันที่ทุกคนในบริษัทรู้ว่าจิรัฎร์และพิมพ์บุปผาได้เลิกกันแล้ว แต่ข่าวลือบ้าบอที่หาว่าจิรัฎร์ทำร้ายร่างกายเจ้าหล่อนนี่สิไม่รู้ว่ามาจากไหน จะสืบตอนนี้ก็คงไม่ทันเพราะมันผ่านมาหลายปีแล้ว

บริกรมาเสิร์ฟอาหารพอดี แต่เธอไม่มีอารมณ์จะกินแล้วจึงวางเงินไว้แล้วรีบออกจากร้าน เห็นรอยยิ้มของพิมพ์บุปผาที่ทอดมองร่างสูงแล้วยิ่งเจ็บใจ ในหัวมีเรื่องให้คิดสะระตะ พวกเขากลับมาคบกัน หรือบังเอิญพบกันเฉย ๆ แต่ดูจากท่าทางนั้นเหมือนว่าพวกเขานัดพบกันมากกว่า พอมาดูพิมพ์บุปผาชัด ๆ พิรุณรัตน์ก็เพิ่งเห็นว่าหล่อนนั้นท้องโตอยู่มาก มือใหญ่ของจิรัฎร์ลูบหน้าท้องนูน ๆ นั้นด้วย หรือที่จิรัฎร์สร้างระยะห่างเพราะเขากลับไปคบหากับพิมพ์บุปผาอีกครั้งแล้วมีลูกด้วยกัน! พอคิดถึงตรงนี้แข้งขาก็อ่อนเปลี้ยจวนจะเดินไม่ไหว หญิงสาวจึงต้องใช้มือดันผนังไว้เพื่อประคองตนเอง ใจสั่นระรัว ทั้งกลัวทั้งเสียใจ หากจิรัฎร์กลับไปคบกับพิมพ์บุปผาจริง ๆ เธอจะทำอย่างไรดี

จิรัฎร์โทรมาแจ้งว่าเขายังทำธุระไม่เสร็จ จะขอเข้ามาบริษัทอีกครั้งหลังสี่โมงเย็น หากมีงานตรงไหนที่ไม่เข้าใจให้โทรถามเขาได้เลย พิรุณรัตน์รับคำแบบอึน ๆ ในหัวยังมีภาพของพิมพ์บุปผาที่จับแขน ส่งยิ้มให้จิรัฎร์เมื่อกลางวันอยู่เลย พอบ่ายมาพิรุณรัตน์ไม่มีสมาธิในการทำงานสักนิด หญิงสาวคอยแต่มองเวลาบนหน้าจอมือถือไม่หยุด ใจกระวนกระวายจนไม่สามารถนั่งติดเก้าอี้ได้ ร่างเล็กเดินเป็นหนูติดจั่นวนไปวนมาในห้อง และพอคนร่างสูงเปิดประตูเข้ามาก็ชะงักไปเล็กน้อย 

“น้องเรนนี่เป็นอะไรรึเปล่าครับ?” เพราะสีหน้าและท่าทางของพิรุณรัตน์มันชัดเจนและดูผิดปกติจนเขากังวลใจ จะว่าเรื่องงานก็ไม่น่าใช่ หรือจะเป็นเรื่องส่วนตัวที่เธอบอกใครไม่ได้ หญิงสาวกอดอกเดินวุ่นพลางกัดเล็บไปด้วย ซึ่งเป็นกิริยาของคนที่อยู่ในอาการวิตกกังวล เกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างที่เขาไม่อยู่หรือเปล่า?

“พี่ไนต์กลับไปคบกับผู้หญิงคนนั้นเหรอคะ?” พิรุณรัตน์โพล่งถามพร้อมกับน้ำตาที่รินไหล อยากจะห้ามอยู่หรอกแต่พอพูดร่างกายเธอก็บังคับอะไรไม่ได้อีก

“ยังเจ็บช้ำเพราะผู้หญิงคนนั้นไม่พออีกเหรอคะ อยากมีเขาบนหัวเหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อนอีกเหรอคะ?!” เธอเสียใจจนพาลโกรธเขา หากชายหนุ่มกลับไปจริง ๆ มันคือเรื่องบ้าและโง่ที่สุดที่ผู้ชายอย่างเขาทำเลย

จิรัฎร์ดูสับสนเล็กน้อย แต่เมื่อพิรุณรัตน์พูดถึงเรื่องเจ็ดปีที่แล้วเขาก็กระจ่างชัด คงเป็นเรื่องของพิมพ์บุปผา และถ้าให้คะเนหญิงสาวคงบังเอิญพบเขากับอดีตภรรยา คิ้วเข้มขมวดปมสงสัยถึงสิ่งที่พิรุณรัตน์พูด แต่ยังไม่ได้ถามเจ้าตัวก็โพล่งออกมาจนหมด