บทที่ 3  สัญญา 50%

บทที่ 3    

“เรนนี่รักอาไนต์นะคะ รักมาตลอด” เด็กสาวในวันนั้นที่เคยบอกรักเขาเมื่อแปดปีก่อน ณ วันนี้ก็ยังมีความรู้สึกต่อเขาเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง จิรัฎร์สูดหายใจลึกหลังจากสิ้นประโยคบอกรัก เขาไม่ได้รู้สึกยินดีสักนิดหากได้เป็นแฟนหนุ่มบุตรสาวเจ้านาย ตรงกันข้ามคงรู้สึกกระอักกระอ่วนน่าดู เพราะด้วยอายุ สถานะ และอะไรมากมาย เขารู้ดีว่าพิรุณรัตน์มีความรักที่มั่นคงเพียงใด มันเนิ่นนานกว่าแปดปีแล้ว แต่ภายในดวงตากลมโตคู่นั้นเขาก็ยังคงเห็นตัวเองสะท้อนกลับมาทุกครั้งที่มอง 

“อาไม่ได้รักน้องเรนนี่แบบนั้น” ประโยคคุ้นหูที่มันสลักตราตรึงในใจมาตลอดหลายปี ชายหนุ่มเคยบอกเธอแบบนี้เมื่อครั้งที่สารภาพรัก แต่ตอนนั้นก็พอเข้าใจได้เพราะเขากำลังจะแต่งงาน ส่วนเธอก็เป็นเพียงเด็กสาวที่คิดเกินตัว

“อาว่า...”

“ให้โอกาสเรนนี่หน่อยไม่ได้เหรอคะ?” พิรุณรัตน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ อยู่ ๆ น้ำตาก็ปริ่มจวนจะไหล เธอไม่ได้จะใช้น้ำตาเพื่อให้เขาใจอ่อนหรอกนะ เพียงแต่ตอนนี้ในอกมันแทบจะระเบิดออกมาแล้ว แค่เห็นว่าเขาตั้งท่าจะปฏิเสธเป็นรอบที่สาม ได้โปรดเถอะ..อาไนต์ขา อย่าใจร้ายกับเรนนี่คนนี้อีกเลย 

“นะคะ ให้โอกาสเรนนี่ได้ลองจีบอาไนต์ดูก่อนได้ไหมคะ” หญิงสาวอ้อนวอนแทบจะลงไปคุกเข่า

“นะคะ อาไนต์” จิรัฎร์มองคนตรงหน้าที่กะพริบตาปริบ ๆ ดูน่าสงสารระคนน่ารัก ชายหนุ่มถอนหายใจยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย สุดท้ายก็ใจอ่อนพยักหน้า เขาที่อายุอานามอีกสองปีก็ครบสี่สิบแล้ว ผ่านโลกมาก็พอสมควร แม้เรื่องผู้หญิงไม่ได้สลักสำคัญอะไรในชีวิตนัก แต่เมื่อเจอลูกอ้อนของพิรุณรัตน์ที่ส่งให้ก็ย่อมใจอ่อนเป็นธรรมดา หญิงสาวเผยยิ้มกว้างและกระโจนเข้าหา ไม่แค่นั้นยังฟัดหอมแก้มสากหลายครั้ง เนื้อนวลนุ่มนิ่มเกยอยู่บนตัวเขาแนบชิด หน้าอกถูไถไปตามแผงอกและขาเสลายังคร่อมเอวเขาไว้อีกด้วย จิรัฎร์ทำตัวไม่ถูก จะผลักร่างเล็กออกก็ไม่กล้า จะกอดไว้ก็ยิ่งไม่ได้ จึงเลือกแค่ทำตัวแข็งนิ่งเข้าไว้และรอให้พิรุณรัตน์ลุกออกจากตัวเขาเอง แต่จนแล้วจนรอดเจ้าหล่อนก็ยังไม่ลุกไปไหน ทั้งกลิ่นกายก็หอมหวานเสียจนเขาแทบคุมตัวเองไม่อยู่ มาสะดุ้งก็ตอนที่มือเล็กเลื่อนต่ำยุ่มย่ามตรงหัวเข็มขัด และกำลังไต่ต่ำลงกว่านั้น หากเขาไม่รีบคว้ามือเล็กแสนอันตรายนั้นไว้ก็เกรงว่าสิ่งที่หลับใหลอยู่จะถูกปลุกขึ้นมา แม้เขาไม่ใช่พวกจำศีลแต่เขาก็มีเลือดเนื้อรู้สึกเป็นรับรู้ได้ นับตั้งแต่เลิกรากับพิมพ์บุปผาไปกว่าเจ็ดปีจิรัฎร์ก็ไม่มีความสัมพันธ์ทางกายกับผู้หญิงคนไหนอีกเลย ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีความต้องการเพียงแต่ว่าชายหนุ่มรู้ตัวเองดีว่าเขาไม่ใช่พวกวันไนต์สแตนด์ หรือซื้อกิน เพราะหากจะมีความสัมพันธ์จริง ๆ ก็ต้องเกิดจากความรักเป็นหลัก ส่วนความใคร่นั้นเป็นสิ่งประกอบรองลงมา 

มือใหญ่รีบคว้าข้อมือเล็กไว้ได้ทันเวลา เลือดในกายกำลังปะทุและบางอย่างอาจจะตื่นขึ้น จิรัฎร์ดันตัวพิรุณรัตน์ออกเบา ๆ เมื่อลุกขึ้นมายืนได้เต็มความสูงก็ต้องถอยห่างไปหลายก้าว พิรุณรัตน์ส่งยิ้มหวาน ตากะพริบถี่ ๆ 

“เสียดายเลย คิก ๆ” หญิงสาวทำท่าซุกซนเหล่มองต่ำ จิรัฎร์เบี่ยงตัวหนีสายตาที่ดูหื่นนั่น รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนไม่สบายขึ้นมาเสียอย่างนั้น 

“อาไนต์ เอ๊ย! ไม่ใช่สิ จากนี้ต้องเป็นพี่ไนต์ขา...” อุ๊ย! พูดแล้วก็เขิน

“นับจากนี้พี่ไนต์ต้องคอยรับแรงกระแทกให้ดี ๆ นะคะ เพราะน้องเรนนี่คนนี้ถ้าลงสนามแล้วไม่มีทางแพ้ค่ะ” จิรัฎร์ลอบกลืนน้ำลายกับท่าทางของพิรุณรัตน์ รู้ว่าหญิงสาวเอาจริงแน่ ๆ ถ้าเขาไม่เตรียมตัวตั้งรับหรือเตรียมใจดี ๆ อาจจะตกหลุมพรางที่เด็กอายุยี่สิบสองขุดไว้

“อาว่าเรามาทำข้อตกลงกันหน่อยดีกว่า”

“ข้อตกลงอะไรคะ?” หัวคิ้วสวยขมวดปม สงสัยเหลือเกินว่าจิรัฎร์จะเล่นแง่อะไรกันแน่ เขาคงไม่ยอมให้เธอจีบง่าย ๆ 

กระดาษแผ่นขาวที่มีตัวอักษรกำหนดข้อตกลงถูกยื่นมาให้พิรุณรัตน์ หญิงสาวหยิบขึ้นมาอ่านคร่าว ๆ แล้วเลื่อนกลับมันไปให้เขา ปากเล็กขมุบขมิบบ่นไม่พอใจ   

“ถ้าน้องเรนนี่ไม่โอเคอาก็ไม่ตกลง” พิรุณรัตน์ชักสีหน้า ส่งค้อนวงใหญ่ให้คนที่ร่างข้อตกลงยาวเหยียด หญิงสาวกัดปากใช้ความคิดอยู่สักพัก

“ระยะเวลามันน้อยไปหรือเปล่าคะ แค่สองเดือนจะทันได้จีบอะไร อย่างต่ำ ๆ ต้องหนึ่งปี”

“มากไปครับ”

“น้อยไปต่างหากละค่ะ เรนนี่ขอเปลี่ยนระยะเวลาเป็นหนึ่งปี” พิรุณรัตน์แย่งกระดาษมากำลังจะเปลี่ยนตัวเลข แต่จิรัฎร์ไม่ยอม เขาดึงกลับพลางส่ายหน้า

“อาให้ได้มากสุดสี่เดือนครับ”

“แปดเดือนค่ะ” จิรัฎร์ถอนหายใจ ส่ายหน้าระอาคุณหนูจอมรั้น

“ได้แค่หกเดือน ถ้าไม่รับก็ยกเลิกทุกอย่างครับ”

“โอเค ๆ ค่ะ หกเดือนก็หกเดือน” จิรัฎร์คลายยิ้มเมื่อพิรุณรัตน์ยอมตกลงหนึ่งในข้อเสนอที่เขายื่น 

“อาจะให้เวลาน้องเรนนี่ทั้งหมดหกเดือน ถ้าครบกำหนดแล้วอายังมีความรู้สึกเหมือนเดิม น้องเรนนี่รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง?” คำถามนั้นทำเอาพิรุณรัตน์คิดไม่ตก ระยะเวลาหกเดือนจะว่าน้อยก็ใช่ จะว่ามากจนสร้างความใกล้ชิดและทำให้จิรัฎร์รู้สึกรักเธอก็ได้เช่นกัน จากนี้ก็อยู่ที่เธอแล้วนั่นแหละว่าจะทำอย่างไรให้ชายหนุ่มรับรัก

“รู้ค่ะ แต่ว่าตรงข้อนี้” นิ้วเรียวชี้ไปที่กระดาษ

“ห้ามเข้าใกล้ต่ำกว่าหนึ่งเมตรมันจะมากไปหน่อยไหมคะ แหม...อาไนต์เคยแต่งงานมาแล้ว ทำเป็นหวงเนื้อหวงตัวไปได้ เห็นเรนนี่เป็นคนยังไง กลัวเรนนี่จับปล้ำขนาดนั้นเชียว” พิรุณรัตน์เอียงคอส่งสายตากังขามาที่เขา จิรัฎร์เองก็อยากบอกเหลือเกินว่าน้องเรนนี่ในยามนี้ที่โตเป็นสาวสะพรั่งน่ะไม่ได้น่ากลัวสักนิด เขาไม่กลัวจะถูกเธอจับปล้ำหรอก แต่เขากลัวตนเองจะห้ามใจไว้ไม่อยู่เมื่อได้สูดกลิ่นหอมหวานใกล้ ๆ มากกว่า

“ข้อนี้ขีดฆ่าออกเลยค่ะ เรนนี่ว่ามันเกินไปนิด ก็เรนนี่กำลังจีบอาไนต์อยู่จะให้อยู่ห่างไกลแบบนั้นไม่เอาหรอก ต้องอยู่ใกล้ ๆ แบบนี้ต่างหาก” ว่าจบก็กระโจนเข้าหาจิรัฎร์กอดแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามทันที จงใจใช้หน้าอกหน้าใจที่แม่ให้มาถูไถเล็กน้อย แค่นั้นก็ทำเอาเลือดลมในกายจิรัฎร์ตีขึ้นตีลงสูบฉีดเนื้อตัวสั่นแล้ว จิรัฎร์ใช้มือยันศีรษะเล็กออกห่าง พิรุณรัตน์ส่งค้อนทำแก้มป่อง งอนหนักน่าดู แต่เขาส่ายหน้าไม่ให้เธอเข้าใกล้แล้ว

‘เฮ้อ...จะรอดไหมนี่ไอ้ไนต์’ จิรัฎร์ได้แต่คิดในใจ หญ้าอ่อนที่ต้องการให้เขาเคี้ยวก็สรรหาวิธีเสียจริง