บทที่ 4 คู่แข่ง 50%

บทที่ 4 

จิรัฎร์ชะงักเล็กน้อยเมื่อเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาแล้วพบกับร่างอรชรของพิรุณรัตน์ เจ้าหล่อนส่งยิ้มแฉ่งอย่างกับพระอาทิตย์ในเรื่องเทเลทับบีส์มาให้ ชายหนุ่มเผลอหลุบตามองปากอิ่มนั้น แต่ก็ต้องหลุดจากภวังค์ พยายามประคองสติ แม้รสหวานยังติดที่ปลายลิ้นก็เถอะ เมื่อคืนเขานอนไม่หลับเลย กลิ่นกายสาวยังหอมตลบอบอวลจนใจสั่น 

“มอร์นิงค่ะพี่ไนต์” สรรพนามที่เรียกจิรัฎร์เปลี่ยนไปเมื่ออยู่กันตามลำพัง 

“เรนนี่ซื้อกาแฟมาให้พี่ไนต์ด้วยค่ะ อเมริกาโนเย็นไม่หวาน” 

“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มเหล่มองแก้วกาแฟที่อยู่บนโต๊ะโดยมีแก้วเก็บความเย็นซ้อนทับมันอยู่ 

“เรนนี่รู้ใจพี่ไนต์ใช่ไหมคะ” จิรัฎร์ถึงกับชะงัก เพราะจู่ ๆ ร่างอรชรก็มายืนข้าง ๆ พร้อมทั้งเกี่ยวแขนของเขาเข้าไปกอดไว้อย่างเคย จิรัฎร์มองการกระทำด้วยใจที่เปลี่ยนไป คงมาจากเรื่องเมื่อคืนด้วย กลิ่นหอมลอยฟุ้งมาเตะจมูก เขารู้สึกใจเต้นเล็กน้อยแต่ยังพอควบคุมได้ 

“รู้ใจขนาดนี้เมื่อไหร่เรนนี่จะได้เข้าไปอยู่ในใจพี่ไนต์น้า?” นิ้วเรียวกวาดไปทั่วกลางอกพร้อมทั้งจรดปลายจมูกจิ้มลงยังแก้มสากเล็กน้อย ใจจริงเธออยากจะกดจมูกดำดิ่งลงกับแก้มของจิรัฎร์ แต่ก็กลัวว่าเขาจะตกใจกว่าที่เป็น เพราะแค่นี้ชายหนุ่มก็ตัวแข็งทื่อไปหมด โอ๊ย น่ารักอะไรแบบนี้พ่อคุณ

“เมื่อคืนพี่ไนต์ไปส่งเรนนี่ที่บ้านเหรอคะ?” เมื่อคืนเธอเมามาก หลังจากซัดวอดก้าไปอาการมึนก็เล่นงาน ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าออกจากผับกี่โมง มารู้ตัวก็ตอนตื่นลงมากินมื้อเช้า บิดาจึงบอกว่าเมื่อคืนจิรัฎร์มาส่งที่บ้าน

“พี่ไนต์เจอเรนนี่ที่ผับเหรอคะ” นิ้วเล็กยังคงทำปูไต่ส่งสายตาอ้อน ๆ มาให้ไม่หยุด จิรัฎร์รีบคว้ามือเล็กไว้ก่อนมันจะไต่ลามต่ำกว่าเดิม 

“ครับ เมื่อคืนอาไปหาเพื่อน เจอเรนนี่พอดีเลยขับรถไปส่งที่บ้าน” หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงัก ยังจำอะไรไม่ค่อยได้เพราะเมาจัด รู้แต่ว่าเมื่อคืนเธอฝันหวานมาก ๆ เลย พอคิดถึงจูบร้อนแรงของจิรัฎร์ในฝันใบหน้านวลก็แดงซ่านขึ้นมา พิรุณรัตน์เม้มปากบิดกายเขินอยู่ลำพัง ส่งยิ้มหวานฉ่ำมาให้จิรัฎร์ ชายหนุ่มเลิกคิ้วนิด ๆ สงสัยในท่าทางของหญิงสาว ก่อนเบิกตาขึ้น หรือว่าพิรุณรัตน์รู้ว่าเขาทำอะไรลงไป

“ขอบคุณนะคะพี่ไนต์ที่ไปส่งเรนนี่ที่บ้าน เมื่อคืนเรนนี่เมาจริง ๆ ถ้าไม่ได้พี่ไนต์ไม่รู้เรนนี่จะไปเมาหลับที่ไหน”  แต่พอปากสวยเอ่ยประโยคยาว ๆ ออกมาเขาก็โล่งใจว่าเธอน่าจะจำไม่ได้

“ไม่เป็นไรครับ แต่คราวหน้าถ้าจะดื่มก็ควรรู้ลิมิตตัวเองหน่อยนะครับ น้องเรนนี่เป็นผู้หญิง ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นมาจะแย่เอา” จิรัฎร์ดุให้ เขาไม่ได้กลบเกลื่อนเรื่องเมื่อคืน แต่ที่พูดก็เพราะเป็นห่วงคนตัวเล็กจริง ๆ หากเมื่อคืนไม่ใช่เขาแต่เป็นชายคนอื่นเรื่องคงเลยเถิดมากกว่านี้ แต่สาวเจ้าดูจะไม่กลัวคำดุของเขาเลย กลับยิ้มกว้างพร้อมทั้งโน้มแก้มลงมาถูไถแขน

“พี่ไนต์เป็นห่วงเรนนี่ใช่ไหมคะ” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบ และคำตอบเขาก็คิดว่าเธอน่าจะรู้ แต่ความห่วงของเขาคงเป็นเพราะเห็นหญิงสาวมาตั้งแต่เด็กมากกว่า ไม่ได้รู้สึกอะไรไปมากกว่านั้น เพียงแต่เหตุการณ์ที่เกินเลยไปนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรตัวเองถึงคุมสติไม่อยู่เหมือนกัน 

“เอ...เช้านี้แปลก ๆ” หญิงสาวยกศีรษะขึ้น ทำหน้ามุ่ย มือจับที่ริมฝีปากตนเอง

“ปากเรนนี่แตก ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ทาลิปแล้วตกร่องไม่สวยเลย” พิรุณรัตน์บ่นกระปอดกระแปด แต่จิรัฎร์เสียวสันหลังวาบ มวนท้องขึ้นมา เผลอมองริมฝีปากที่แห้งแตกแล้วกลืนน้ำลาย ยิ่งหญิงสาวเลียริมฝีปากเขายิ่งรู้สึกเหมือนอากาศในห้องลดลงทั้ง ๆ ที่แอร์ก็เย็นฉ่ำ เม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาข้างขมับ ในหัวเริ่มคิดถึงเรื่องในรถเมื่อคืน ร่างกายร้อนวาบตาม หญิงสาวเบียดชิด พอได้เคล้นคลึงบางส่วนใจก็หายร่วงหล่นไปที่พื้น จิรัฎร์ขยับเนกไทเล็กน้อย พยายามขยับห่างกลิ่นหอมฟุ้งที่ทำให้เขาใจสั่นอย่างกับคนหนุ่ม 

อะแฮ่ม! กระแอมเรียกสติหน่อย

“เอ่อ...วันนี้น้องเรนนี่มีเอกสารที่ต้องเรียนรู้อีกนะครับ 

“ไม่อยากทำงานเลย วันนี้พี่ไนต์พาเรนนี่ไปกินโอมากาเสะหน่อยสิคะ เดี๋ยวเรนนี่โทรจองโต๊ะ” หญิงสาวส่งเสียงออดอ้อนรวมทั้งท่าทาง มองแล้วก็เอ็นดู แต่จิรัฎร์ต้องพยายามเก๊กหน้าขรึมไว้ 

“ต้องดูเอกสารให้หมดก่อนอาถึงจะพาไปนะครับ” แค่พูดถึงกองเอกสารพิรุณรัตน์ก็ปวดเศียรเวียนเกล้าจะขย้อนอาหารเช้าที่มารดาทำให้ออกมาทางเดิม หญิงสาวยอมเอามือออกจากแขนแกร่งแล้วเดินกระฟัดกระเฟียดกลับไปยังโต๊ะทำงานที่จิรัฎร์เริ่มทยอยวางแฟ้มเอกสารที่ต้องศึกษาให้ครบภายในวันนี้ 

“เฮ้อ...”

จิรัฎร์ลอบยิ้มที่เห็นอาการงอแงของแม่สาวนักยั่ว เห็นหญิงสาวมาตั้งแต่ตัวเล็กตัวน้อยวิ่งตามบิดามาทำงาน จนบัดนี้โตเป็นสาวสวยแต่ก็ยังไม่ทิ้งลายความดื้อรั้นที่มีในตัว เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนหรอก มีเลือดเนื้อมีความรู้สึก การที่หญิงสาวมาบอกว่ารัก ทั้งออดอ้อนส่งสายตาปิ๊ง ๆ ให้อยู่ทุกวัน ทั้งยังได้ลิ้มรสหอมหวานอีก คุณอาวัยสามสิบแปดอย่างเขาก็มีใจสั่นไหวบ้าง ก็เพราะเธอทั้งน่ารักน่าเอ็นดู แต่จิรัฎร์ก็เชื่อว่ามันคงเป็นความรู้สึกประเดี๋ยวประด๋าวของพิรุณรัตน์ คงเพราะกลับมาเจอเขาอีกครั้งความรู้สึกที่เคยนึกชอบพอจึงปะทุขึ้นมา ทำให้เธอทึกทักไปเองว่านั่นคือความรัก และจากนี้เขาบอกตัวเองว่าต้องใจแข็ง เก๊กหน้าให้ดูดุเข้าไว้ และสร้างระยะห่างให้ชัดเจนเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแบบบนรถนั่นอีก