บทที่ 4 คู่แข่ง 100%

พักเที่ยงแล้วพิรุณรัตน์ขอตัวเข้าห้องน้ำก่อน จิรัฎร์จึงออกมายืนรอที่หน้าแผนก สักพักปัทมาก็เดินมาหา หล่อนทักทายและใจกล้าคว้าแขนล่ำมาคล้องไว้ จิรัฎร์เลิกคิ้วมองมือที่วางไว้บนต้นแขน เขาไม่ทันได้ตั้งตัวและก็ไม่คาดคิดว่าปัทมาจะทำเช่นนี้ เพราะที่ผ่านมาหล่อนเป็นคนที่ดูนิ่ง ๆ ไม่รุ่มร่ามกับเขา ปัทมากระแซะเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น กวาดสายตามองไปทั่วก็พบว่าไม่มีใครอยู่บริเวณดังกล่าว

“ไปกินข้าวกับปัดไหมคะพี่ไนต์” ชายหนุ่มยิ้มตอบสุภาพ พยายามดึงแขนออก แต่เพราะหล่อนรัดแน่นจึงเหมือนยื้อกันอยู่ 

“มีร้านสเต็กมาเปิดใหม่ตรงซอยถัดไปน่ากินมากเลยค่ะ ไปกินกับปัดน้า...” ปัทมาทำอ้อนส่งสายตาวิบวับ

“ว้าย!” แต่แล้วหล่อนก็กระเด็นออกห่างจากจิรัฎร์ไปหลายเมตร หัวแทบคะมำแต่ยังทรงตัวได้ ปัทมาหันขวับไปมองสิ่งที่ทำให้หล่อนต้องตกอยู่สภาพเช่นนี้ ‘นังเรนนี่!’ ปัทมาคำรามในใจ

พิรุณรัตน์ออกจากห้องน้ำแล้วเห็นปัทมาทำท่าออเซาะเกาะแข้งเกาะขาจิรัฎร์ ต่อมหึงโหดเธอเลยปะทุ เจ้าตัวเดินดุ่ม ๆ ดับเครื่องชน กระแทกตัวเองกับหลังปัทมาหวังให้หล่อนล้มก้นจ้ำเบ้า แต่ปัทมาเก่งใช้ได้ที่ยังทรงตัวอยู่บนส้นสูงได้ ปากบางเหยียดออก ปรายตามองปัทมาต่ำ ๆ กระแสสายตาที่ส่งให้กันเหมือนมีไฟฟ้าสถิตดังเปรี๊ยะ ๆ ทั้งสองจ้องตากันไม่ลดละ จิรัฎร์รู้สึกอึดอัดจึงแทรกขึ้น

“ผมต้องพาน้องเรนนี่ไปทานโอมากาเสะครับ ไว้ครั้งหน้านะครับคุณปัด” ชายหนุ่มปฏิเสธอย่างนุ่มนวล แค่นั้นก็พอให้คุณหนูเรนนี่ยิ้มกว้างอวดฟันขาวเลิกส่งสายตาไฟฟ้าสถิตให้ยัยปัทมาแล้วเดินกอดแขนคนร่างสูงออกจากแผนกไป

“บ้าเอ๊ย!” ปัทมากระทืบเท้า ขัดใจจริง ๆ หล่อนมองจิรัฎร์มาตั้งแต่เข้าทำงานวันแรก เขาตรงสเปกสุด ๆ ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา การศึกษา นิสัย ฐานะก็กลาง ๆ อาจไม่ได้รวยล้น แต่ก็น่าจะมีเงินเปย์ไม่ขาด คราวนี้หล่อนรู้แล้วว่าพิรุณรัตน์ประกาศสงครามชัดเจน งานนี้ใครดีใครได้ ปัทมาจะงัดทุกไม้เด็ดที่มีออกมาเพื่อคว้าจิรัฎร์มาเป็นของตนเองให้ได้

ช่วงนี้พิรุณรัตน์รู้สึกว่างานสุมจนไม่ได้โงหัวขึ้นมาสบตาปิ๊ง ๆ กับจิรัฎร์เลย เงยหน้าขึ้นก็เจอแต่กองเอกสาร จะเห็นเขาก็แค่ส่วนบนของศีรษะที่เลยจากกองเอกสารเล็กน้อย พิรุณรัตน์ถอนหายใจเสียงดังจนจิรัฎร์ที่นั่งตรวจทานงานอยู่ต้องละสายตามามองหญิงสาว แต่เขาก็ไม่เห็นเธอเพราะกองเอกสารมากมายบังอยู่ 

“อยากดื่มอะไรไหมครับ อาจะไปชงมาให้” เสียงทุ้มดังขึ้นเรียกให้ร่างเล็กที่หันหลังอยู่หมุนเก้าอี้กลับมาส่งยิ้มแฉ่งยิ่งกว่าพระอาทิตย์ จิรัฎร์ยิ้มเอ็นดูเห็นความเหนื่อยล้าจาง ๆ บนใบหน้าสวย

“อยากกินชานมไข่มุกแบบหวานร้อยค่ะ”

“ได้ครับ เดี๋ยวอาสั่งให้”

“ขอบคุณค่ะ” 

รอประมาณสามสิบนาทีดิลิเวอรีก็มาส่ง มีชานมไข่มุกหวานร้อยหนึ่งแก้วของพิรุณรัตน์กับอเมริกาโน่เย็นแบบไม่หวานของจิรัฎร์ เมื่อหญิงสาวได้ดูดกลืนของโปรดก็ขยับตัวดุกดิกน่ารัก หลับตาพร้อมส่งยิ้มหวานอารมณ์ดี

“เหมือนได้เติมพลังเลยค่ะ อร่อยมากค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ไนต์” ชายหนุ่มแค่พยักหน้าพลางดูดอเมริกาโน่เย็นของตน รสชาติร้านนี้ดีจนเขาพยักหน้ากับตนเองค่อนข้างพอใจ 

“แต่...มันยังหวานไม่ค่อยพอเท่าไหร่เลยค่ะ”

“แต่นี่ก็หวานเต็มแมกซ์ที่ร้านมีแล้วนะครับ น้องเรนนี่จะเพิ่มไซรัปไหมครับ อาจะไปหยิบให้” พิรุณรัตน์ย่นจมูกส่ายหน้ารัว ร่างเล็กลุกขึ้นถือแก้วชานมไว้ประมาณอก หญิงสาวยิ้มกว้างขณะสาวเท้าเข้ามาหาชายหนุ่ม ก่อนมาหยุดยืนมองเขาใกล้ ๆ

“เรนนี่ไม่ได้หมายถึงความหวานแบบนั้นค่ะ” เจ้าตัวทำหน้าตามีเลศนัย แค่นี้จิรัฎร์ก็เห็นลางแล้วว่าหญิงสาวจะทำอะไร เขาตีหน้าขรึมก่อนถอยห่างไปสองก้าว

“เรนนี่ขอเติมความหวานจากอาไนต์หน่อยได้ไหมคะ ขอแบบจูบหวาน ๆ จ๊วบ ๆ” หญิงสาวยื่นหน้า หลับตาพริ้มทำเสียงจ๊วบจ๊าบ 

“มีเอกสารอีกกองต้องจัดการนะครับ” จิรัฎร์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เอ็นดูท่าทางนั้น ก่อนเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง ตากลมโตเปิดขึ้น กลอกตาสูงทำหน้าเบื่อ ไหล่เล็กตกพร้อมกับผ่อนลมหายใจยาวเหยียด

“ทำไมงานมันเยอะอย่างนี้ล่ะคะพี่ไนต์ เรนนี่ป๊วดปวดหัว” ว่าแล้วก็ขอเซไปซบอกกว้างหน่อยนะ จิรัฎร์จะก้าวหนีก็ไม่ทันเสียแล้ว ศีรษะเล็กเกยอยู่กลางอก มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือแก้วชานมเริ่มทำปูไต่ เขารีบคว้าตัวปูไว้ก่อนที่มันจะไต่ลามไปจุดที่หมิ่นเหม่กว่านี้ ยันกายเล็กให้ถอยห่าง พิรุณรัตน์ทำหน้าเสียดาย แต่แค่นี้ก็เติมพลังมากพอแล้ว การได้ซบอกอุ่น ๆ ของพี่ไนต์ถือเป็นยาชูกำลังชั้นดีเลยแหละ สักนิดสักหน่อยก็ยังดี