บทที่ 3 ความอดทนของราชสีห์ 1

     แสงแดดยามเย็นสีส้มอมม่วงทาบทับลงบนยอดตึกของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง อากาศที่เคยร้อนระอุในตอนกลางวันเริ่มคลายตัวลง บรรยากาศบริเวณลานจอดรถหน้าคณะบริหารธุรกิจคลาคล่ำไปด้วยกลุ่มนักศึกษาที่ทยอยกันเดินทางกลับบ้าน

         ทว่าความสนใจของคนเกือบครึ่งลานจอดรถกลับถูกดึงดูดไปยังยานพาหนะคันหนึ่งที่เพิ่งแล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทอย่างนิ่มนวลไร้เสียงกระชาก

        เมอร์เซเดสมายบัคเอสคลาสสีทูโทนดำตัดเงินสะท้อนแสงแดดยามเย็น เงางามไร้ที่ติราวกับกระจกบานใหญ่ ความหรูหราและมูลค่าเหยียบสามสิบล้านบาทของมัน โดดเด่นเสียจนรถยุโรปคันอื่น ๆ ในลานจอดรถดูหมองลงไปถนัดตา

         แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของผู้คนมากกว่าตัวรถ คือร่างสูงใหญ่ของผู้ชายที่ก้าวลงมาจากตำแหน่งคนขับ

         กวินทร์ อัครกุล อยู่ในชุดสูทสีเทาเข้มที่ถูกปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้านในออกสองเม็ด เนคไทเส้นหรูถูกคลายออกหลวม ๆ บ่งบอกว่าเขากำลังอยู่ในโหมดพักผ่อน ทว่าออร่าความน่าเกรงขามและอำนาจที่แผ่กระจายออกมารอบตัว กลับทำให้เขาดูเหมือนมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลมากกว่านักธุรกิจที่เพิ่งเลิกงาน นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวภายใต้แว่นกันแดดสีดำแบรนด์ทอม ฟอร์ดกวาดมองไปรอบบริเวณลานจอดรถอย่างช้า ๆ

         เพียงแค่เขายืนพิงประตูรถ ยกแขนขึ้นกอดอก ข้อมือแกร่งที่ประดับด้วยนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์ก็สะท้อนแสงวาววับ บรรดานักศึกษาหญิงที่เดินผ่านไปมาต่างพากันเหลียวหลัง ซุบซิบกันด้วยความตื่นเต้นปนสงสัยว่า ‘แด๊ดดี้’ สุดหล่อเหลาคนนี้มารอรับใคร

         ชายหนุ่มไม่ได้สนใจสายตาชื่นชมเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย เป้าหมายเดียวของเขาในตอนนี้ คือการกวาดล้าง ‘แมลงวัน’ ที่บังอาจมาบินตอมดอกไม้ในกำแพงของเขา

         ไม่กี่นาทีต่อมา ร่างระหงที่เขาคุ้นตาก็ปรากฏขึ้นที่บันไดหน้าตึกคณะ

         เจ้าขาเดินลงมาพร้อมกับรอยยิ้มสว่างไสว เธอกำลังหัวเราะให้กับมุกตลกของใครบางคน ใครบางคนที่เดินเคียงข้างเธอในระยะประชิด

         ท็อป รุ่นพี่คณะวิศวะฯ ไอ้เด็กหน้าจืดในชุดนักศึกษาที่พับแขนเสื้อขึ้นลวก ๆ กำลังถือวิสาสะเอื้อมมือไปช่วยถือกระเป๋าสะพายใบเล็กให้เจ้าขา ท่าทางหยอกล้อและรอยยิ้มละมุนละไมที่มันส่งให้หลานสาวของเขา ทำเอาเส้นเลือดที่ขมับของกวินทร์เต้นตุบ

        ‘สนิทสนมกันเกินไปแล้ว...’

         กวินทร์ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาก้าวยาว ๆ ทิ้งระยะห่างจากตัวรถ ตรงดิ่งเข้าไปหากลุ่มของเจ้าขาทันที ฝีเท้าของเขาหนักแน่น มั่นคง รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้กลุ่มนักศึกษาที่ขวางทางอยู่ต้องรีบแหวกทางให้โดยสัญชาตญาณ

         “อ้าว นั่นรถที่บ้านแกมารับแล้วนี่เจ้าขา” เจไดที่เดินตามหลังมาเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นรถมายบัคคันหรู ก่อนที่สายตาจะปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่กำลังเดินแหวกฝูงชนเข้ามา “เฮ้ย ทำไมวันนี้คุณลุงมาเฟียมาเองวะ ปกติให้ลุงชมขับมานี่”

         เจ้าขาชะงักฝีเท้า รอยยิ้มบนใบหน้าหวานจางหายไปแทบจะในทันทีเมื่อหันไปปะทะเข้ากับร่างสูงของผู้ปกครอง

         หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ความรู้สึกหลากหลายตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งตกใจ ทั้งประหม่า และลึก ๆ เธอก็อดปฏิเสธไม่ได้ว่ากวินทร์ในลุคที่ปลดเนคไทหลวม ๆ เดินฝ่าแสงแดดยามเย็นเข้ามาแบบนี้ช่างหล่อเหลาและทรงเสน่ห์จนทำให้เธอหายใจสะดุด

         แต่ความหล่อเหลานั้นก็ถูกกลบด้วยความเย็นชาและดุดันที่แผ่ออกมาจากแววตาของเขา แม้จะถูกซ่อนอยู่ใต้แว่นกันแดดสีดำก็ตาม

         “อาวิน...” เจ้าขาพึมพำเสียงแผ่ว

         ท็อปที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นความผิดปกติของรุ่นน้องสาว เขาหันไปมองตามสายตาของเจ้าขา ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง ผู้ชายที่เคยส่งสายตาเชือดเฉือนให้เขาเมื่อหลายวันก่อน แต่คราวนี้อีกฝ่ายเดินเข้ามาหาถึงตัว

         “กลับบ้าน จิณณพัต”

         กวินทร์หยุดยืนห่างจากเจ้าขาเพียงหนึ่งก้าว น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ขึ้นเสียง แต่มันหนักแน่นและเด็ดขาดจนคนฟังรู้สึกกดดัน

         “ทะ...ทำไมวันนี้อาวินมารับเองล่ะคะ ลุงชมไปไหน” เจ้าขาพยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แม้จะรู้ตัวว่ากำลังถูกคุกคามด้วยสายตาของคนตัวโต

         “ลุงชมลากิจ อาว่างพอดีเลยแวะมารับ” กวินทร์ตอบสั้น ๆ ก่อนจะปรายตามองทะลุแว่นกันแดดไปยังชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หลานสาวของเขา สายตาของกวินทร์ประเมินท็อปตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรวดเร็วและเหยียดหยามอยู่ลึก ๆ

         “เอ่อ...สวัสดีครับคุณอา” ท็อปรวบรวมความกล้า ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ตรงหน้าด้วยมารยาท “ผมชื่อท็อปครับ เป็นรุ่นพี่ของน้องเจ้าขา”

         กวินทร์ไม่รับไหว้ เขาเพียงแค่พยักหน้าส่ง ๆ ครั้งหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกไปตรงหน้าท็อป

         “ส่งกระเป๋าของหลานฉันมา”

         ประโยคนั้นไม่ใช่คำขอร้อง แต่เป็นคำสั่ง ท็อปชะงักไปเล็กน้อย เขามองหน้าเจ้าขาสลับกับกวินทร์ ก่อนจะจำใจยื่นกระเป๋าสะพายใบเล็กส่งคืนให้ชายหนุ่มรุ่นใหญ่

         กวินทร์รับกระเป๋ามาถือไว้เองด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของเจ้าขาเอาไว้หลวม ๆ แต่แน่นหนาพอที่จะไม่ให้เธอสะบัดหลุด

         “ขอบใจที่ช่วยถือกระเป๋าให้หลานฉันนะ ‘หลานชาย’” กวินทร์จงใจใช้คำว่าหลานชายเพื่อตอกย้ำช่องว่างระหว่างวัยและสถานะ “แต่คราวหลังไม่ต้องลำบาก ของ ๆ เธอ ฉันดูแลเองได้ ไม่ต้องรบกวนคนนอก”

         คำว่า ‘คนนอก’ กระแทกหน้าท็อปอย่างจังจนเด็กหนุ่มหน้าเจื่อนลงไปถนัดตา

         “อาวิน! ทำไมพูดจาแบบนี้คะ พี่ท็อปเขาหวังดี” เจ้าขาหันมาดุคนตัวโตด้วยความไม่พอใจ เธอพยายามจะบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่กวินทร์กลับเพิ่มแรงบีบมากขึ้นอีกนิด

         “อาพูดอะไรผิด อาแค่ขอบใจเพื่อนเรา” กวินทร์ลอยหน้าลอยตาตอบ ก่อนจะกระตุกแขนหญิงสาวเบา ๆ ให้เดินตาม “ไปกันได้แล้ว ป้าแจ่มตั้งโต๊ะรอแล้ว อย่าให้ผู้ใหญ่ต้องรอทานข้าว”