บทที่ 3 ความอดทนของราชสีห์ 2

     เขาไม่เปิดโอกาสให้เจ้าขาได้ร่ำลาใคร ชายหนุ่มกึ่งลากกึ่งจูงร่างระหงให้เดินตามไปที่รถมายบัคคันหรูทันที ทิ้งให้ท็อปยืนมองตามด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้และเจ็บใจ ส่วนยิหวากับเจไดได้แต่ยืนอ้าปากค้างกับความดุดันและเผด็จการของคุณลุงมาเฟีย

         “โอ้โห รังสีหวงก้างแผ่กระจายจนชั้นโอโซนแทบทะลุ” เจไดพึมพำ “ฉันสงสารพี่ท็อปว่ะมึง กระดูกคนละเบอร์ชัด ๆ”

         ภายในห้องโดยสารของรถหรูที่บุด้วยหนังแท้สีเบจ บรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ กวินทร์สตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์ V12 ครางกระหึ่มเบา ๆ ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถของมหาวิทยาลัย กระจกกั้นเสียงถูกยกขึ้นปิดสนิท ระบบปรับอากาศทำงานอย่างเงียบเชียบ ทว่าความเย็นฉ่ำของมันไม่อาจดับความร้อนรุ่มที่กำลังปะทุอยู่ในรถได้เลย

         เจ้าขานั่งกอดอก หันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความกรุ่นโกรธ กลิ่นวานิลลาที่ผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อน ๆ จากการเรียนมาทั้งวันของเธอลอยไปแตะจมูกคนขับรถกิตติมศักดิ์

         กวินทร์ขับรถด้วยมือเดียว ส่วนอีกมือวางพาดอยู่บนพนักวางแขนตรงกลาง นัยน์ตาคมกริบลอบมองเสี้ยวหน้าหวานของคนดื้อรั้นเป็นระยะ ความเงียบที่ดำเนินไปเกือบสิบนาทีทำให้เขาเป็นฝ่ายทนไม่ไหวเสียเอง

         “ดูมีความสุขดีนี่” ชายหนุ่มเปิดทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความประชดประชัน “ยิ้มกว้างจนตาหยี ทีกับอา ไม่เห็นเคยยิ้มแบบนั้นบ้าง”

         เจ้าขาหันขวับมามองคนขับรถทันที คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

         “ก็พี่ท็อปเขาเป็นคนดีนี่คะ คุยด้วยแล้วสบายใจ ไม่ได้เอาแต่ดุ เอาแต่จับผิดเหมือน...บางคน” เธอเน้นเสียงหนักที่คำสุดท้ายอย่างจงใจ

        เอี๊ยด!

         กวินทร์เหยียบเบรกกะทันหันเมื่อถึงแยกไฟแดงที่เพิ่งเปลี่ยนสี รถกระตุกเล็กน้อยจนเจ้าขาต้องเอามือยันคอนโซลหน้าไว้เพื่อทรงตัว หญิงสาวหันมาถลึงตาใส่คนขับทันที

         “อาวิน! ขับรถดี ๆ สิคะ!”

         “อาขับปกติดี แต่สมาธิอามันเสียเพราะคำพูดของเธอต่างหาก” กวินทร์ปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออก แล้วเอี้ยวตัวหันมาหาหญิงสาวที่เบาะข้าง ๆ ร่างสูงใหญ่โน้มเข้ามาใกล้จนเจ้าขาต้องเอนหลังหนีติดเบาะ

         “สบายใจงั้นเหรอ” เขากระซิบถามเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีดำขลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต “เธอคิดว่าไอ้เด็กหน้าอ่อนนั่นมันเข้าหาเธอเพราะมันเป็นคนดีงั้นสิ โตป่านนี้แล้วยังดูผู้ชายไม่ออกอีกเหรอเจ้าขา ว่าไอ้สายตาหวานเยิ้มที่มันมองเธอน่ะ มันกำลังคิดอกุศลอะไรอยู่!”

         “พี่ท็อปไม่ได้เป็นคนแบบนั้น! เขาให้เกียรติหนูเสมอ ไม่เคยล่วงเกินหนูสักนิด!” เจ้าขาเถียงสู้ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า “อาวินอย่าเอาความคิดแย่ ๆ ของอาไปตัดสินคนอื่นสิคะ ผู้ชายไม่ได้หวังแต่เรื่องอย่างว่าทุกคนหรอกนะ”

         “หึ...เธอรู้จักสันดานผู้ชายดีแค่ไหนเชียวจิณณพัต”

         กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้อีกนิดจนปลายจมูกโด่งแทบจะชนกับแก้มใส กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์ของเขาตีรวนเข้ากับกลิ่นวานิลลาของเธออย่างดุดันและเอาแต่ใจ

         “ที่มันทำเป็นสุภาพบุรุษ ก็เพราะมันกำลังหลอกล่อให้เหยื่อตายใจต่างหาก อาอาบน้ำร้อนมาก่อน ทำไมอาจะไม่รู้ว่าไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืนมันใช้มุกอะไรจีบหญิง” มือหนาเอื้อมไปจับพนักพิงเบาะของเจ้าขา กักขังเธอไว้ในวงแขนกว้าง “เชื่ออาเถอะ เลิกยุ่งกับมันซะ ก่อนที่เธอจะเสียใจ”

         เจ้าขากำมือแน่น หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรัวเร็วอย่างควบคุมไม่อยู่ ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาที่รดรินอยู่บริเวณพวงแก้มทำให้ร่างกายของเธอร้อนผ่าว แต่ด้วยความดื้อรั้นและทิฐิที่มี เธอจึงเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้น สบตากับเขาอย่างไม่ลดละ

         “ถ้าหนูจะเสียใจ มันก็เป็นบทเรียนของหนูค่ะ หนูต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง ไม่ใช่ให้อามาคอยตีกรอบกักขังหนูไว้แบบนี้” หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ท้าทายที่สุดออกไป “แล้วที่คุณอาบอกว่ารู้ทันสันดานผู้ชาย แล้วคุณอาล่ะคะ เป็นผู้ชายประเภทไหน”

         กวินทร์ชะงักไปชั่วครู่ แววตาคมกริบวูบไหวอย่างรุนแรงกับคำถามที่แทงใจดำ

         “ประเภทที่เป็นห่วงหลานสาวจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วไง” เขาตอบเสียงแหบพร่า นัยน์ตาที่เคยก้าวร้าวแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันลึกซึ้งที่เขาพยายามกดทับมันมาตลอดสิบเอ็ดปี

         สายตาของเขามองไล่ตั้งแต่ดวงตากลมโต เลื่อนลงมาที่จมูกรั้น และมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อ ความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุมรถหรูอีกครั้ง ทว่ามันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาล กวินทร์เผลอขยับใบหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด ใกล้จนริมฝีปากของทั้งสองห่างกันเพียงไม่กี่มิลลิเมตร

         เจ้าขาเบิกตากว้าง ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกด เธอควรจะผลักเขาออก ควรจะด่าทอเขาที่ล้ำเส้น แต่ร่างกายของเธอกลับทรยศ เปลือกตาบางค่อย ๆ ปรือลงอย่างเผลอไผล รอคอยสัมผัสที่เธอแอบโหยหามาเนิ่นนาน

        ปี๊น! ปี๊น!

         เสียงแตรจากรถคันหลังที่บีบไล่เมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว ดังกระชากสติของคนทั้งคู่ให้หลุดออกจากภวังค์อันตราย

         กวินทร์สะดุ้งเฮือก เขารีบผละตัวออกห่างจากเจ้าขาทันที ราวกับโดนของร้อน ชายหนุ่มสบถคำหยาบในลำคอเบา ๆ ก่อนจะรีบคาดเข็มขัดนิรภัยและเหยียบคันเร่งพารถพุ่งทะยานออกไปจากแยกไฟแดงด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

         เจ้าขาลืมตาขึ้นมาพบกับความว่างเปล่า หัวใจที่พองโตเมื่อครู่แฟบลงอย่างรวดเร็ว หญิงสาวยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ความรู้สึกอับอายและน้อยใจตีตื้นขึ้นมาในอก เขาแค่หลอกให้เธอหวั่นไหว เขาแค่แสดงละครบท ‘ผู้ปกครองขี้หวง’ เพื่อปั่นหัวเธอเล่นเท่านั้น

        ‘คนใจร้าย ถ้าไม่ได้คิดอะไร แล้วจะมาทำแบบนี้ทำไม’

         ตลอดเส้นทางที่เหลือจนถึงเพนต์เฮาส์ ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาอีกเลย ความเงียบที่อึดอัดและทรมานยิ่งกว่าเดิมเข้าครอบงำคนทั้งคู่ กวินทร์ขับรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาโกรธตัวเองที่เกือบจะตบะแตกกลางสี่แยกไฟแดง โกรธที่ตัวเองพ่ายแพ้ต่อกลิ่นวานิลลาและริมฝีปากสีเชอร์รี่นั้นอย่างง่ายดาย

*************************************