บทที่ 3 ความอดทนของราชสีห์ 3

     เมื่อรถมายบัคจอดสนิทที่ลานจอดรถส่วนตัวชั้นใต้ดินเจ้าขาก็ไม่รอช้า เธอคว้ากระเป๋าสะพายแล้วเปิดประตูรถก้าวลงไปทันทีโดยไม่รอให้คนขับมาเปิดให้ หญิงสาวเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวด้วยความรวดเร็ว หวังเพียงแค่จะได้หนีเข้าไปซ่อนตัวในห้องนอนและร้องไห้ระบายความอึดอัดนี้ออกมา

         แต่กวินทร์ไม่ปล่อยให้เธอหนีไปได้ง่าย ๆ ขายาว ๆ ของเขาก้าวตามมาติด ๆ ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลง ร่างสูงใหญ่ก็แทรกตัวเข้ามาภายในกล่องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ นั้นได้ทันเวลา

         เจ้าขาขยับตัวหนีไปชิดผนังลิฟต์อีกฝั่งทันที เธอก้มหน้ามองปลายรองเท้าตัวเอง ไม่ยอมสบตาเขา

         “หนีทำไม” กวินทร์ถามเสียงเรียบ ขยับตัวเข้ามาใกล้เธออีกนิด พื้นที่ในลิฟต์ที่กว้างขวางกลับดูคับแคบลงถนัดตาเมื่อมีผู้ชายตัวโตอย่างเขายืนอยู่

         “หนูไม่ได้หนีค่ะ หนูแค่เหนื่อย อยากพักผ่อน” เธอตอบห้วน ๆ

         “เหนื่อยหรือโกรธที่อาขัดจังหวะความสุขของเธอกับไอ้เด็กนั่น” กวินทร์ยังคงจี้จุดเดิมไม่เลิก ความหึงหวงที่ยังไม่มอดดับทำให้เขาเผลอพูดจาร้ายกาจออกไป “ถ้าชอบมันมากขนาดนั้น ทีหลังก็บอกอาตรง ๆ อาจะได้ไม่ต้องเสียเวลากลับไปรับ ปล่อยให้มันไปส่งถึงห้องเลยดีไหม”

         ความอดทนของเจ้าขาขาดสะบั้น หญิงสาวเงยหน้าขึ้นขวับ นัยน์ตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความน้อยใจและกรุ่นโกรธ

         “ใช่ค่ะ! พี่ท็อปเขาดีกว่าคุณอาทุกอย่าง! อย่างน้อยเขาก็มีความกล้าพอที่จะบอกว่าคิดยังไงกับหนู ไม่ใช่เอาแต่ทำตัวเป็นหมาหวงก้าง อ้างคำว่าผู้ปกครองมาบังหน้า แต่การกระทำลุ่ม ๆ ดอน ๆ แบบคุณอา!”

         “จิณณพัต!”

         กวินทร์ตวาดเสียงลั่นลิฟต์ ความโกรธที่ถูกท้าทายทำให้เขาสติขาดผึง ชายหนุ่มคว้าต้นแขนทั้งสองข้างของหญิงสาว รวบร่างบางเข้ามากระแทกกับผนังลิฟต์อย่างแรงจนเจ้าขาสะดุ้งเฮือก

        ติ๊ง!

         เสียงลิฟต์เปิดออกที่ชั้นเพนต์เฮาส์พอดี กวินทร์ไม่สนใจว่าใครจะมาเห็น เขาลากร่างของเจ้าขาออกจากลิฟต์ตรงดิ่งเข้าไปในห้องโถงของเพนต์เฮาส์ทันที ป้าแจ่มที่กำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่ถึงกับสะดุ้งตกใจ รีบหลบฉากเข้าครัวไปอย่างรู้หน้าที่ว่าไม่ควรเข้ามายุ่ง

         “โอ๊ย! อาวิน! ปล่อยหนูนะ! หนูเจ็บ!” เจ้าขาพยายามสะบัดแขนออก แต่แรงคีมเหล็กของเขาก็รัดแน่นเสียจนกระดูกแทบจะร้าว

         กวินทร์เหวี่ยงร่างของเธอลงบนโซฟาตัวใหญ่กลางห้องอย่างไม่ออมแรงนัก ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาคร่อมกักขังเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันกับพนักพิงโซฟา ใบหน้าดุดันและแดงก่ำด้วยความโกรธอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ

         “อย่าลองดีกับอา เจ้าขา...” น้ำเสียงของเขากดต่ำและเย็นเยียบจนน่ากลัว นัยน์ตาสีดำสนิทลุกโชนไปด้วยไฟโทสะที่ผสมปนเปกับความใคร่ “เธอคิดว่าตัวเองโตแล้ว ปีกกล้าขาแข็งแล้ว จะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ เธอคิดว่าไอ้ความกล้าของไอ้เด็กนั่น มันจะปกป้องเธอได้ถ้าอาจะเอาจริงขึ้นมา?”

         ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดรินลงบนผิวหน้าของเธอ เจ้าขาตัวสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วราวกับกลองศึก กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ผสมกับกลิ่นไม้จันทน์ของเขาทำลายสติสัมปชัญญะของเธอไปจนหมด

         เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา และเห็นมันชัดเจน ความปรารถนาอันบ้าคลั่งที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากผู้ปกครอง มันกำลังจะระเบิดออกมา

         หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าหาญทั้งหมดที่มี ยกมือขึ้นผลักอกแกร่งของเขาอย่างแรง แม้จะไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด แต่ก็เป็นการประกาศจุดยืนของเธอ

         “หนูไม่ได้ลองดีค่ะ” เจ้าขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่เด็ดเดี่ยว “หนูแค่กำลังใช้ชีวิตของหนู ชีวิตที่อาเคยสัญญากับคุณพ่อว่าจะให้หนูมีความสุข”

         นัยน์ตากลมโตสบตากับเขาอย่างไม่ลดละ หยาดน้ำตาที่คลอหน่วยไหลรินลงมาอาบแก้มหนึ่งหยด

         “แต่อาต่างหาก ที่กำลังล้ำเส้นความสุขของหนูอยู่ อาต่างหาก...ที่กำลังทำลายสัญญานั้นด้วยมือของอาเอง”

         ประโยคนั้นเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่สาดโครมเข้าใส่ใบหน้าของกวินทร์ ชายหนุ่มชะงักงัน แรงบีบที่เกร็งอยู่บนแขนของเธอลดลงทันที ภาพของเพื่อนรักในวันฝนพรำเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนผุดขึ้นมาเตือนสติเขาอีกครั้ง

        ‘กูสัญญา กูจะดูแลแก้วตาดวงใจของมึงให้ดีที่สุด จะไม่ยอมให้ใครมารังแก หรือทำให้เธอต้องร้องไห้’

         แต่ตอนนี้...คนที่ทำให้เธอร้องไห้ คือตัวเขาเอง

         กวินทร์ก้มมองหยาดน้ำตาบนแก้มใส ความรู้สึกผิดและขยะแขยงตัวเองตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เขากำลังทำบ้าอะไรอยู่ เขากำลังใช้กำลังและความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ข่มเหงเด็กผู้หญิงที่เขาควรจะปกป้องด้วยชีวิตงั้นหรือ

         ชายหนุ่มค่อย ๆ ถอนแขนออกจากการกักขังร่างบาง เขายืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง หันหลังให้เธอเพื่อซ่อนความอ่อนแอและความรู้สึกที่พังทลายของตัวเอง

         “ไปทานข้าวซะ แล้วคืนนี้ไม่ต้องออกมารออา อาจะกลับไปเคลียร์งานที่บริษัท”

         เขาเอ่ยเสียงแหบแห้ง โดยไม่หันกลับมามองเธออีกแม้แต่เสี้ยววินาที ก่อนจะสาวเท้าเดินออกจากเพนต์เฮาส์ไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ความเงียบและความเหน็บหนาวเข้าครอบงำพื้นที่ที่เคยร้อนระอุเมื่อครู่

         เจ้าขานั่งนิ่งอยู่บนโซฟา มือบางยกขึ้นกุมตำแหน่งหัวใจที่ยังคงเต้นรัวแรง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

         เธอชนะในสงครามประสาทครั้งนี้ เธอใช้คำสัญญาของคุณพ่อมาเป็นโล่ป้องกันตัวและผลักเขาออกไปได้สำเร็จ

         แต่ทำไมชัยชนะครั้งนี้ มันถึงทำให้หัวใจของเธอปวดร้าวและอ้างว้างได้ถึงเพียงนี้

         เจ้าขาก้มลงมองข้อมือของตัวเองที่เริ่มมีรอยแดงจาง ๆ จากแรงบีบของเขา สัมผัสที่ดุดันแต่แฝงไปด้วยความปรารถนานั้น ยังคงตราตรึงอยู่ที่ผิวหนัง

         “คนขี้ขลาด” หญิงสาวสะอื้นไห้เบา ๆ ในความเงียบสงัด “คุณอาเป็นคนขี้ขลาดที่สุดเลย”

         ความรักที่ถูกกั้นขวางด้วยเส้นศีลธรรมและช่องว่างระหว่างวัย บัดนี้เส้นกั้นบาง ๆ นั้นได้ถูกแรงอารมณ์สั่นคลอนจนเกิดรอยร้าวลึก และรอเพียงแค่วันที่มันจะพังทลายลงมาทับถมคนทั้งคู่ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความปรารถนาที่ไม่อาจหวนกลับได้อีกต่อไป