บทที่ 4

หลังจากแยกกับธีรภพออกมาข้างนอกกับอัฐพล ตลอดทางเดินไม่มีใครปริปากส่งเสียงหรือชวนคุยแต่อย่างใดออกมา โดยเฉพาะขนิษฐาที่เอาแต่เสมองไปทางอื่นพลางก้าวเดินอย่างไม่เร่งรีบหรือเชื่องช้าแค่รักษาระยะห่างอย่างพอเหมาะ ภายในใจคอยคิดหาทางแยกออกจากชายหนุ่มเพื่อเดินกลับไปอีกทางซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านยา ทว่าอากัปกิริยาของเธอที่เหมือนไม่มีอะไรอยู่ในสายตาของเขาตลอด ฉะนั้นเขาจึงดูออกว่าเธอไม่ได้คิดลงมาหาของกินอย่างที่บอกและรอให้อีกฝ่ายพูดขึ้นมาเองตลอดตั้งแต่เดินออกมาจากคอนโด ท่าทีที่คอยหาทางหนีทีไล่สลับเลี้ยวหลังมองอีกทางจึงทำให้เขารู้ พลันรอยยิ้มขบขันก็เผยขึ้นจนคนที่เสมองไปทางอื่นไม่สนใจคนร่างสูงข้างกายต้องหันมามองพลางถามด้วยความสงสัย

            “คุณอาหัวเราะอะไรคะ”

            “หัวเราะหนูนิดไง ตกลงไม่ได้จะออกมาหาอะไรกินใช่มั้ย” อัฐพลหยุดเดินหันมามองหน้าขนิษฐาก่อนจะตอบคำถามจึงทำให้หญิงสาวพลอยหยุดเดินหันไปมองเขาเพื่อรอคำตอบ ทว่าคำตอบของเขาทำให้เธอชะงักกึกหลุบตาหนีรอยยิ้มและแววตารู้ทันของอีกฝ่ายที่มองมา เธอเงียบไม่ตอบจะหาข้อแก้ตัวก็คงไม่ดีในเมื่อเขารู้แล้วหากจะดิ้นรนโป้ปดต่อไปก็มีแต่เสียกับเสีย มิหนำซ้ำจะทำให้ตัวเธอลำบากเสียเองที่ทำตัวไม่ดีใส่ผู้ใหญ่ กระทั่งมือใหญ่ที่ยื่นมาจับปลายคางดันให้เธอเงยขึ้นมาสบตาด้วยกิริยาอ่อนโยนจนหัวใจสั่นไหวระรัวไปกับชายหนุ่มตรงหน้าที่เป็นถึงคุณอาของเพื่อนที่ได้ครอบครองร่างกายของเธอเป็นคนแรก

            “บอกอามาตามตรงหนูนิด หนูลงมาซื้ออะไรมืดค่ำแบบนี้”

            ขนิษฐานสบตาคนร่างสูงนิ่งเงียบยังไม่ยอมพูดออกไปเธอยังรู้สึกกระดากอายที่จะพูดออกไปทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะพูดออกไปเลยสักนิด แต่เธอก็ยังไม่อยากยอมรับว่าตัวเองกำลังเขินอายที่จะพูดความจริงออกไปเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ความลังเลของเธอฉายชัดให้ได้เห็น สร้างความสงสัยให้กับชายหนุ่มจนต้องเร่งถาม

            “หนูนิด ตกลงหนูลงมาซื้ออะไร”

            “เอ่อ หนู...” เธอไม่อยากพูดออกไปเลยด้วยความอายคนร่างสูงหากอีกฝ่ายรู้เข้ามีหวังล้อให้รู้สึกอายมากไปกว่านี้เป็นแน่ แค่เขาเร่งถามพลางจ้องราวกับเหยี่ยวเช่นนี้ก็รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า

เธอยังลังเลอึกอักไม่ยอมตอบเสียทีเขาจึงรั้งเอวหญิงสาวประชิดตัวยื่นใบหน้าไปใกล้ มือที่ยังจับคางของเธอล็อกให้เชิดขึ้น

            “เราไม่มีอะไรที่ต้องอายกันนะหนูนิด...เรื่องที่ทำให้อายเราก็ทำมาแล้ว” เขายื่นใบหน้าเข้าไปใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจก่อนจะเบี่ยงใบหน้าลากไล้ริมฝีปากไปตามแก้มนวลพลางกระซิบเสียงกระเส่าที่ข้างใบหูของเธอ ขบติ่งหูตบท้ายสร้างความวาบหวามไปทั่วกายและยังใช้ริมฝีปากคลอเคลียสันกรามลากต่ำเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ทำให้คนตัวเล็กยอมปริปากบอกจนสำเร็จ

            “หนูแค่ลงมาซื้อยาคุมค่ะ! คุณอาปล่อยนะคะ นี่มันที่สาธารณะ”

            “ถ้าเป็นบนห้อง อาทำได้ใช่มั้ยหนูนิด” แม้จะได้คำตอบแล้วแต่อัฐพลก็ไม่ยอมผละออกอย่างง่ายดาย เขายังคงลากไล้ริมฝีปากสัมผัสผิวเนียนนุ่ม สูดดมกลิ่นหอมอ่อนจากซอกคอของหญิงสาวก่อนจะผละออกอย่างอ้อยอิ่งเมื่อเธอกล่าวเตือน

            “ได้คำตอบแล้วปล่อยสิคะ มีคนเดินมานู่นแล้วนะคะคุณอา”

            “ไปเถอะ เดี๋ยวอาพาไปซื้อ อาไม่อยากให้มาเสียเวลาตรงนี้นาน อาอยาก...แล้ว”

            “คุณอา!” เธอแหวใส่อัฐพลพลางถลึงตาใส่อย่างตกใจแกมไม่พอใจเมื่อสิ่งที่เขาพูดออกมาไม่ได้พูดเสียงแผ่ว เปล่งเสียงพูดจนคนที่กำลังเดินผ่านหันขวับมามอง มิหนำซ้ำเธอยังอยู่ในชุดนักศึกษาส่วนเขาก็อยู่ในชุดทำงานที่ไม่ได้เรียบร้อยนัก อาจทำให้คนอื่นเข้าใจผิดไปกันใหญ่ได้

แม้คนที่เดินผ่านไปจะไม่รู้จักเธอก็ตามแต่สำหรับเขาแล้วมีแต่คนรู้จักในฐานะท่านรองประธานบริษัทส่งออกเครื่องเพชรชื่อดัง แถมสถานะก็โสดมีแต่คนคาดหวังว่าเขาจะมีภรรยาที่เป็นหน้าเป็นตา หากมีคนมาเห็นแล้วจำได้แอบถ่ายรูปไปเผยแพร่ งานนี้เขาคงมีแต่เสียกับเสีย คำซุบซิบติฉินนินทาไม่ใช่พูดแล้วให้รู้สึกดีเสียหน่อย มีแต่บั่นทอนจิตใจคนฟัง ไม่มีใครรู้จักเธอเดี๋ยวเรื่องก็เงียบไปแต่กับเขาเนี่ยสิ ออกข่าวเกือบทุกวันเมื่อมีการเคลื่อนไหว

             ชายหนุ่มไม่สนใจอากัปกิริยาของหญิงสาว กุมมือของเธอเดินย้อนกลับไปทางเดิมเพื่อตรงไปยังร้านยา ไม่สนใจคนบางกลุ่มที่มองมาด้วยความคุ้นหน้าคุ้นตาเขาจึงทำให้เธอพยายามดึงมือของตัวเองออกจากมือใหญ่แต่ไม่เป็นผล หนำซ้ำยังถูกเขากระชับแน่นมากขึ้นเธอจึงยอมให้เขาเดินจับมือไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ พลันคิดในใจว่ายังดีที่เขาไม่โอบเอวเธอเดิน ทั้งสองเดินมาหยุดอยู่หน้าร้านขายยาและกำลังจะก้าวเข้าไปแต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อขนิษฐาใช้มือที่ว่างรั้งแขนของเขาเอาไว้

            “เดี๋ยวหนูเข้าไปซื้อเองค่ะ มันเป็นของผู้หญิงใช้กัน มันสะดวกกว่าถ้าหนูจะ...”

            “งั้นหนูรออยู่นี่ อาเข้าไปซื้อเอง มีของที่อาเท่านั้นที่จะซื้อได้เหมือนกัน ส่วนของหนูนิดอาไม่สนหรอกว่ามันจะสะดวกหรือไม่สะดวก” ไม่เพียงพูดแต่ชายหนุ่มยังผละออกก่อนเดินเข้าไปในร้านยาเพียงคนเดียว ทิ้งให้เธอยืนมองตามเขาเดินเข้าไปเพียงคนเดียวอยากทำอะไรไม่ได้ เธอจึงเลือกที่จะยืนรออยู่หน้าร้านแทนพลางหันหลังเข้าหาร้านเสมองไปทางอื่นเพื่อรอเขาออกมา

            “เป็นอะไรมาคะ” ทันทีที่อัฐพลเดินเข้ามาเภสัชกรสาวเจ้าของร้านยากล่าวถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มทันทีพลางเหลือบสายตากลับไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าร้านก่อนจะดึงสายตากลับมาที่ชายหนุ่มทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ

            “ขอสิ่งนี้กับยาคุมด้วยครับ”

            เภสัชกรสาวก้มมองกล่องสี่เหลี่ยมสีดำสองกล่องพลางยกยิ้มอย่างเก้อเขินก่อนจะเอ่ยถาม “ยาคุมแบบไหนคะ”

            “มีหลายแบบเหรอ...มีกี่แบบก็เอามาหมดเลยครับ” ชายหนุ่มครุ่นคิดก่อนจะตอบคำถามไปและคำตอบของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากเภสัชกรสาวได้เป็นอย่างดีก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังชั้นวางยาคุมกำเนิดหยิบออกมาอย่างที่เคยหยิบเมื่อได้ของที่ต้องการแล้วจึงเดินกลับมาพร้อมกับวางกล่องยาคุมกำเนิดใกล้กับสิ่งที่อีกฝ่ายหยิบมันมาวางบนเคาน์เตอร์พลางพูดด้วยรอยยิ้ม

            “หนูนิดทานยี่ห้อนี้ค่ะ”

            “เธอซื้อที่นี่ประจำเหรอครับ” ถามพลางหันหน้าไปมองหญิงสาวที่ยืนหันหลังให้กับร้านยา

            “ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ ครั้งนี้เป็นครั้งที่สาม” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบาง

            “เธอมี เอ่อ...ผู้ชายคนอื่นมาหานอกจากผมเหรอครับ” อัฐพลละสายตาจากขนิษฐาหันกลับมาถาม แต่คำตอบของเภสัชกรสาวก็ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้เพราะนับตั้งแต่เช้าวันนั้นสาวเจ้าก็หนีหายไป มารู้อีกทีก็เจ้าหลานสาวมาพูดให้ฟังตอนทานข้าวกับครอบครัวว่ากำลังเข้ามาฝึกงานที่บริษัทกับหญิงสาวแม้จะรู้ความเป็นไปของเธอแล้วก็ยังไม่มีเวลาไปหา แต่พอไปยังแผนกที่หลานสาวฝึกงานก็คลาดกันตลอดจนวันนี้ที่เขาตัดสินใจลงไปหาเร็วกว่าทุกครั้งถึงได้พบเธอ

            “ไม่มีหรอกค่ะ คุณคนแรกเลยนะที่ฉันเห็น แถมยังน่ารักเข้ามาซื้อให้หนูนิดอีก ฉันยังแปลกใจเลยว่าทำไมหนูนิดมาซื้อทั้งที่ไม่เห็นว่าหนูนิดจะมีแฟน” เภสัชกรสาวกล่าวแซว

            “ผมรู้แล้วครับ” อัฐพลยกยิ้มมุมปากพลางนึกไปถึงคืนนั้นที่เธอกับเขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง ก่อนจะถามราคาของทั้งหมด “เท่าไรครับ”

            “สองร้อยบาทค่ะ หลังจากนี้ก็คงมาซื้อบ่อยเลยน่ะสิคะ” เภสัชกรสาวตอบไม่วายแกล้งเย้า

            “ความจริงผมก็ไม่ได้อยากจะมาบ่อยหรอกครับ ผมแถบรอเธอเรียนจบไม่ไหวแล้ว ไม่ใช้ของพวกนี้มันดี...ใช่มั้ยครับ” อัฐพลยื่นเงินให้กับเภสัชกรพลางถาม

            เภสัชกรสาวนิ่งไปครู่ก่อนจะคลี่ยิ้มเมื่อเข้าใจในคำพูดของชายหนุ่ม “พูดเสียชัดเจนเลยนะคะ”

            “ก็ผมอยากทำให้มันชัดเจนนิครับ”