ลาก่อนความรัก ฉันไม่ขอรับมันอีกต่อไป

ในคลิปวิดีโอ ผู้หญิงคนนั้นครางออดอ้อนไม่หยุด “อาเหิงเก่งจังเลย”

เขาเอาคำหวานที่เราเคยพร่ำบอกกันไปพูดให้ผู้ช่วยคนนั้นฟัง ฉันก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

เขาแอบไปมีลูกกับผู้ช่วยคนนั้นลับหลังฉัน ฉันก็ไม่ร้องไห้ฟูมฟายและไม่โวยวาย

เขาคิดว่าตัวเองปิดบังได้แนบเนียนไร้ที่ติ โดยที่ไม่รู้เลยว่าฉันเตรียมตัวถอยห่างและพร้อมที่จะจากไปตั้งนานแล้ว

คลิปวิดีโอในมือถือยังคงเล่นต่อไปเรื่อยๆ เสียงหายใจหอบถี่ของชายหนุ่มและเสียงครางแผ่วเบาของหญิงสาวผสานเข้าด้วยกัน ทำให้บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความเร่าร้อน

ฉันจ้องเขม็งไปที่เสี้ยวหน้าของไป๋เหิงที่กำลังเหงื่อแตกพลั่กอยู่บนหน้าจอ แล้วจู่ๆ ก็แค่นหัวเราะออกมา

นี่คือสามีที่ฉันรักมาตลอดสิบห้าปี

สามีที่ไปขึ้นเตียงกับผู้หญิงคนอื่นในวันเกิดของฉัน

มือถือส่งเสียงแจ้งเตือนรัวๆ เมื่อมีข้อความเด้งเข้าไม่หยุด พอฉันกดเข้าไปดูก็พบว่าเป็นผู้หญิงคนนั้นที่ส่งมา

ข้อความของหลินซวงเยว่ แค่อ่านตัวอักษรก็จินตนาการออกเลยว่าเธอกำลังทำหน้าตาเย้ยหยันอยู่

“เซี่ยจิ่งชิว นึกไม่ถึงล่ะสิ ต่อให้เป็นผู้ชายที่รักเธอมากแค่ไหน ก็ทนห้ามใจไม่ให้ลักกินขโมยกินไม่ได้หรอก”

“ถึงฉันจะสู้เรื่องหน้าตาและการศึกษาของเธอไม่ได้ แต่ลีลาบนเตียงของฉันเด็ดนะ”

ข้อความของเธอยังคงส่งมารัวๆ เป็นชุด แต่ฉันหมดอารมณ์จะอ่านต่อตั้งนานแล้ว จึงแคปหน้าจอเก็บไว้แล้วปิดมือถือไป

หลินซวงเยว่คือผู้ช่วยที่ฉันเป็นคนคัดมาให้ไป๋เหิงเองกับมือ

เมื่อหนึ่งปีก่อน ผู้ช่วยที่ทำงานกับไป๋เหิงมานานหลายปีขอลาออก เขาเลยคิดจะรับผู้ช่วยคนใหม่

เรซูเม่ที่ผ่านการคัดกรองถูกไป๋เหิงนำมาใส่มือฉัน ตอนนั้นเขามองฉันด้วยแววตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

“ชิวชิว นี่คือคนที่ฝ่ายบุคคลคัดมาแล้วว่าโอเค คุณลองดูสิว่าถูกใจคนไหน ผมก็จะรับคนนั้นแหละ”

ฉันยิ้มอย่างอ่อนใจ

“นี่หาผู้ช่วยให้คุณนะ จะให้ฉันเป็นคนตัดสินใจได้ยังไง?”

เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“ได้ยังไงกันล่ะ ปกติผู้ช่วยต้องคลุกคลีกับผมบ่อย ถ้าคุณไม่ชอบ ผมก็ไม่เอาหรอก”

พูดจบเขาก็ดึงฉันเข้าไปกอด ราวกับกำลังโอบกอดสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง

ฉันขัดใจเขาไม่ได้ สุดท้ายเลยหยิบเรซูเม่ของหลินซวงเยว่ขึ้นมา

“คนนี้แล้วกัน ดูทะมัดทะแมงทำงานเก่งดี”

คิดไม่ถึงเลยว่าผ่านไปแค่ปีเดียว เธอจะเปลี่ยนจากผู้ช่วยที่ฉันเลือกมากับมือ กลายมาเป็นศัตรูหัวใจ

เค้กบนโต๊ะเริ่มละลายไปบ้างแล้วเพราะไออุ่นจากฮีตเตอร์ เทียนตัวเลข 29 ที่ปักเอาไว้เบี้ยวไปเบี้ยวมา

นี่คือวันเกิดปีแรกที่ไป๋เหิงทิ้งฉันไว้คนเดียว และมันก็จะเป็นวันเกิดปีสุดท้ายของเราสองคนเช่นกัน

มองดูเข็มนาฬิกาบนหน้าปัดเดินวนรอบแล้วรอบเล่า ในใจฉันก็ยังคงแอบหวังอยู่ลึกๆ

เผื่อว่าเขาจะกลับมาล่ะ

เขารักฉันมากขนาดนั้น ไม่มีทางลืมวันเกิดของฉันหรอก

แต่จนกระทั่งตีสาม ไป๋เหิงก็หายเข้ากลีบเมฆราวกับระเหยไปจากโลกนี้ ไม่มีแม้แต่ข้อความ ไม่มีสายเรียกเข้า และไม่ได้กลับบ้าน

คิดไปคิดมา ฉันก็ตัดสินใจเปิดหน้าแชตของหลินซวงเยว่ขึ้นมาอีกครั้ง

ในรูปถ่ายล่าสุดที่ส่งมา ผู้หญิงคนนั้นกำลังหนุนนอนอยู่บนแผงอกที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงสีช้ำ

“สามีเธอนี่ดุดันจังเลยนะ”

ที่แท้ศึกบนเตียงก็ดุเดือดขนาดนี้นี่เอง

มิน่าล่ะถึงไม่มีข่าวคราวจากเขาเลย

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ข่มความปวดร้าวที่ตีตื้นขึ้นมาในอก แล้วกวาดอาหารหลากหลายเมนูบนโต๊ะที่ตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือทิ้งลงถังขยะจนหมดเกลี้ยง รวมไปถึงเค้กที่ยังไม่ได้กินเลยสักคำด้วย

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ ฉันก็ต่อสายโทรศัพท์หาคนคนหนึ่ง

“บอสเย่ ก่อนหน้านี้คุณเคยถามฉันว่าอยากเป็นดีไซเนอร์ของบริษัท sy ไหม ฉันตัดสินใจได้แล้ว ช่วยเตรียมตั๋วเครื่องบินไปฝรั่งเศสให้ฉันทีนะคะ”

น้ำเสียงของเย่เซิ่งถิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

“ในที่สุดคุณก็ตกลง! ตอนที่คุณตัดสินใจวางมือ ผมเป็นคนแรกเลยที่ไม่เห็นด้วย พรสวรรค์ของคุณไม่ควรถูกฝังกลบไปแบบนั้น! แต่ดีที่ตอนนี้คุณคิดตกแล้ว ตั๋วเครื่องบินจองไว้เรียบร้อยแล้ว เดินทางในอีกเจ็ดวันข้างหน้า”

อีกเจ็ดวันข้างหน้า