ตอนที่ 9

พอมาลย์ลุกขึ้นยืน ทำท่าเหมือนจะเดินห่างออกจากเตียง มือข้างที่ไม่ได้ใส่เฝือกก็คว้าจับข้อมือเล็กไว้ จนเจ้าของข้อมือตกใจสะดุ้งตัวนิด มาลย์หันกลับมามองเจ้าของมือใหญ่ที่จับมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย เขายังหลับอยู่ หรือละเมอ หญิงสาวคิ้วขมวด มองหน้าคนป่วยนิ่งอยู่สักพัก

“ตอง ได้ยินเราไหม”

ตัดสินใจเรียกคนหลับให้รู้สึกตัว เจ้าตัวเล่นจับมือเธอไว้แน่น มาลย์โน้มตัวก้มหน้าลงมาใกล้คนป่วย มืออีกข้างจับมือใหญ่ที่ยังจับมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย เขย่าเบา ๆ ให้เขาได้รู้สึกตัว

จู่ ๆ มือใหญ่ของยอดตองดันกระตุกข้อมือเล็ก ตัวเธอถึงได้เสียหลักไปด้านหน้าอย่างเร็วเพราะทรงตัวไม่อยู่

เกือบจะล้มทับคนบนเตียง ดีที่กางแขนออกใช้สองมือค้ำพยุงตัวเองไว้ทัน แต่กลายเป็นว่ามียอดตองนอนอยู่ระหว่างสองแขน ใบหน้าเธอและใบหน้าเขาอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ พอหันมามองหน้าคนนอนบนเตียง เขากลับลืมตาพอดี จังหวะนรกสุด ๆ 

คนสองคนจ้องหน้ากันตาไม่กะพริบ ด้วยท่าทางที่ว่าใครมาเห็นคงคิดว่าผู้หญิงคนนี้กำลังพยายามใช้กำลังข่มเหงคนป่วยอยู่เป็นแน่ มาลย์เหมือนยังไม่ได้สติดี เธอรีบทักทายด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ลิ้นแทบจะพันกัน

“อะ... เอ่อ คือเรามาเยี่ยมตองนะ”

เสียงพูดติด ๆ ขัด ยอดตองยังมองหน้าเธอนิ่ง เขาพึ่งเห็นหน้าเธอใกล้ ๆ ก็วันนี้ ยัยกุหลาบมาลย์ ยัยมาลย์หัวใจ

สายตายอดตองสำรวจทั้งใบหน้ารูปไข่น่ามอง ดวงตาโต ๆ จมูกนิด กับริมฝีปากชมพูระเรื่อที่ทาลิปกลอสแวววาวน่า... เออ ช่างเถอะ มาลย์ก้มตัวอยู่ ทำให้สร้อยคอที่เธอใส่สีเงินมีจี้ดอกกุหลาบเล็ก ๆ ห้อยตกลงมาตรงหน้ายอดตองพอดี

สายตาคนป่วยที่มันไม่รักดีมองเลยผ่านสร้อยไป คนมองใจเต้นผิดจังหวะ แม่กุหลาบซ่อนหนามไม่พอ ซ่อนรูปด้วย ยิ่งอยู่ใกล้ เขายิ่งได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ

ป่วยอยู่แท้ ๆ แต่มึงดันตื่นตัวจวนจะแข็ง ไอ้น้องชายไม่รักดี เห็นแค่นี้ก็ริอ่านจะผงาดขึ้นมาเลย ยอดตองพยายามข่มเจ้านั่นทั้งที่ใบหน้ายังนิ่ง

“อืม” เสียงทุ้มดังมาจากลำคอแกร่ง มาลย์พอรู้ตัวว่าเธอยังคร่อมเขาอยู่ รีบย้ายตัวเองออกจากตัวคนป่วยเร็ว ๆ 

หญิงสาวกลับมายืนตัวตรงอกผายไหล่ผึ่งอย่างสง่างามเช่นเดิม ยอดตองเห็นแบบนั้นก็อดขำไม่ได้ เขาอมยิ้มกลั้นขำจนปวดแก้ม เธอดูเสียอาการนะ

“ขอโทษนะ เราไม่ได้ตั้งใจ เรื่องรถกับค่ารักษาเราจะรับผิดชอบเอง” มาลย์ยังอยู่ข้างเตียง ส่วนยอดตองนอนอยู่บนเตียงท่าเดิม เพิ่มเติมคือเขายกขาข้างหนึ่งขึ้นตั้งชันเข่า สงสัยนอนนาน ท่าจะเมื่อย

“ขอบใจ” ชายหนุ่มพูดออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

อยู่ ๆ เขาก็กลายเป็นคนพูดน้อยเรียบร้อยว่าง่ายขึ้นมาทันที ที่ยังนอนนิ่งอยู่นี่ไม่ใช่อะไร ไม่กล้าขยับ กลัวน้องชายไม่รักดีของเขามันโผล่ออกไปทักทายเธอ ยอดตองคิดว่าเขาต้องปรับอารมณ์อีกนิดเท่านั้น

“เรื่องรถเราให้ทางประกันทั้งสองฝ่ายคุยตกลงกันก่อน มีอะไรนอกเหนือจากประกันตกลงไว้ ตองค่อยบอกเราอีกที” มาลย์พูดด้วยน้ำเสียงปกติ

ส่วนยอดตอง เขาดูนิ่งกว่าที่ผ่านมา ปกติเขาไม่นิ่งขนาดนี้ ทั้งดูแปลก หรือสมองกระทบกระเทือนจนเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังตีน เอ๊ย หน้ามือเป็นหลังมือ ความคิดในหัวของหญิงสาวตีกันกลับไปกลับมา

“แล้วอาการตองเป็นไงบ้าง” พอเคลียร์เรื่องที่ว่าเธอจะรับผิดชอบทั้งรถและค่ารักษาให้เสร็จ

มาลย์ถามถึงอาการคนป่วย จริง ๆ เธอควรถามถึงอาการเขาก่อนเป็นอันดับแรก แต่ด้วยสติยังไม่กลับมาดี ถึงได้ถามออกไปจนไม่ได้เรียงความสำคัญของคำถาม ไม่รู้ว่าหมอบอกเขาว่าอย่างไรบ้าง แต่คำตอบที่ได้ยินจากปากคนป่วยทำเอาคิ้วสวยของเธอขมวดเข้าหากัน

“แข็งน่ะสิ”

“ฮะ !” เสียงอุทานด้วยความไม่เข้าใจกับคำตอบดังมาจากปากเล็ก ๆ นั้น

แต่ยอดตองความคิดในหัวเริ่มสะดุด ไอ้นิสัยพูดไม่คิด คิดก่อนพูด หรือคิดแล้วพูดออกไป มันก็ยังพอมีอยู่ในตัวเขาบ้าง แต่จะมามีอะไรในเวลานี้

“หมายถึงเราหัวแข็ง ไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก มีแค่แขนขวาที่ต้องใส่เฝือกสักอาทิตย์เพราะกระดูกร้าวจากการกระแทกหน้ารถกับหัวที่เย็บไปหลายเข็ม ขนาดใส่หมวกกันน็อกแท้ ๆ ยังแตกได้ ส่วนข้อศอกกับหัวเข่าก็ถลอกเพราะไถลไปกับพื้นถนนจากการโดนชน และก็ลำตัวที่ช้ำระบมไปหมดเท่านั้นเอง”

ยอดตองอธิบายยาวเหยียดถึงอาการของเขาให้คนตรงหน้าฟัง หญิงสาวบอบบางร่างเล็กแต่ขับรถคันใหญ่เกินตัว ชนเขาจนพังยับ ได้ซ่อมทั้งคนทั้งรถ เธอยืนมองมาที่เขานิ่ง ริมฝีปากอิ่ม ๆ เดี๋ยวเม้มเดี๋ยวคลายคล้ายคิดอะไรอยู่

มาลย์ทำหน้าไม่ถูก เขาพูดมายาว ๆ เหมือนจะประชดเธออยู่หรือเปล่านะ แต่มันก็เป็นความจริงที่เขาต้องมานอนหมดสภาพ น่าเวทนาอยู่แบบนี้ก็เพราะเธอ มาลย์ยินดีที่จะช่วยเหลือเขาเต็มที่เพื่อแสดงความรับผิดชอบจากใจจริง

“มีอะไรให้เราช่วยก็บอกนะ ถือว่าไถ่โทษได้ไหมที่ทำตองเจ็บหนักขนาดนี้” ใครมันจะไปอยากขับรถชนคนอื่นกันเล่า แต่เธอผิด จะยอม ๆ ให้ก่อนก็แล้วกัน

ส่วนยอดตองทำเพียงพยักหน้าให้ เธอไม่ได้ทำให้เขาเจ็บแค่ตัว แต่ปวดหนึบไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจดเท้า โดยเฉพาะตรงนั้น คิดแล้วคนป่วยก็ท้อใจกับตัวเอง ต่อมความรู้สึกเขามันผิดปกติหรือเปล่านะ

พอดีกับพยาบาลนำอาหารเย็นพร้อมกับยามาให้

“อาหารเย็นคนไข้ค่ะ แล้วก็ยาทานหลังอาหารนะคะ รบกวนแฟนคนไข้ช่วยดูให้หน่อยนะคะว่าทานหมดไหม” 

“ไม่/ครับ” สองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน