ตอนที่ 4 ไม่คู่ควร 1

หลังจากไล่ผู้ชายที่มีเรื่องราวลึกซึ้งชั่วข้ามคืนออกไป

ฟ้าพราวก็ตัดสินใจโทรหาป้านุ่น รอสายไม่นาน อีกฝ่ายก็รับสาย “สวัสดีค่ะป้า”

‘จ๊ะ ฟ้าว่าไงลูก มีอะไรเหรอ? ไม่สบายหรือเปล่า?’

เสียงของนุ่นยังคงอ่อนโยนแสดงความเป็นห่วงเป็นใยเสมอ จนเธอต้องกลืนคำพูดที่อาจทำให้อีกฝ่ายไม่สบายใจลงคอไป ได้ยินเสียงจากปลายสายเอ่ยอีกว่า

‘ฟ้า เรื่องหมั้นน่ะ ป้ากับลุงพิจารณาดีแล้วจริงๆ นะ คุณนายวันนี ท่านเป็นคนดีมาก ถ้าฝ้ายที่อยู่บนสวรรค์รู้เข้าต้องเห็นดีเห็นงามกับป้าแน่ อนาคตฟ้าของป้าต้องมีความสุข เชื่อป้า’

ฟ้าพราวรับฟังความหวังดีนั้นเงียบๆ ก่อนตัดสินใจขั้นเด็ดขาดกลอกเสียงกลับไป “ป้ามีเบอร์ติดต่อคู่หมั้นคนนั้นมั้ยคะ”

คล้ายปลายสายเหมือนจะอึ้ง ก่อนจะหัวเราะกลับมา

‘นึกว่าอะไร ที่แท้ก็อยากคุยกับเขาคนนั้นนี่เอง เบอร์คู่หมั้นไม่มีหรอกจ๊ะ มีแต่เบอร์ของคุณนายวันนี เอาไหมลูก’

“เอาค่ะป้า ขอบคุณค่ะ”

หลังจากได้เบอร์ของว่าที่แม่สามีมา ฟ้าพราวก็รีบต่อสาย เมื่อปลายทางรับสาย เธอก็แนะนำตัวทันที และเมื่อแนะนำตัวเสร็จ

‘ตายจริง หนูฟ้าเหรอลูก ป้าดีใจจริงๆ ไม่คิดว่าฟ้าจะเป็นฝ่ายโทรมา ป้าขอโทษที่ไม่ได้ดูแลหนูฟ้าเลยตั้งแต่ฝ้ายตายไป เอ่อ...ขอโทษทีจ๊ะ ป้าไม่ได้ตั้งใจพูดถึงแม่ฟ้า แต่หนูฟ้า ฝ้ายเป็นคนดีมาก ป้าอยากดูแลหนูฟ้าแทนฝ้าย ตอนนี้คงไม่สายไปใช่มั้ยจ๊ะ’

น้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยนแฝงความจริงใจจนสัมผัสได้แบบนั้นคืออะไร ฟ้าพราวรู้สึกอึ้งและทึ่งอย่างคาดไม่ถึง

“คุณนายวันนีรู้จักแม่ฝ้ายของฟ้าด้วยเหรอคะ?”

‘รู้จักสิจ๊ะ ฝ้ายกับสามีเป็นคนดีที่สุดเท่าที่ป้าเคยพบเจอ ตอนนั้นหากไม่ได้ฝ้าย ป้าคงไม่มีวันนี้’

วันนีสาธยายความดีของฝ้ายให้ว่าที่ลูกสะใภ้ฟังอย่างไม่คิดจะปิดบัง ตอนที่เธอเริ่มฟื้นตัวและอยู่ได้ ฝ้ายก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตพร้อมสามี เธอได้ข่าวว่าลูกสาวตัวน้อยของฝ้ายได้อยู่กับป้าซึ่งเป็นพี่สาวแท้ๆ ของฝ้าย ทั้งยังเป็นเจ้าของรีสอร์ทมีฐานะดี        จึงวางใจว่าเด็กอยู่สุขสบายจึงไม่คิดก้าวก่ายอะไร จวบจนได้รับการติดต่อเข้ามาเพื่อขอความช่วยเหลือ เธอจึงช่วยเหลืออย่างเต็มใจและเต็มที่ แล้วก็ตัดสินใจให้หมั้นหมายกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเองเสียเลย จะได้ดูแลกันตลอดไป

‘หนูฟ้า ลูกชายป้าเป็นคนดีมากเลยนะลูก ทั้งหล่อทั้งเก่ง  เขารับปากจะดูแลหนูแทนแม่ฝ้ายของหนู จะรักหนูคนเดียว’

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง ฟ้าพราวก็ได้ฟังสรรพคุณอันล้ำเลิศของบุตรชายอีกฝ่ายจนหูชาไปหมด

ท้ายที่สุดเธอก็ขอเบอร์โทรของคู่หมั้นมาได้สำเร็จ

‘รีบโทรหาเลยนะจ๊ะ จะได้แลกเบอร์แลกไลน์เอาไว้คุยกัน’

วันนีหัวเราะมีความสุขแล้วปิดท้ายแค่นั้นก่อนวางสายไป ทิ้งฟ้าพราวให้นั่งมองโทรศัพท์ในมือตาปริบๆ รู้สึกหน่วงนิดๆ

“ว่าแต่เขาชื่ออะไรล่ะ คุณวันนีไม่ได้บอก เฮ้อ! ช่างเหอะ”

ฟ้าพราวส่ายหัวไล่ความมึนก่อนกดเบอร์โทรออก              ทว่าปลายสายคล้ายไม่ว่าง เสียงสัญญาณดังตึ๊ดๆ ติดกันแล้วตัดไป

หลังจากวางสายโทรศัพท์จากมารดา วิณณ์ก็นั่งรอสายเรียกเข้าจากคู่หมั้นสาวอย่างใจเย็น เมื่อครู่เขาเห็นสายซ้อนแล้ว ทว่ากำลังฟังมารดาเล่าให้ฟังว่าได้คุยกับฟ้าพราวจึงไม่ทันได้รับ

รออีกเดี๋ยว ถ้าเธอไม่โทรมาอีก เขาจะโทรหาเธอเอง

วิณณ์รอไม่นาน ฟ้าพราวก็โทรซ้ำเข้ามาอีก

มุมปากชายหนุ่มค่อยๆ ยกโค้ง เขาปรับน้ำเสียงของตัวเองให้ทุ้มต่ำมากกว่าเดิมเพื่อกลบเกลื่อนเส้นเสียงยามปกติ

“สวัสดีครับ น้องฟ้า”

ปลายสายอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนถามเสียงเบา ‘คุณรู้จักชื่อฟ้าด้วยเหรอคะ’

“คู่หมั้นตัวเองจะไม่รู้จักได้ยังไงล่ะครับ”

‘อ๋อค่ะ’ เธอยังคงเสียงเบา ‘แต่ฟ้ายังไม่รู้ชื่อคุณเลยค่ะ’