ตอนที่ 11.

ตอนที่ 11.

“อย่าทำร้ายเธอได้โปรด ฆ่าผมแทนเธอ... ฆ่าผม ฆ่าผมสิ ได้โปรดผมทรมาน...”

เขาโผมาหาเธอแล้วเขย่าร่างบางจนหัวสั่นคลอนและทำให้เธอตกใจมาก นี่เขากำลังถึงเรื่องฝันอะไร...

“ราฟ ปล่อยนะ นี่แทมมี่นะ แล้วฉันไม่คิดจะฆ่าใครด้วย ปล่อย อุ้ยไม่นะ อย่านะราฟ จะทำอะไร...”

แล้วก็เป็นแทนฤทัยเองที่ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อร่างที่ดูอ่อนแอจนน่าสงสารเมื่อครู่คร่อมทับร่างของเธอไว้ ดวงตาที่ขลาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นกร้าวกระด้างใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำบิดเบ้ราวซาตานร้าย...

“แกมันมารร้าย แกฆ่าเธอ แกฆ่าลินดา ไอ้สารเลว ฉันจะแก้แค้นให้ลินดา ตายเสียเถอะ...”

ราฟาเอลเหมือนคนเสียสติมือใหญ่ของเขาบีบหมับมาที่ลำคอระหงแล้วออกแรงบีบเต็มแรง ดวงตาสีเขียวมืดหม่นจนหญิงสาวใจหาย แทนฤทัยทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

“ปล่อยนะราฟ โอ๊ะ ปล่อย...” หญิงสาวดิ้นรนนัยน์ตาเหลือกลานหายใจติดขัดเพราะมือใหญ่ร้อนผ่าวราวเปลวเพลิงบีบแน่นที่ลำคอ

เธอต้องตายแน่ๆ หญิงสาวคิดอย่างหม่นเศร้าก่อนจะรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีสะบัดมือบางลงบนแก้มของเขาเต็มแรงจนหน้าหล่อเหลาหันไปตามแรงตบแล้วเธอก็อาศัยจังหวะนั้นถีบร่างสูงออกอย่างแรงจนเขาล้มคว่ำไม่เป็นท่า ตามด้วยการซัดสันมือลงบนท้าทายของเขาเต็มแรงจนราฟาเอลแน่นิ่งไป...

“ตายล่ะ เขาตายรึเปล่าเนี่ย.. โอ.. ขอบคุณสวรรค์ เขาแค่สลบไป ฮือออ...ทำไมสาวสวยอย่างแทมมี่จะต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย”

เมื่อเห็นเขาแน่นิ่งจนน่าวิตกแทนฤทัยจึงรีบเข้าไปดูแต่เมื่อเธอเห็นว่าเขายังหายใจอยู่และชีพจรยังเต้นหญิงสาวก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วซบหน้ากับฝ่ามือของตนร้องไห้ออกมากอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี

สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจลากร่างสูงมานอนบนเตียงแล้วก็เช็ดตัวให้เขาเพราะราฟาเอลตัวร้อนมาก ซึ่งทั้งหมดที่เธอทำไปก็เพราะอยากไถ่โทษที่ทำให้เขาสลบไปและเห็นแก่ มนุษยธรรม ซึ่งมันทำให้เธอหมดแรงไปเลยทีเดียว ดวงตากลมโตหนักอึ้งแทบจะลืมไม่ขึ้น ในที่สุดหญิงสาวก็ผล็อยหลับไปอยู่ข้างเขาด้วยความเหนื่อยอ่อนและล้าเกินกว่าจะลากขากลับไปนอนที่ห้องของตน...

ร่างสูงขยับตัวเบาๆ อย่างเมื่อยล้าและรู้สึกปวดหนึบหน่วงหนักไปทั้งศีรษะและรู้สึกเหมือนมีอะไรทาบทับกายแกร่งอยู่ มันทั้งนุ่มนิ่มและหอมกรุ่นคุ้นจมูก ดวงตาสีมรกตหลุบมองใบหน้านวลใสที่ดูอ่อนเดียงสาไร้พิษสงของคนที่หลับสนิทอยู่บนร่างของตนอย่างงงๆ แทนฤทัยมาได้ยังไง ดูเหมือนเจ้าหล่อนหลับสนิทและคงคิดว่าเขาคือหมอนข้างแน่ๆ เพราะทั้งแขนทั้งขาของเธอพาดเกี่ยวเกาะเขาแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปเสียอย่างนั้น แต่เขาเชื่อได้เลยว่าตื่นขึ้นมาเธอก็คงจะโวยวายต่อว่าเขาต่างๆ นานา อย่างแน่นอน...

“แล้วแทมมี่เข้ามาในห้องเราได้ยังไงกัน...”

ชายหนุ่มพึมพำเหมือนพูดกับตัวเองเสียมากกว่าแล้วค่อยๆ ขยับตัวเบาๆ กึ่งนั่งกึ่งนอนแล้วก้มลงมองใบหน้าอ่อนใสนั้นอย่างพิจารณา

ใบหน้าเรียวได้รูปขาวกระจ่างผุดผ่องอยู่ในกรอบเรือนผมสีน้ำตาลเข้มหนานุ่มกระจายอยู่เต็มหมอน ขนตายาวงอนทาบแก้มใสราวปีกผีเสื้อ กระเล็กๆ ประปรายบนปลายจมูกรั้นนั้นไม่ได้ทำให้ใบหน้าสวยดูน่าเกลียดแต่กลับทำให้เธอดูเป็นสาวน้อยแสนซนและดื้อรั้นมากกว่าจะเป็นหญิงสาวไปทั้งเนื้อทั้งตัวอย่างที่เขาได้สัมผัสมาแล้วว่ามันเต็มไม้เต็มมือขนาดไหน ริมฝีปากสีชมพู่ระเรื่อด้วยเลือดฝาดนั้นเผยอน้อยๆ ส่งเสียงกรนเบาๆ และมันก็น่าจูบอยู่ไม่น้อย...

ราฟาเอลพยายามละสายตาจากใบหน้างามนั้นด้วยลมหายใจที่เริ่มติดขัดเมื่อเธอพลิกกายเปลี่ยนท่าเป็นนอนหงายน้อยๆ ส่งผลให้กระดุมเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ซึ่งมันเป็นของเขาเองที่ให้เธอสวมใส่ไปพลางๆ ก่อนนั้นหลุดจากรังดุมสองเม็ดส่งผลให้ดอกบัวงามปริ่มน้ำที่เขาเคยได้สัมผัสดูดดื่มมันมาก่อนหน้านี้ไหวระริกท้าทายสายตาอยู่รำไรแม้ไม่ได้เห็นความเปลือยเปล่าเต่งตูมทั้งหมดแต่มันก็ทำให้เลือดร้อนๆ ในกายหนุ่มพุ่งกระฉูดได้ไม่ยากเลย...

โอ.. พระเจ้า ให้ตายเถอะ ฆ่าเขาให้ตายเสียตอนนี้ยังจะดีเสียกว่า..

ราฟาเอลสบถอย่างเดือดดาลในใจเมื่อมือน้อยของเธอพาดวางแหมะลงบนเป้ากางเกงที่เริ่มจะโป่งพองจากอารมณ์ตื่นเพริด อย่าขยับเชียวนะแทมมี่.. ชายหนุ่มเฝ้าภาวนาในใจอย่างลุ้นระทึก แต่ก็ไม่เป็นผลและได้แต่นิ่งงันเมื่อมือน้อยของเธอขยับไปมาแล้วก็คว้าหมับที่ตรงนั้น..

พระเจ้าช่วยลูกด้วยเถอะ.. ชายหนุ่มกัดกรามกรอดพยายามระงับอารมณ์พลุ่งพล่านของตน

“อื้มมม...” ในขณะที่ราฟาเอลกำลังพยายามระงับอารมณ์ของตน แทนฤทัยก็ครางอย่างแปลกใจคิ้วเรียวขมวดมุ่นแต่ก็ยังไม่ยอมลืมตาจากฝันหวานที่มันค่อนข้างแปลกๆ ไปสักหน่อย เธอกำลังจับอะไรอยู่นะ..

ในฝันเธอกำลังจะกินไอศกรีมแต่แล้วแท่งไอศกรีมตรงหน้ามันก็เปลี่ยนรูปร่างไปเป็น กล้วยหอมทอง..

เฮ้ย.. มันเป็นไปได้อย่างไร... ที่สำคัญกล้วยหอมมันขยับเหมือนมีชีวิตได้เสียด้วย.. กล้วยหอมพันธ์อะไรเนี่ย แน่ะ มีเสียงด้วย..

แทนฤทัยขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจทั้งในฝันและความเป็นจริงใบหน้างามก็ดูยุ่งเหยิงเพราะความสงสัย ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นเพราะแสงจัดจ้าในยามสายของวันเริ่มร้อนแรงจนไม่อาจจะทนนอนอยู่ได้แต่มือน้อยก็ยังไม่ปล่อยจากสิ่งที่กอบกุมอยู่และเธอก็ยังอยู่ในอาการงัวเงีย