เจ้าชู้

มุมมองของ วิโนก้า โจนา

"ทำไมเธอถึงทำงานหนักขนาดนี้ ฉันไม่เคยเห็นเธอทำอะไรนอกจากเรียนกับทำงานเลย เธอไม่คิดบ้างเหรอว่าควรจะสนุกกับชีวิตบ้าง" อแมนดาถาม คิ้วขมวดด้วยความเป็นห่วง

ฉันยิ้มแล้วตอบไป "ฉันแค่ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจไปกว่าการทำงานกับการเรียนน่ะ"

คำพูดนั้นเป็นความจริงเพียงครึ่งเดียว

ฉันรักการเรียนมาโดยตลอด และไม่เคยสนใจอะไรอย่างอื่นเลยจริง ๆ

แต่พอเป็นเรื่องงาน ฉันพูดแบบเดียวกันไม่ได้

มันคือความจำเป็น ไม่ใช่ความรัก

ฉันทำงานเพื่อหาเลี้ยงชีพ และนั่นไม่ใช่เรื่องน่าอาย

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งเหนือธรรมชาติหรือมนุษย์ธรรมดา หลายคนก็ต้องทำงานเพื่อความอยู่รอดทั้งนั้น

มันไม่ได้ผิดอะไรเลย

"ฉันไม่เชื่อหรอกนะ แต่เธอต้องแตกต่างแน่ ๆ เธอทุ่มเทกับการเรียนและทำงานหนักตลอดเวลา พ่อแม่เธอต้องภูมิใจในตัวเธอมากแน่ ๆ" อแมนดาพูด ดวงตาเปี่ยมด้วยความชื่นชม

พอได้ยินคำว่าพ่อแม่ ใจฉันแปลบขึ้นมาทันที รอยยิ้มบนใบหน้าฉันจางหายไป "ฉันเป็นเด็กกำพร้าน่ะ"

"อะไรนะ" อแมนดาถามเสียงหลุด สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

ฉันไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเธอมาก่อน ไม่เคยอยากเล่าให้ใครฟังด้วยซ้ำ

แต่วันนี้ ไม่รู้ทำไม ฉันรู้สึกว่าควรจะบอก เลยบอกไป

ทันทีที่พูดจบ ฉันก็เสียใจที่ควบคุมความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมาไม่ได้

"ขอโทษนะ ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย" อแมนดากล่าวขอโทษ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"ไม่ต้องขอโทษหรอก เธอจะไปรู้ได้ยังไงในเมื่อฉันไม่เคยบอกเธอ ไม่ต้องห่วงหรอก มันผ่านมานานแล้ว ตอนนี้ฉันไม่ได้อ่อนไหวกับเรื่องนี้เท่าไหร่แล้ว" ฉันปลอบเธอ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความยอมรับสภาพ

ถึงเธอจะใจดีกับฉันแค่ไหน ฉันก็หลอกเธอมาตลอดตั้งแต่แรก

"แล้วตอนนี้เธออยู่กับใครล่ะ" เธอถามต่อ

"ฉันอยู่กับผู้ปกครองของฉัน แต่เขาไม่ค่อยยุ่งเรื่องชีวิตฉันเท่าไหร่หรอก ก็ดีนะ เขาออกค่าใช้จ่ายให้ฉันทุกอย่าง เขาไม่อยากให้ฉันทำงานด้วยซ้ำ แต่ฉันรู้สึกว่าจะไปเป็นภาระคนแบบนั้นไม่ได้ เลยรักการทำงานมากขึ้น ไม่งั้นเขาคงเกลียดที่ฉันทำงานมาตลอด" ฉันยิ้มพลางโกหก ทั้งที่ความรู้สึกผิดแทงใจอยู่ลึก ๆ

ฉันแทบไม่เชื่อว่านี่คือตัวฉัน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฉันโกหกเก่งจนสีหน้าไม่แสดงออกมาแม้แต่นิด

"โอ้! แต่เธอต้องรู้ไว้นะว่าเธอเล่าอะไรกับฉันได้ทุกเรื่อง ฉันเป็นเพื่อนเธอนะ และฉันอยากให้เธอเข้าใจว่าฉันจะไม่มีวันเอาเรื่องที่เธอเล่าไปพูดต่อกับใครเด็ดขาด" อแมนดาปลอบใจ ความจริงใจของเธอทำให้หัวใจฉันอบอุ่นขึ้นมา "ฉันภูมิใจมากเลยนะที่มีเพื่อนอย่างเธอ"

"นี่มันเวอร์ไปแล้วนะ ฉันไม่คู่ควรให้เธอภูมิใจขนาดนั้นหรอก" ฉันหัวเราะเบา ๆ ปนความเขินอายกับความซาบซึ้ง

ถ้าเธอรู้ความจริง เธอคงเกลียดฉันและรังเกียจฉันแน่ ๆ

"ไม่จริงเลย ฉันไม่ได้โกหกสักนิด" อแมนดาพูด ดวงตาเป็นประกาย พร้อมยิ้มให้ฉันอย่างมั่นใจ

"ขอบใจนะ" ฉันยิ้ม รู้สึกขอบคุณที่มีเธออยู่เคียงข้าง

"แล้วครอบครัวบุญธรรมของเธอมีกันกี่คนล่ะ" อแมนดาถาม

"ฉันมีพี่ชายเลี้ยงคนหนึ่ง ตอนนี้เขาเป็นผู้ปกครองตามกฎหมายของฉัน" ฉันกลืนน้ำลาย พยายามอย่างที่สุดที่จะไม่ให้ความกลัวกับความอึดอัดใจปรากฏออกมา ขณะที่ใบหน้าของดันเต้ผุดขึ้นมาในหัว "พ่อแม่ของเขาก็เสียไปแล้วเหมือนกัน จากอุบัติเหตุ"

"คงลำบากสำหรับทั้งสองคนเลยนะ" อแมนดาวางมือลงบนไหล่ฉัน บีบเบา ๆ พยายามปลอบใจฉันให้ดีที่สุด

"ใช่ มันลำบากจริง ๆ แต่ตอนนี้เราทั้งคู่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว" ฉันตอบ แม้จะมีเศษเสี้ยวของความเศร้าแฝงอยู่ในน้ำเสียง

"เป็นไงบ้าง วินอร์กา"

'ดันเต้?'

ฉันหันหน้าไปมอง แล้วความตึงเครียดก็มลายหายไป

ขอบคุณพระเจ้า!

เป็นลูอิส พี่ชายของอแมนดา และฉันก็สนิทกับเขาด้วยเหมือนกัน

ทั้งพี่ทั้งน้องใจดีและสุภาพมากทั้งคู่

ทำไมฉันถึงคิดว่าเป็นดันเต้ไปได้นะ

บางทีอาจเป็นเพราะเขาเพิ่งกลับมาหลังจากหายไปสามปี แล้วการที่เขามาอยู่ที่บ้านก็ทำให้ประสาทสัมผัสของฉันไวขึ้นมั้ง

โง่จริง ๆ เลย ลูอิสกับดันเต้เสียงยังไม่เหมือนกันเลยด้วยซ้ำ

"มาทำอะไรตรงนี้ ลูอิส มากวนใจฉันทำไม ฉันกำลังคุยเรื่องจริงจังอยู่นะ" อแมนดาถาม น้ำเสียงแฝงความหงุดหงิด จนฉันอดยิ้มไม่ได้

ฉันรู้ดีว่าทั้งสองคนทะเลาะกันบ่อยแค่ไหน แต่ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็ยังห่วงใยกันอยู่ดี เพียงแต่แสดงออกกันคนละแบบ

ฉันกับดันเต้ไม่เคยมีความสัมพันธ์แบบนี้เลย ทั้งที่ครั้งหนึ่งเขาก็เคยเป็นเหมือนพี่ชายของฉัน ตอนที่พ่อแม่ของเขายังอยู่

แต่ตอนนี้ พอพ่อแม่ของเราทั้งคู่จากไป ทุกอย่างก็เหมือนตายไปด้วย

"นี่คลาสของฉันด้วยนะ ถ้าเธอลืมไปแล้ว ฉันแค่โตกว่าปีเดียว แล้วเราก็เรียนเลคเชอร์เดียวกัน" เขาดึงเก้าอี้มานั่งข้างฉัน ไม่แม้แต่จะมองไปทางอแมนดา

"วิน เป็นไงบ้าง" ลูอิสวางมือบนหน้าผากฉัน ต้องยอมรับว่าเขาหล่อเป็นอันดับสองรองจากดันเต้ในฝูงนี้เลย

ผมสีบลอนด์ ดวงตาสีดำ รูปร่างกำยำ เขาดูสมบูรณ์แบบไปหมด ฉันรู้สึกอุ่นขึ้นมาทันทีที่มือของเขาแตะหน้าผากฉัน

เขาเป็นสุภาพบุรุษ และฉันก็รู้สึกสบายใจเวลาอยู่กับเขา เหมือนกับตอนอยู่กับอแมนดา

พวกเขาคือคนที่ทำให้ชีวิตมหาวิทยาลัยของฉันสนุกขึ้น ไม่งั้นฉันคงตายอยู่กับการเรียนไปแล้ว เพราะนอกจากเรียน ฉันไม่เคยอยากทำอะไรอย่างอื่นเลย

"ทำไมวันนี้ดูสวยจนร้อนแรงขนาดนี้ล่ะ หืม"

ฉันหัวเราะกับคำพูดของเขา

'นิสัยจีบสาวนี่เลิกไม่ได้จริง ๆ นะ' ฉันบ่นอยู่ในใจ

"อย่าได้บังอาจมาจีบเพื่อนซี้ฉันเชียวนะ" อแมนดาปัดมือเขาออกจากหน้าผากฉัน แล้วดึงตัวฉันเข้าหาตัวเอง

เธอกอดฉันแน่นเหมือนหมี แสดงออกถึงความรู้สึกปกป้องอย่างเห็นได้ชัด

"โธ่ อแมนดา เธอทำเวอร์ไปแล้วนะ เธอก็เป็นเพื่อนฉันด้วยเหมือนกัน ให้พื้นที่ฉันบ้างไม่ได้เหรอ" ลูอิสดึงตัวฉันเข้าหาตัวเองบ้าง

ทั้งพี่ทั้งน้องบีบตัวฉันไว้ตรงกลางระหว่างพวกเขา แล้วจ้องหน้ากันเหมือนจะฆ่ากันให้ตาย

ฉันรู้สึกขำที่พวกเขาทำตัวเด็ก ๆ กันแบบนี้

ฉันไม่เข้าใจเลยว่าอะไรทำให้พวกเขาหวงฉันขนาดนี้

"ปล่อยฉันเถอะ ทั้งสองคนเลย" ฉันหัวเราะออกมา ขณะที่ทั้งคู่หันกลับมาสนใจฉันอีกครั้ง