บาง

มุมมองของ วิโนก้า โจนา

“ได้เลย” ทั้งสองคนพูดพร้อมกันก่อนจะทิ้งฉันไว้คนเดียว

“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ฉันเป็นเพื่อนกับทั้งคู่นะ ไม่เห็นต้องทะเลาะกันขนาดนี้เลย” ฉันหัวเราะพลางถาม

“ก็ยัยโง่คนนี้มันไม่เข้าใจสักที มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนไม่ได้เป็นเพื่อนนายเลย เหมือนนายเป็นเพื่อนกับมันคนเดียว” ลูอิสบ่นหน้าบึ้ง ทำตัวเหมือนเด็กๆ

“เขาพูดถูกนะ เธอได้รู้จักและเป็นเพื่อนกับวิน็อกก้าก็เพราะฉันทั้งนั้น ฉะนั้นสำนึกบุญคุณหน่อยไป” อแมนด้าด่ากลับพลางกลอกตา

เธอพูดมีเหตุผลอยู่นะ ฉันเคยรู้สึกเก้อเขินเวลาอยู่กับทั้งสองคน แต่ตลอดสามปีที่ผ่านมา ทุกอย่างก็ค่อยๆ ดีขึ้น เราผ่านช่วงมัธยมปลายมาด้วยกัน และตอนนี้ก็เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน

ความหวงแหนของทั้งสองคนทำให้ฉันรู้สึกปลื้มใจ แต่การด่ากันไปมาแบบนี้มันไม่จำเป็นเลยสักนิด

“แล้วไง เธอสนิทกับฉันมากกว่าอยู่แล้ว แล้วก็ระวังปากหน่อยนะ ฉันยังโตกว่าเธออยู่ดี เธอไม่มีสิทธิ์พูดกับพี่ชายแบบนี้หรอกนะ”

“ฮ่าๆ ฮ่าๆ” ฉันหัวเราะออกมาดังลั่น

ทุกครั้งที่ลูอิสพูดว่าเขาโตกว่า ฉันอดหัวเราะไม่ได้เลย เพราะเขาไม่เคยทำตัวสมวัยสักครั้ง อายุสิบแปดแต่พฤติกรรมเหมือนเด็กแปดขวบ

“เห็นไหม แม้แต่วิน็อกก้าเองยังหัวเราะไม่หยุดเลย” อแมนด้าหัวเราะร่วมด้วย

“วิน นี่มันไม่ถูกต้องเลยนะ” เขาบีบแก้มฉัน

ฉันยังคงหัวเราะต่อไป

เขาเป็นคนเดียว นอกจากพ่อของฉัน ที่เรียกฉันด้วยชื่อนั้น

ครั้งแรกที่เขาเรียกฉันว่าวิน ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมาก แต่ตอนนี้มันทำให้ฉันรู้สึกใกล้ชิดกับเขา เหมือนมีครอบครัว ฉันเลยรักและหวงแหนชื่อเล่นนี้มาก

“โอ๊ยยย” ฉันหัวเราะคิกคักขณะที่หน้าของลูอิสแดงจัดตอนที่กำลังบีบแก้มฉัน เขาแดงจนเหมือนจะระเบิด

“แก้มเธอนุ่มจังเลยนะ วิน”

ตาฉันบ้างล่ะที่ต้องหน้าแดง เขารู้วิธีชมคนจริงๆ

คำหวานของเขาทำให้ฉันหน้าแดง แม้จะรู้ว่ามันไม่ถูกต้อง แต่มันก็รู้สึกดีที่มีคนตามใจแบบนี้

เขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันสนิทด้วย และเป็นคนเดียวที่ฉันรู้สึกสบายใจเวลาอยู่ด้วย

แม้ฉันจะรู้จักดันเต้มาตั้งแต่เกิด แต่ฉันก็ไม่เคยรู้สึกสนิทกับเขาเลย

แต่กับลูอิส แม้จะรู้จักกันแค่สามปี ฉันกลับรู้สึกอบอุ่น

“ดูสิ หน้าแดงขนาดนี้ วินน่ารักจัง” เขาแซว

ฉันรู้ดีว่าตอนนี้หน้าของฉันคงแดงเหมือนมะเขือเทศ

“อย่าแกล้งเพื่อนฉันสิ” อแมนด้าออกโรงปกป้องฉัน ทำตัวเป็นผู้พิทักษ์

ฉันต้องการแบบนี้จริงๆ นะ!

“ก็ได้ๆ” ลูอิสสะบัดคำพูดของเธอทิ้งแล้วถามต่อ “แล้ววันนี้ทั้งสองคนจะทำอะไรกัน ไปกินข้าวด้วยกันไหม”

“ฉันชวนวิน็อกก้าแล้ว แต่เธอบอกว่าไปไม่ได้ เธอต้องไปทำงานพาร์ตไทม์” อแมนด้าตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

ฉันรู้ว่าเธออยากใช้เวลาด้วยกันกับฉัน แต่การหาเงินสำคัญกว่า ฉันขาดงานไม่ได้ เพราะถ้าขาดวันไหน วันนั้นก็อาจไม่มีข้าวกิน

ดันเต้กลับมาแล้ว นั่นหมายความว่าฉันต้องระวังเรื่องงานให้มาก ไม่งั้นเขาจะต้องหาทางทำให้ฉันตกงานแน่

เขาอยากเห็นฉันอ่อนแอ อยากเห็นฉันร้องขอ เพื่อที่เขาจะได้ควบคุมฉันได้

“ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้ตลอดเลยนะ วิน แม้แต่วันเดียวก็ให้เพื่อนไม่ได้เลยเหรอ เธอผอมลงทุกวันเลยนะ นี่ไม่ดีเลยนะเนี่ย” ลูอิสร่วมกังวลกับอแมนด้า

“ไม่หรอก ฉันไม่ได้ผอมสักหน่อย แค่พยายามรักษารูปร่างอยู่” ฉันโกหก ทั้งที่จริงแล้วฉันไม่ได้แคร์รูปร่างตัวเองเลยสักนิด

แต่ฉันบอกความจริงพวกเขาไม่ได้ เพราะทั้งคู่ก็รู้สึกแย่อยู่แล้วที่เห็นสภาพของฉันที่พยายามปิดบัง แต่มันก็หลุดออกมาให้เห็นอยู่บ่อยๆ

“ไร้สาระ! ใครบอกเธอแบบนี้ ฉันจะไปซัดมันเลย เธอไม่ต้องไดเอตหรอกนะ ดูสิ กระดูกจะโผล่อยู่แล้ว” ลูอิสพูดด้วยความหงุดหงิด พลางยกมือฉันขึ้นเบาหวิวราวกับกระดาษ เพื่อพิสูจน์คำพูดของตัวเอง

“ใช่ ครั้งแรกเลยนะที่ฉันเห็นด้วยกับลูอิส ใครบอกเธอแบบนี้ เธอไม่ต้องไดเอตเลยสักนิด เธอสวยอยู่แล้ว ดูฉันสิ ยืนข้างเธอแล้วดูอ้วนไปเลย ทั้งที่ฉันก็สุขภาพดีนะ” อแมนด้าบ่นพร้อมพยักหน้าเห็นด้วยกับพี่ชายของเธอ

“แต่มันทำให้ฉันรู้สึกมั่นคงนี่” ฉันสารภาพ

ฉันไม่มั่นใจในร่างกายตัวเอง แม้จะไม่มีเงินพอซื้ออาหารดีๆ กิน แต่บางครั้งฉันก็รู้สึกกินไม่ลงแม้แต่ของที่ซื้อมาแล้ว มันแย่มาก

ความอยากอาหารของฉันลดลงเรื่อยๆ และมักรู้สึกคลื่นไส้หรืออยากอาเจียนถ้ากินวันละสองมื้อ

ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองเคยเป็นคนกินจุขนาดนั้น ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด ตอนนี้ฉันรู้สึกขยะแขยงร่างกายตัวเองจากข้างใน ความไม่มั่นใจกัดกินฉันไปทีละน้อย

“เอาละ ตกลงแล้ว คืนนี้เราจะออกไปกินข้าวเย็นกัน ฉันไม่รับคำว่า ‘ไม่’ หรอกนะ เธอต้องหาเวลามาให้ได้ เราไปหลังเลิกงานเธอก็ได้ จะได้ไม่มีปัญหาอะไร” ลูอิสประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ใช่ เราจะไปกัน” อแมนด้าเห็นด้วย ซึ่งไม่ใช่เรื่องปกติของเธอเลย แต่ทั้งพี่ทั้งน้องต่างก็ทำเพื่อฉันทั้งนั้น

ฉันกำมือแน่นด้วยความกังวล เล็บจิกลงไปในฝ่ามือ

ไม่มีทางที่ฉันจะออกไปกับพวกเขาได้ ดันเต้ต้องฆ่าฉันแน่ๆ

แค่มีงานพาร์ตไทม์ก็บ้าพอแล้ว ถ้าฉันกลับบ้านดึกกว่าปกติ มันคงยิ่งเป็นเรื่องวุ่นวายกว่าเดิม

เขาไม่รู้เรื่องงานพาร์ตไทม์ของฉัน ฉันปิดบังไว้เพราะมันดีที่สุดสำหรับตัวฉันเอง

เขาไม่ได้โง่ แต่ฉันบอกหัวหน้าแม่บ้านไปว่าฉันไปติวหนังสือให้รุ่นน้องที่มหาวิทยาลัย

แค่นั้นก็พอปิดบังงานบรรณารักษ์ของฉันได้แล้ว แต่มื้อเย็นนี้จะทำให้ทุกอย่างแตก

ถ้าเขารู้ว่าตอนนี้ฉันมีเพื่อนแล้วล่ะ เขาจะต้องทำให้อแมนด้ากับลูอิสเดือดร้อนแน่ ฉันปล่อยให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นไม่ได้

แย่แล้ว! ฉันสบถในใจ

ฉันหาข้ออ้างเพิ่มไม่ได้อีกแล้ว พวกเขายินดีจะรอจนกว่าฉันจะเลิกงานพาร์ตไทม์ ฉันจะหนีเรื่องนี้ได้ยังไง

“พี่ชายฉันไม่มีทางยอมแน่ เขาไม่ชอบเลยเวลาฉันออกไปข้างนอกดึกๆ” ฉันพูดด้วยความกังวล

ข้ออ้างห่วยๆ นี้หลุดออกจากปากฉันไปเสียแล้ว แน่นอนว่ามันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด

ฉันไม่ใช่เด็กที่ต้องขออนุญาตพี่ชายสักหน่อย หรือบางทีเรื่องนี้อาจช่วยฉันได้ก็ได้

“พี่ชายอะไร ฉันไม่เคยรู้เลยนะว่าเธอมีพี่ชาย” ลูอิสถาม

ฉันเอามือปิดหน้าในใจ ทำไมฉันถึงลืมไปได้นะ ฉันเพิ่งบอกอแมนด้าไปเมื่อกี้ แต่ลูอิสยังไม่รู้เรื่องเลย

“เธอมีพี่ชายจริงๆ นะ เป็นผู้ปกครองของเธอ เธอเป็นเด็กกำพร้า” อแมนด้าอธิบายแทน ซึ่งฉันรู้สึกขอบคุณเธอมาก

เธอช่วยฉันเสมอเวลาที่ฉันตอบไม่ถูก เธอรับหน้าที่ช่วยฉันด้วยตัวเอง

“เธอปิดบังเรื่องนี้จากฉันได้ยังไง นี่ไม่ใช่วิธีที่คนสนิทควรทำต่อกันเลยนะ” ลูอิสพูดด้วยความตกใจปนผิดหวัง