تسجيل الدخولมุมมองของ วิโนก้า โจนาสามปีที่แล้ว“สุขสันต์วันเกิดนะ น้องสาวที่รักของฉัน” เขาเอ่ยขึ้นขณะก้าวเข้ามาในห้องของฉันฉันสะดุ้งสุดตัวเมื่อเขาหมุนล็อกประตูห้อง พร้อมกับอวยพรวันเกิดอายุครบสิบห้าปีให้ การมาของเขาช่างไม่ได้รับเชิญเอาเสียเลย และที่แย่ยิ่งกว่านั้นคือเขาเข้ามาในห้องของฉันโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ทุกครั้งที่เขาต้องการอะไร เขาจะเรียกตัวฉันไปพบที่ห้องของเขาเสมอนี่มันแปลกพิกล“เป็นอะไรไปล่ะ วินอร์กา ทำไมมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นล่ะ พี่ชายจะอวยพรวันเกิดให้น้องสาวไม่ได้เลยหรือไง” เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ฉันรู้สึกกระวนกระวายใจ อุณหภูมิในร่างกายของฉันลดฮวบลง ส่งผลให้ความหนาวสะท้านแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง“ข... ขอบคุณค่ะ” ฉันละล่ำละลักตอบ ฉันจะพูดจาให้เป็นปกติในสถานการณ์แบบนี้ได้อย่างไรเล่า“แค่ขอบใจงั้นเหรอ ไม่มีกอด ไม่มีอะไรเลยเหรอ” เขายืนนิ่งอยู่ตรงหน้าฉัน จ้องมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า สำรวจเรือนร่างของฉันโดยไม่เว้นแม้แต่นิ้วเดียว ถึงแม้ฉันจะสวมเสื้อผ้าครบถ้วน แต่ฉันกลับรู้สึกราวกับว่าตัวเองเปลือยเปล่าอยู่ภายใต้สายตาคู่นั้น“อื้ม” ฉันพยายามจะเอ่ยปากพูด แต่เขากลับใช้นิ้วแตะลงบนริม
มุมมองของ วิโนก้า โจนาฉันพยักหน้า “ขอบคุณค่ะ” ฉันพูดพลางลุกขึ้นยืนเพื่อจะออกไป“เรื่องที่เราคุยกันวันนี้ เก็บเป็นความลับด้วยนะ” เขาเสริมฉันเดินออกจากห้องโดยไม่ตอบอะไร ความคิดตีกันวุ่นวายในหัว เขาอยากควบคุมฉัน ที่ทำให้ชีวิตฉันทุกข์ระทมอยู่ที่บ้านยังไม่พอหรือไง ตอนนี้แม้แต่ที่โรงเรียนเขาก็ไม่ยอมปล่อยฉันไว้ตามลำพัง ไอ้เลวเอ๊ย“วิน!”เสียงของอแมนดาทำให้ฉันสะดุ้ง เธอวิ่งเข้ามากอดฉันแน่น แน่นจนแทบจะบดขยี้ ฉันโล่งใจที่ไม่มีใครอยู่แถวนั้นมาเห็นความอับอายของฉัน“เกิดอะไรขึ้นเหรอ อแมนดา” ฉันถาม เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของเธอ“พ่อฉันส่งลูอิสไปเรียนต่อต่างประเทศ” เธอร้องไห้ เสียงสะอื้นก้องไปทั่วทางเดินที่ว่างเปล่า“ทำไมล่ะ ยังไงกัน เขายังอยู่ที่นี่จนถึงเมื่อวานเลยนี่” ฉันพูด หัวสมองหมุนติ้ว เรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือแดนเต้ นี่คือสิ่งที่เขาหมายถึงตอนบอกว่าจะทำให้ฉันไม่ได้เจอลูอิสอีก“ฉันเองก็ไม่รู้ จู่ ๆ พ่อก็ทำไปเฉย ๆ โดยไม่มีเหตุผล ลูอิสทั้งโกรธทั้งเสียใจมาก เพราะไม่ได้เจอเธอก่อนไป” อแมนดาพูด พลางผละออกจากอ้อมกอด ใช้หลังมือปาดน้ำตาฉันรู้สึกผิดจนใจเจ็บแปลบ ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะฉัน และฉันก็บอกเธอไม่ไ
มุมมองของ วิโนก้า โจนา“คุณอยากให้ฉันมา ฉันก็เลยมา” ฉันตอบเร็ว ๆ พลางสังเกตว่าเขาดูดึงดูดใจเพียงไรใต้แสงไฟ แต่เบื้องหลังหน้าตาแบบนั้น เขาก็แค่คนช่างควบคุมที่เสพสุขจากความเจ็บปวดของฉันโดยไม่สำนึกผิดเลยสักนิด“ฉันไม่เคยบอกให้เธอมาตอนดึกขนาดนี้ กระต่ายน้อย ถ้าอยากได้อย่างอื่นจากฉัน ก็พูดมาสิ อย่าอายไปเลย” เขาพูด พลางขยับเข้ามาใกล้ ทั้งตัวฉันสั่นไปหมดเพราะการมีอยู่ของเขา“ได้โปรด” ฉันอ้อนวอน หลับตาลง ขนลุกซู่เพราะลมหายใจกลิ่นมินต์ของเขา“ได้โปรดอะไรล่ะ กระต่ายน้อย ถ้าไม่อยากนอนกับฉัน ก็อย่ามาห้องฉันตอนดึกแบบนี้ การอยู่ตามลำพังกับผู้ชายอย่างฉันมันเสี่ยงนะ ฉันก็มีความต้องการเหมือนกัน” เขาพูดอย่างเหี้ยมเกรียมน้ำตาหยดหนึ่งไหลอาบแก้มเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น ทำไมเขาต้องเล่นเกมแบบนี้ด้วย เขาเป็นคนเรียกฉันมาเอง แต่ตอนนี้กลับทำเหมือนฉันเป็นฝ่ายเข้าไปเสนอตัว ฉันยอมเข้าไปเสนอตัวให้ศพเสียยังดีกว่าให้เขา ปีแห่งการทรมานยังตามหลอกหลอนฉันอยู่ และฉันไม่มีวันลืมได้“โอ๊ย” ฉันร้องเสียงขาด ก้นกระแทกพื้นเย็นเฉียบ เมื่อวงแขนของเขาปล่อยฉันอย่างกะทันหัน“ไปซะ!” เขาสั่งเสียงเฉียบ ฉันวิ่งออกจากห้องเขาเข้าไปในห้อง
มุมมองของ วิโนก้า โจนา“เธอไปไหนมา”“แดนเต้เหรอ” ฉันพึมพำ ความเจ็บแล่นวูบขึ้นมาเมื่อเขากดตัวฉันแนบกำแพง“อ้อ! ดีใจที่เธอยังจำชื่อฉันได้ แต่ฉันถามอะไรไปนะ ตอบมาสิ” เขาพูด ลมหายใจรดอยู่บนใบหน้าฉัน“ฉัน… อยู่ที่มหาวิทยาลัย” ฉันตอบตะกุกตะกัก ไม่แน่ใจว่าเขาอยากให้ฉันพูดอะไร“งั้นเหรอ แล้วฉันจะเชื่อได้ไหม” เขาถาม มือที่จับไหล่ฉันเลื่อนขึ้นมาที่ลำคอ แล้วบีบแน่นจนฉันสะดุ้งหายใจเฮือกด้วยความกลัว“เชื่อได้” ฉันตอบ พยายามคุมเสียงให้นิ่ง“วิโนร์กา เธอรู้ไหมว่าฉันเกลียดอะไรที่สุด”ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาเกลียดอะไรที่สุด แต่อย่างหนึ่งที่ฉันรู้แน่ ๆ คือเขาเกลียดฉัน เกลียดจากก้นบึ้งของหัวใจ“ตอบฉันมา วิโนร์กา!” เขาตวาด ฉันสะดุ้งโหยงจนตัวสั่นไปทั้งร่างด้วยความกลัว“ไม่รู้” ฉันตอบทันที โดยไม่ได้เห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ ถึงห้องจะมืด ฉันก็รู้ว่าเขากำลังโกรธ แต่ทำไมกัน “คุณเป็นคนโทรมาใช่ไหม” ฉันถามต่อ“ฉันจะบอกให้ ฉันเกลียดที่สุดตอนที่เธอโกหกฉัน! ใช่ ฉันเป็นคนโทรไปเอง”ฉันตาเบิกกว้าง แต่ที่ฉันไม่เข้าใจก็คือ ทำไมเขาถึงโกรธขนาดนี้ ฉันกดดันตัวเองให้คิดว่าฉันไปทำอะไรให้เขาหัวเสีย“เด็กคนนั้นคือเหตุผลที่เธอปฏิเสธฉั
มุมมองของ วิโนก้า โจนากริ๊ง... กริ๊ง...โทรศัพท์ของฉันดังขึ้น แต่ฉันไม่สนใจ ฉันไม่มีใครสำคัญที่จะโทรหาอยู่แล้วฉันสลัดเรื่องสายเรียกเข้าออกไปจากหัว แล้วตั้งใจฟังสิ่งที่ลูอิสพูดมันเป็นความผิดของฉันเองที่ไม่เคยบอกอะไรพวกเขามาก่อน ฉันแค่ไม่อยากให้ใครมาสงสาร และฉันเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่ตายได้อย่างไรถ้ามีคนถามเรื่องนี้ แล้วฉันจะตอบอะไรได้ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ข่าวแพร่เร็วราวไฟลามทุ่ง ถึงฉันจะไว้ใจอแมนดากับลูอิส แต่ก็ไม่อยากดึงพวกเขาเข้ามาเกี่ยวข้องลึกจนถึงขั้นที่ความจริงจะทำให้ทั้งพวกเขาและฉันเจ็บปวด“เธอแค่ไม่สบายใจที่จะพูดน่ะ ลูอิส ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่เราเป็นเพื่อนกันหรอก เราจะไปบังคับให้เธอพูดเรื่องที่เธอไม่อยากพูดไม่ได้นะ มันเป็นเรื่องอ่อนไหวสำหรับเธอ” อแมนดาช่วยพูดแทนฉัน เพราะเธอเข้าใจสถานการณ์นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันไม่เคยอยากเล่ารายละเอียดเรื่องการตายของพ่อแม่ฉันเคยคิดจะบอกอแมนดากับลูอิสมาก่อนเหมือนกัน แต่ก็กลัวปฏิกิริยาของพวกเขาอยู่เสมอ“ขอโทษนะวิน อย่าร้องเลย” เสียงขอโทษของลูอิสดึงฉันกลับมาสู่ความเป็นจริงฉันแตะใบหน้าตัวเอง แล้วก็พบว่าน้ำตาไหลอาบแก้มโดยที่ไม่ทันรู้ตัว ฉัน
มุมมองของ วิโนก้า โจนา“ได้เลย” ทั้งสองคนพูดพร้อมกันก่อนจะทิ้งฉันไว้คนเดียว“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ฉันเป็นเพื่อนกับทั้งคู่นะ ไม่เห็นต้องทะเลาะกันขนาดนี้เลย” ฉันหัวเราะพลางถาม“ก็ยัยโง่คนนี้มันไม่เข้าใจสักที มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนไม่ได้เป็นเพื่อนนายเลย เหมือนนายเป็นเพื่อนกับมันคนเดียว” ลูอิสบ่นหน้าบึ้ง ทำตัวเหมือนเด็กๆ“เขาพูดถูกนะ เธอได้รู้จักและเป็นเพื่อนกับวิน็อกก้าก็เพราะฉันทั้งนั้น ฉะนั้นสำนึกบุญคุณหน่อยไป” อแมนด้าด่ากลับพลางกลอกตาเธอพูดมีเหตุผลอยู่นะ ฉันเคยรู้สึกเก้อเขินเวลาอยู่กับทั้งสองคน แต่ตลอดสามปีที่ผ่านมา ทุกอย่างก็ค่อยๆ ดีขึ้น เราผ่านช่วงมัธยมปลายมาด้วยกัน และตอนนี้ก็เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันความหวงแหนของทั้งสองคนทำให้ฉันรู้สึกปลื้มใจ แต่การด่ากันไปมาแบบนี้มันไม่จำเป็นเลยสักนิด“แล้วไง เธอสนิทกับฉันมากกว่าอยู่แล้ว แล้วก็ระวังปากหน่อยนะ ฉันยังโตกว่าเธออยู่ดี เธอไม่มีสิทธิ์พูดกับพี่ชายแบบนี้หรอกนะ”“ฮ่าๆ ฮ่าๆ” ฉันหัวเราะออกมาดังลั่นทุกครั้งที่ลูอิสพูดว่าเขาโตกว่า ฉันอดหัวเราะไม่ได้เลย เพราะเขาไม่เคยทำตัวสมวัยสักครั้ง อายุสิบแปดแต่พฤติกรรมเหมือนเด็กแปดขวบ“เห็นไหม







