ร้องไห้

มุมมองของ วิโนก้า โจนา

กริ๊ง... กริ๊ง...

โทรศัพท์ของฉันดังขึ้น แต่ฉันไม่สนใจ ฉันไม่มีใครสำคัญที่จะโทรหาอยู่แล้ว

ฉันสลัดเรื่องสายเรียกเข้าออกไปจากหัว แล้วตั้งใจฟังสิ่งที่ลูอิสพูด

มันเป็นความผิดของฉันเองที่ไม่เคยบอกอะไรพวกเขามาก่อน ฉันแค่ไม่อยากให้ใครมาสงสาร และฉันเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่ตายได้อย่างไร

ถ้ามีคนถามเรื่องนี้ แล้วฉันจะตอบอะไรได้

ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ข่าวแพร่เร็วราวไฟลามทุ่ง ถึงฉันจะไว้ใจอแมนดากับลูอิส แต่ก็ไม่อยากดึงพวกเขาเข้ามาเกี่ยวข้องลึกจนถึงขั้นที่ความจริงจะทำให้ทั้งพวกเขาและฉันเจ็บปวด

“เธอแค่ไม่สบายใจที่จะพูดน่ะ ลูอิส ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่เราเป็นเพื่อนกันหรอก เราจะไปบังคับให้เธอพูดเรื่องที่เธอไม่อยากพูดไม่ได้นะ มันเป็นเรื่องอ่อนไหวสำหรับเธอ” อแมนดาช่วยพูดแทนฉัน เพราะเธอเข้าใจสถานการณ์

นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันไม่เคยอยากเล่ารายละเอียดเรื่องการตายของพ่อแม่

ฉันเคยคิดจะบอกอแมนดากับลูอิสมาก่อนเหมือนกัน แต่ก็กลัวปฏิกิริยาของพวกเขาอยู่เสมอ

“ขอโทษนะวิน อย่าร้องเลย” เสียงขอโทษของลูอิสดึงฉันกลับมาสู่ความเป็นจริง

ฉันแตะใบหน้าตัวเอง แล้วก็พบว่าน้ำตาไหลอาบแก้มโดยที่ไม่ทันรู้ตัว ฉันรู้สึกอ่อนแอ อยากวิ่งหนีไปซ่อน แต่ในเมื่อทั้งลูอิสและอแมนดาอยู่ข้างๆ การหนีไปก็ไม่ใช่ทางเลือก

“ดูสิว่าแกทำอะไรลงไป ไอ้เวร เธอร้องไห้เพราะแกนะ” อแมนดาสบถ พลางกอดฉันแน่นเพื่อปลอบ

ฉันทั้งตื้นตันทั้งท่วมท้น จึงปล่อยตัวจมลงในอ้อมกอดของเธอมากขึ้น

ฉันเริ่มสะอื้นเสียงดัง ไม่ใช่เพราะสิ่งที่ลูอิสพูด แต่เพราะไออุ่นนั้นทำให้ฉันกล้าเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดที่กดเก็บไว้มาตลอด มันปลดเกราะที่ฉันสร้างขึ้นมาเพื่อซ่อนความรู้สึกออกไป

“ขอโทษนะวิน ฉันรู้สึกเหมือนถูกหักหลังที่เธอไม่บอกเรื่องนี้ตั้งแต่แรก ฉันนึกว่าเธอไม่ได้นับว่าฉันเป็นเพื่อน อย่าร้องเลยนะ” ลูอิสขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล

ฉันยังสะอื้นต่อไปอย่างควบคุมไม่ได้ ทำไมสองคนนี้ต้องคอยตามใจฉันแบบนี้ด้วย

พวกเขาปฏิบัติกับฉันเหมือนคนอื่นๆ ไม่ได้หรือ หรือบางทีฉันอาจอยากให้คนอื่นปฏิบัติกับฉันแบบที่อแมนดากับลูอิสทำก็ได้ พวกเขาตั้งมาตรฐานไว้สูงสำหรับฉัน ไม่เหมือนดันเต้ที่ทำลายความมั่นใจในตัวเองของฉันจนป่นปี้

นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ฉันรวบรวมความกล้าพูดสวนเขาไปได้ ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยแม้แต่จะสบตาเขา ประสาอะไรกับการขึ้นเสียงหรือแสดงความคิดเห็น มันให้ความรู้สึกเหมือนความฝัน

“อย่าร้องเพราะไอ้โง่นี่เลย มันไม่รู้จักประพฤติตัว รู้จักแต่ทำลายอารมณ์คนอื่น” อแมนดาตวาด พลางคลายอ้อมกอด

ฉันเงยหน้าขึ้นตอนที่ลูอิสยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ ฉันเช็ดน้ำตาและสั่งน้ำมูก พยายามตั้งสติให้ได้

“หน้าตาแย่ชะมัด น้ำตาไม่เหมาะกับเธอเลยนะวิน” ลูอิสแซว พลางดึงติ่งหูตัวเองเพื่อแสดงว่าสำนึกผิด ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ฉันเจ็บเลยสักนิด

คำพูดของเขาไม่ได้กระทบใจฉัน ที่ฉันเป็นแบบนี้เพราะความเครียดกับอารมณ์ที่ท่วมท้นต่างหาก

ฉันซุกหน้าลงกับอกของลูอิสเพื่อหาความสงบ สูดกลิ่นกายแบบลูกผู้ชายที่ปลอบประโลมของเขา ซึ่งทำให้ประสาทสัมผัสของฉันสงบลง

ไม่รู้ทำไม ฉันไม่อยากให้ลูอิสรู้เรื่องสถานการณ์อันเลวร้ายของฉันเลย

เขายื่นมือมาแตะหน้าผากฉัน “เธอดูเหมือนจะมีไข้นะ”

ลูอิสรีบปลดผ้าพันคอออกมาพันรอบคอฉัน ทำให้ฉันยิ้มออกมา “ถ้าเธอไม่สบาย อแมนดาจะบ่นเธออีกนะ”

ฉันเงยหน้ามองเขา หัวใจเต้นระรัวเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาอบอุ่นดั่งแสงแดด เขาเป็นผู้ชายที่หล่อเป็นอันดับสองเท่าที่ฉันเคยเจอ ส่วนอันดับหนึ่งก็คือดันเต้ แน่นอนอยู่แล้ว

ความคิดของฉันไปจดจ่ออยู่ที่ดันเต้ชั่วครู่ ฉันรีบกวาดตามองรอบๆ ว่าเขาอยู่ใกล้ๆ หรือเปล่า บางทีฉันอาจระแวงเกินไป เพราะฉันไม่อยากให้เขามาอยู่ตรงนี้

ตอนนั้นเอง ลูอิสถามอย่างสงสัย “มองหาใครอยู่เหรอ”

ฉันตอบตะกุกตะกัก “เปล่า ไม่มีอะไร” แต่ก็ไม่อาจสลัดความรู้สึกลางๆ ว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองฉันอยู่จากเงามืด อาจเป็นแค่จินตนาการของฉัน แต่ฉันก็สลัดความไม่สบายใจนั้นไม่ออก

“เอาล่ะ พอได้แล้วทั้งสองคน ลูอิส นายเลี่ยนชะมัด” อแมนดาหัวเราะขณะที่เราคลายอ้อมกอดออกจากกัน

“ฉันก็แค่อยากเลี้ยงข้าวเธอไง วิน ตอนนี้เธออยู่มหาวิทยาลัยแล้วนะ ไม่ต้องขออนุญาตพี่ชายเธอแล้วไม่ใช่เหรอ” ลูอิสถาม ท่าทางหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ อย่างเห็นได้ชัด

ฉันสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป ฉันรู้จักสองคนนี้มาสามปีแล้ว และพวกเขาคอยเป็นกำลังใจให้ฉันมาตลอด ฉันจะลงโทษตัวเองเพราะความผิดของคนอื่นไม่ได้

“โอเค ไปกัน” ฉันตอบ แล้วเราทั้งสามก็โอบกอดกัน คนที่อยู่รอบๆ จ้องมองราวกับเราเสียสติไปแล้ว

“แบบนี้สิถึงจะเป็นวินตัวจริง” ทั้งสองคนยิ้มให้ และฉันรู้สึกซาบซึ้งใจ

วันนี้วุ่นวายมาตลอดทั้งวันแล้ว การได้กินอะไรสักหน่อยคงไม่เสียหายอะไร “ลุยกันเลย” อแมนดาประกาศอย่างกระตือรือร้น

เธอไปที่ไหน ความสนุกก็ตามไปที่นั่น เธอเป็นคนมีชีวิตชีวามาก ไม่เหมือนฉันที่น่าเบื่อสุดๆ

เราสามคนลุกขึ้นพร้อมกัน จับมือกันเหมือนเด็กๆ ไม่ได้รู้สึกเก้อเขินเลย กลับให้ความรู้สึกสบายใจแทน เราจูงมือกันเดินออกจากห้องเรียนอย่างมีความสุข

“ใจเย็นๆ สิ ทำไมมองไปรอบๆ อยู่ได้” อแมนดาถามเมื่อสังเกตเห็นว่าฉันไม่สบายใจ

ฉันยิ้มแล้วส่ายหน้า บอกเป็นนัยว่าไม่มีอะไร

หลังจากกินข้าวกันเสร็จ ฉันก็กล่าวลาลูอิสกับอแมนดา

พอแยกกันแล้ว ฉันก็มุ่งหน้าไปที่งานบรรณารักษ์ของฉัน แต่ที่นั่นปิดอยู่ บางทีสายเมื่อกี้อาจโทรมาจากที่นั่น เพื่อแจ้งว่าวันนี้หยุด ฉันดีใจ เพราะไม่อยากไปสาย

ฉันมาถึงบ้านฝูง แล้วเดินตรงไปที่ห้องของตัวเองโดยไม่เสียเวลา

พอเข้าห้อง ฉันก็สังเกตว่ามันเล็กมากเมื่อเทียบกับห้องอื่นๆ ในบ้านหลังนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนถูกสร้างมาเพื่อฉันโดยเฉพาะ ทั้งที่ก็ไม่ใช่ห้องที่เล็กที่สุดสำหรับคนที่อยู่คนเดียวอย่างฉัน

ถึงอย่างนั้น ก็พอให้ฉันอยู่อย่างสงบได้

“อ๊ากกกก!”