บทที่ 7 

เฮ่อหลานฉือมองตามแผ่นหลังที่เด็ดเดี่ยวของนาง ในตอนนั้นเขาก็อยากจะวิ่งตามนางไป แต่เสียงร้องไห้ของกู้อวิ๋นเหยาก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง “พี่ฉือ…”

เขาชะงักฝีเท้าครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หยุดลง

หลายวันต่อมา เซี่ยหลิงหลัวไม่ยอมออกจากเรือน และไม่ไปไหนเลย

ไม่ว่าด้านนอกจะประโคมข่าวว่าอัครมหาเสนาบดีเอาอกเอาใจฮูหยินคนใหม่มากแค่ไหน และเย็นชากับนางอย่างไร แต่นางก็ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

จนกระทั่งวันนี้เฮ่อหลานฉือมาหานางด้วยตัวเอง

“หลิงหลัว วันนี้ในเมืองมีเทศกาลโคมไฟ ได้ยินมาว่ามันครึกครื้นมาก ข้า…ข้าจะพาเจ้าไปดูดีไหม?”

เซี่ยหลิงหลัวจำได้ว่าเทศกาลโคมไฟของทุกปีก่อนหน้านี้ นางมักจะรบเร้าเขาว่าอยากไป แต่เขามักจะบอกว่าเขายุ่งเรื่องงานราชการแล้วบ่ายเบี่ยงที่จะไป

แต่ตอนนี้เขากลับเป็นคนพูดขึ้นมาเอง

“ไม่อยากไป” นางส่ายหน้า น้ำเสียงราบเรียบ

เฮ่อหลานฉือมองท่าทางเย็นชาของนาง ความไม่สบายใจก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

เขาไม่ได้พูดอะไรมาก แต่หันไปถามว่า “เตรียมรถ”

เขาแทบจะใช้อำนาจบังคับให้เซี่ยหลิงหลัวออกจากจวน

รถม้าเพิ่งจอดอยู่ที่หน้าประตูจวน แต่กลับเห็นว่ากู้อวิ๋นเหยาที่แต่งตัวงดงามกำลังยืนรอเขาด้วยรอยยิ้มสดใส

“พี่ฉือ พี่หลิงหลัว พวกท่านก็จะไปเทศกาลโคมไฟหรือ? พอดีเลย ข้าอยู่ในจวนคนเดียวก็อุดอู้ยิ่งนัก ข้าขอไปกับพวกท่านได้หรือไม่เจ้าคะ?”

เฮ่อหลานฉือมองไปทางเซี่ยหลิงหลัวที่มีใบหน้าไร้อารมณ์ แล้วพูดขึ้นอย่างประนีประนอมว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ไปด้วยกันเถิด”

เซี่ยหลิงหลัวไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ขึ้นรถไปอย่างเงียบ ๆ

กู้อวิ๋นเหยาเดินตามขึ้นไป กลิ่นหอมหวานจากร่างกายของนางอบอวนไปทั่วรถม้า

รถมาจอดที่ถนนจูเชวี่ย ถนนเส้นนี้เป็นถนนที่คึกคักมากที่สุด โคมไฟสว่างเจิดจ้า ผู้คนเดินขวักไขว่จำนวนมากอย่างที่คิด

เฮ่อหลานฉือลงจากรถเป็นคนแรก จากนั้นเขาก็ยื่นมือไปเพื่อพยุงเซี่ยหลิงหลัว แต่นางกลับหลบมือของเขา ก่อนจะยกชายกระโปรงของตัวเองขึ้นเพื่อลงจากรถม้าเอง

ส่วนกู้อวิ๋นเหยากลับส่งมือให้เฮ่อหลานฉืออย่างเป็นธรรมชาติ

ทั้งสามคนเดินแทรกตัวเข้าไปในฝูงชน แต่ทันใดนั้นสถานการณ์ก็พลิกผัน!

เงาดำหลายร่างพุ่งตัวมาจากหลังคาบ้านสองจากฟากฝั่ง คมดาบเปล่งประกายเย็นยะเยือก ทันใดนั้นเขาก็พุ่งเข้าใส่เฮ่อหลานฉือ!

“มีมือสังหาร! จงคุ้มครองท่านอัครมหาเสนาบดี!”

เหล่าองครักษ์ที่ติดตามมาก็ชักกระบี่ขึ้น การต่อสู้ระหว่างทั้งสองฝั่งดุเดือดมาก บนท้องถนนเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ชาวบ้านวิ่งหนีแล้วกรีดร้องเสียงดัง

มือสังหารมีวรยุทธ์สูงส่ง อีกทั้งยังเตรียมการมาอย่างดี เหล่าองครักษ์กำลังจะต้านทานไม่ไหว

ท่ามกลางความวุ่นวายเหล่านั้น มือสังหารสองคนเห็นช่องว่าง ดังนั้นจึงคว้าตัวเซี่ยหลิงหลัวกับกู้อวิ๋นเหยาที่อยู่ใกล้ที่สุดมา จากนั้นก็ใช้คมมีดจ่อลงที่ลำคอของพวกนาง

“เฮ่อหลานฉือ! หากเจ้าไม่อยากให้ผู้หญิงสองคนนี้ต้องตาย เช่นนั้นเจ้าก็เตรียมรถม้าให้พวกเราหนึ่งคัน! และพาพวกเราออกนอกเมือง!” หัวหน้ามือสังหารตวาดด้วยเสียงตึงเครียด

ใบหน้าของเฮ่อหลานฉือมืดดำ เขายกมือขึ้นห้ามองครักษ์ที่กำลังจะเสี่ยงชีวิตช่วยพวกนาง “ได้! ขอเพียงพวกเจ้าไม่ทำร้ายพวกนาง ข้าก็จะเตรียมรถม้าเอาไว้ให้ทันที! และข้าก็จะปล่อยพวกเจ้าไป!”

“แค่ปล่อยไปอย่างเดียวยังไม่พอ!” มือสังหารหัวเราะเสียงเย็น “ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าจะกลับคำแล้วลอบสังหารพวกข้าระหว่างทางหรือไม่? เจ้าจำเป็นต้องทิ้งตัวประกันเอาไว้ ให้เดินทางไปชานเมืองกับพวกข้า ห่างจากที่นี่สิบลี้! เมื่อถึงที่แห่งนั้น พวกเราก็จะปล่อยนางไป!”

สายตาของเฮ่อหลานฉือเย็นยะเยือก “เพียงแค่คนเดียว แต่อีกคนเจ้าต้องปล่อยออกมา”

“เช่นนั้นเจ้าก็เลือกเถิด!” มือสังหารกดกระบี่ลงมาใกล้ยิ่งขึ้น!

สายตาของเฮ่อหลานฉือกวาดมองระหว่างผู้หญิงทั้งสองคน

กู้อวิ๋นเหยาร้องไห้เหมือนดอกสาลี่ต้องฝน ความงามของนางยังไม่จางหายไป นางมองเขาด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แล้วขอร้องอ้อนวอนอย่างไร้เสียง

เซี่ยหลิงหลัว...นางยังมีสีหน้าสงบนิ่ง สงบเสียจนทำให้เขาใจคอไม่ดี

สุดท้ายเขาก็ชี้ไปทางกู้อวิ๋นเหยา “ปล่อยนางไป”

เซี่ยหลิงหลัวหลับตาลง

เป็นไปตามที่คาด

กู้อวิ๋นเหยาถูกผลักออกมา นางโผเข้าไปในอ้อมกอดของเฮ่อหลานฉือ แล้วร้องไห้เสียงดังลั่น

เฮ่อหลานฉือปลอบใจนาง พร้อมยัดแท่งไม้ไผ่ขนาดเล็กลงไปในมือของเซี่ยหลิงหลัวที่ถูกมัดไพล่หลังอยู่ เขาพูดอย่างรวดเร็วและแผ่วเบาทำให้ได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น “นี่คือพลุสัญญาณ พวกเขาสัญญาว่าจะปล่อยเจ้าในระยะทางสิบลี้ห่างจากเมือง หากระหว่างทางมีการเปลี่ยนแปลง เจ้าก็รีบจุดพลุนี้ ข้า…ข้าจะรีบไปหาเจ้าแน่นอน!”

เซี่ยหลิงหลัวไม่ได้ตอบอะไร นางไม่ได้เหลือบมองเขาเลย จากนั้นก็ปล่อยให้มือสังหารลากนางขึ้นรถม้า

รถม้าคันนั้นแล่นออกจากเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว

ภายในรถม้าโคลงเคลงสั่นสะเทือน เซี่ยหลิงหลัวที่ถูกมัดมือมัดเท้าก็นั่งพิงอยู่กับผนังรถม้า

มือสังหารทั้งสองคนนั่งอยู่ตรงข้ามนาง พร้อมสำรวจร่างกายของนางด้วยสายตากักขฬะ

“พี่ใหญ่ ฮูหยินของอัครมหาเสนาบดีผู้นี้งดงามจริง ๆ …ยังไงแถวนี้ก็ไม่มีผู้คน เช่นนั้น…” เจ้าอ้วนเตี้ยคนหนึ่งเลียริมฝีปาก

ส่วนคนที่มีรูปร่างสูงผอมก็ทำท่าทางเหมือนว่าจะสนใจ

ภายในใจของเซี่ยหลิงหลัวจมดิ่ง มือของนางลอบคลำหาท่อนไม้ไผ่ที่เย็นยะเยือกภายในแขนเสื้อ

ชายอ้วนเตี้ยหัวเราะอย่างหื่นกาม จากนั้นก็พุ่งตัวเข้ามาฉีกทึ้งเสื้อผ้าของนางออกทันที ในตอนนั้นนางกระชากจุกที่ปิดท่อนไม้ไผ่ออกอย่างแรง ควันสีแดงแสบตาพุ่งผ่านหลังคารถม้า แล้วระเบิดท่ามกลางท้องฟ้ายามราตรี!

“นางสารเลว!” มือสังหารรูปร่างสูงผอมโมโหมาก เขาตบหน้านางอย่างแรง!

มุมปากของเซี่ยหลิงหลัวมีเลือดไหลออกมา นางกัดฟันกรอด จากนั้นก็มองพวกเขาด้วยความเย็นชา

ความเงียบปกคลุมอยู่ทั่วรถม้า

ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีทหารไล่ตามมา

หลังจากเวลาผ่านไป

ความหวังของนางก็ค่อย ๆ มอดดับ

เมื่อชายอ้วนเตี้ยเห็นว่าสัญญาณขอความช่วยเหลือของนางไม่ได้รับการตอบกลับ เขาก็ยิ่งทำตัวกำเริบเสิบสานมากกว่าเดิม “ดูเหมือนว่าอัครมหาเสนาบดีของเจ้าจะไม่ต้องการเจ้าแล้ว! พอดีเลย เช่นนั้นพวกเราก็มามีความสุขกันเถอะ!”

เขาหัวเราะอย่างชั่วร้าย ก่อนกระโจนเข้าใส่นางอีกครั้ง!

เซี่ยหลิงหลัวดิ้นรนขัดขืนด้วยแรงทั้งหมด ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังฉีกทึ้งเสื้อผ้าของนาง เผยให้เห็นผิวหนังช่วงต้นคอ นางก็เห็นว่ารถม้าถูกกระแทกอย่างแรง ศีรษะชนเข้ากับผนังรถม้า ในขณะเดียวกันนางก็ยกเท้าทั้งสองข้างถีบมือสังหารทั้งสองคนนั้น!

มือสังหารถูกโจมตีโดยไม่ทันได้ระวัง พวกเขาถูกนางถีบจนกระเด็นไปด้านหลัง แล้วกระแทกกับประตูรถม้า!

เซี่ยหลิงหลัวไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น นางรีบกลิ้งตัวออกจากรถมาด้วยความเร็วสูง!

ร่างกายของนางกระแทกกับกรวดหินที่อยู่ข้างทาง ความเจ็บปวดแล่นพล่านทันที!

นางได้ยินเสียงกระดูกหัก ภาพตรงหน้ามืดดำ

เสียงสาปแช่งและเสียงฝีเท้าของมือสังหารดังไล่หลังมา

นางกัดฟันข่มต่อความเจ็บปวด แล้วใช้มือและเท้าพยายามคลานไปด้านหน้า

ด้านหน้าที่อยู่ไม่ไกลคือหน้าผาอันมืดมิด!

แทนที่จะยอมถูกกระทำชำเรา ถ้าเช่นนั้น…

นางใช้แรงเฮือกสุดท้าย พลิกตัวลงไปด้านล่างของหน้าผา!