อย่าแตะต้องคนของกู

ภาพของเด็กหญิงที่กำลังถูกกระทำเหมือนกับถูกไฟช็อตเข้าที่กลางใจของไกรสร เขารู้สึกเหมือนมีคลื่นความโกรธแล่นผ่านทุกอณูของร่างกาย ความสุขุมที่เคยมีหายไปหมดสิ้น เขาก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว

​“ไอ้สารวัตรชั่ว!”

​ไกรสรยกขาขึ้นเตะเข้าที่หน้าอกของสารวัตรดอนเต็มแรงจนเขาล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนจะรีบคว้าตัวปาริชาติเข้ามาโอบกอดไว้ในอ้อมแขน

​“ปาริชาติ ไม่เป็นไรแล้วนะ”

​ไกรสรพูดด้วยเสียงสั่นเครือ เขาลูบหัวของปาริชาติที่ยังคงร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวอยู่ไม่ขาดปาก สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจาก

ความโกรธที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางทางให้มอดไหม้จนหมดสิ้น ไกรสรปล่อยออร่าสังหารออกมาจากร่างกาย เขาต้องการสังหารคนที่บังอาจแตะต้องเด็กน้อยคนนี้!

ไกรสรกอดปาริชาติไว้แน่น เขาลูบผมเธอปลอบโยนความหวาดกลัวที่ยังคงเกาะกุมจิตใจของเด็กน้อยอยู่ น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน

“หนูปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ”

สารวัตรดอนที่ถูกเตะกระเด็นไปกองกับพื้น ลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล เขามองไกรสรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น

“แก...ไอ้ไกรสร!”

เขาเห็นไกรสรหันหลังให้ เขารู้ว่านี่เป็นโอกาสเดียวที่จะจัดการกับคนอย่างไกรสรได้ ด้วยความโกรธแค้นที่ถูกหักหน้า เขาชักปืนพกออกมาจ่อไปที่ศีรษะของไกรสร แล้วพูดด้วยน้ำเสียงกระด้างว่า

“ถ้าแกไม่ยอมไปกับฉันดีๆ แกก็ต้องตายตรงนี้แหละ!”

คำพูดของสารวัตรดอนทำให้ปาริชาติตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว เธอเงยหน้าขึ้นมองไกรสรที่ยืนบังเธออยู่เต็มตัว เธอกำชายเสื้อของเขาไว้แน่น

ไกรสรหันกลับมาเผชิญหน้ากับสารวัตรดอนอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็นอย่างน่าขนลุก

“แกคิดว่าปืนกระบอกเดียวจะหยุดฉันได้เหรอ”

ไกรสรพูดพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างน่าสะพรึงกลัว ในเมื่อเขายอมแล้วที่จะสู้กับคนพวกนี้ เขาก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไป นอกจากจะต้องดูแลปาริชาติให้ปลอดภัยที่สุด

“สารวัตรดอน… แกคิดผิดแล้วที่มาแตะต้องคนของฉัน” ไกรสรพูดพร้อมกับยกมือขึ้นช้าๆ เป็นสัญญาณลับที่ส่งไปยังคนของเขาที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ในบริเวณบ้าน

สารวัตรดอนที่กำลังจะควบคุมตัวเศรษฐีไกรสรหันขวับทันทีที่ได้ยินเสียงกระทบกระทั่งจากด้านนอก เสียงนกหวีดดังลั่น ตามมาด้วยเสียงตะโกน

"หยุดอยู่กับที่!" และเสียงปืนที่ขึ้นลำพร้อมกันหลายสิบกระบอก

พิมพ์ภัทราที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สารวัตรดอนถึงกับหน้าซีดเผือด “พี่ดอน...นี่มันอะไรกันคะ”

“พวกมันตามคนมา” สารวัตรดอนพึมพำอย่างตื่นตระหนก เขารู้ว่าคนของไกรสรไม่ธรรมดา แต่ไม่เคยคิดว่าไกรสรจะกล้าเอาจริงเอาจังถึงขั้นนี้

เข้มเดินนำหน้ากลุ่มลูกสมุนที่โผล่ออกมาจากมุมมืดรอบ ๆ คฤหาสน์ของไกรสรอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว

“ปล่อยตัวนายของฉันซะ ก่อนที่พวกเราจะทำอะไรบ้า ๆ”เสียงของเข้มเอ่ยด้วยความท้าทาย

ตำรวจที่คุมตัวไกรสรไว้ลังเลใจ สารวัตรดอนกัดฟันกรอด “อย่าไปกลัว! พวกมันมีแค่ปืน เรามีกฎหมายในมือ!”

แต่คำพูดนั้นก็ดูจะไร้ความหมายเมื่อเห็นปืนในมือของเข้มและลูกสมุนที่ไม่ได้มีไว้ขู่ พวกมันทุกคนต่างอยู่ในท่าพร้อมยิง ทุกสายตามองมาที่สารวัตรดอนราวกับเหยี่ยวจ้องเหยื่อ

ไกรสรยิ้มมุมปาก “สารวัตรดอน...กูเตือนมึงแล้วว่าอย่าให้กูต้องหมดความอดทน”

สารวัตรดอนหันมาจ้องหน้าไกรสรอย่างเจ็บแค้น “แกคิดว่าแกจะใช้เงินมาซื้อกฎหมายได้เหรอ!”

“กูไม่ได้ซื้อกฎหมาย” ไกรสรตอบเสียงเรียบ “แต่กูกำลังใช้กฎของกูเอง”ในยุคของเศรษฐีไกรสรปี 2530 ถึง 2534 เป็นช่วงปีที่กฎหมายและการปกครองยังคงอ่อนแอเป็นยุคที่อันธพาลครองเมืองใครมีเงินมีอำนาจกฎหมายก็แทบจะทำอะไรไม่ได้

ปัง! เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดจากเข้ม แต่เป็นปืนที่ยิงขึ้นฟ้าเพื่อข่มขวัญ “ถอยไปซะ!” เข้มตะโกน “ไม่อย่างนั้นพวกเราไม่รับประกันความปลอดภัย!”

ตำรวจทุกคนที่ล้อมไกรสรไว้ต่างชะงักพิมพ์ภัทราที่เห็นท่าไม่ดีก็รีบดึงแขนพี่ชาย “พี่ดอน! พอเถอะค่ะ”เธอไม่อยากให้พี่ชายของเธอต้องจบชีวิตลงเธอไม่เคยคิดเลยว่าลูกจะหมุนของไกรสรจะเยอะมากมายขนาดนี้เขาระวังตัวยิ่งกว่าทุกอย่าง

สารวัตรดอนยังคงยืนกราน “ไม่มีทาง!”

แต่แล้วลูกสมุนของเข้มก็เริ่มเคลื่อนไหว ชายฉกรรจ์สองคนเดินเข้ามาประชิดตัวตำรวจที่คุมไกรสรไว้ ก่อนที่จะจ่อปืนไปที่หัวอย่างรวดเร็ว

“ถอยไป!” เข้มสั่งอีกครั้ง

ตำรวจที่ถูกจ่อปืนเริ่มถอยหลังไปทีละก้าวอย่างไม่เต็มใจ พวกเขาไม่ใช่กำลังเสริมของสารวัตรดอน พวกเขาเพียงแค่มาทำตามคำสั่งโดยที่ไม่รู้อะไรเลย

เข้มก้าวเข้ามาปลดปืนของตำรวจที่คุมตัวไกรสรออก แล้วก็ให้ลูกน้องพาไกรสรไปขึ้นรถอีกคันหนึ่งที่จอดรออยู่ใกล้ ๆ

“อย่าคิดว่าจะหนีรอดไปได้นะ ไกรสร!” สารวัตรดอนตะโกนตามหลังไปอย่างเจ็บแค้น

ไกรสรหันกลับมามองสารวัตรดอนพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก “กูไม่ได้หนีหรอก...สารวัตร กูแค่อยากจะบอกคุณว่า...นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น”

"มึงอย่าคิดว่าจะออกไปจากบ้านกูง่ายๆสิ มึงถามหากฎหมายใช่ไหม"

ไกรสรหันกลับมามองสารวัตรดอนด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก “กูไม่ได้หนีหรอก...สารวัตร กูแค่อยากจะบอกมึงเพิ่มเติมถ้ามึงอยากได้กฎหมายกูก็ยินดีหรือมึงอยากได้ศาลเตี้ยกูก็จัดให้”

คำพูดของเศรษฐีไกรษรที่ทุกคนได้ยืนฟังถึงกับหวาดหวั่นเสียวสันหลังวาบเมื่อข้าเห็นอานุภาพและความฉลาดเฉลียวของเศรษฐีไกรสร

เขาเปลี่ยนสรรพนามจาก 'คุณ' เป็น 'มึง' อย่างชัดเจนราวกับจะประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ ไกรสรเผยรังสีอำมหิตออกมาจนสารวัตรดอนรู้สึกได้ถึงความเยียบเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระดูก

“มึงอย่าคิดว่าจะออกไปจากบ้านกูง่าย ๆมาแล้วกูคงต้องจัดต้อนรับมึงเป็นพิเศษท่านสารวัตรดร”

ขณะที่สารวัตรดอนกำลังจะอ้าปากเถียง ไกรสรก็มองตรงไปที่ประตูรั้ว “มึงถามหากฎหมายใช่ไหม...นู่นไง ทนายกูมาพอดี”

รถเบนซ์สีดำคันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทพร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานสองคนก้าวลงมา คนแรกคือทนายที่ปรึกษาของไกรสร ส่วนคนที่สองคือผู้กำกับฯ จากกรมตำรวจ

“เชิญครับคุณทนาย” ไกรสรผายมืออย่างสุภาพ “ช่วยจัดการคุณตำรวจที่เข้ามาค้นบ้านผมพร้อมยัดเยียดข้อหาโดยพลการ แถมยังขู่เข็ญบังคับใช้ปืนจ่อหัวผมต่อหน้าเด็ก”

สารวัตรดอนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าไกรสรจะวางแผนมาถึงขนาดนี้ เขาหันไปมองพิมพ์ภัทราที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ และรู้สึกได้ว่าทุกอย่างกำลังจะพังลงต่อหน้าต่อตา