ตอนที่ 2

ตอนที่ 2

“นี่ไท่จื่อจะบอกอันใดกับหม่อมฉันกันแน่ หรือพระองค์จะทรงเลือกนางแล้วล้มเลิกงานแต่งระหว่างเราสองคนเพคะ”

อวี้เฉียวอีเอ่ยถามด้วยหัวใจแหลกสลาย แม้จะเห็นทั้งสองอยู่ด้วยกันต่อหน้าต่อตา แต่นางก็ยังหลงเหลือความหวังริบหรี่ ขอเพียงเฉินเว่ยเซวียนตอบว่าที่นางเข้าใจนั้นไม่จริง เขายังคงเลือกนาง และกำหนดงานแต่งของพวกเราสองคนยังเหมือนเดิม นางก็พร้อมจะเชื่อเขาอีกครั้ง

“พี่เซวียนทรงบอกน้องสาวไปสิเพคะ ว่าพระองค์เลือกหว่านอินเป็นพระชายาเอกแล้ว อีกหนึ่งเดือนหว่านอินก็จะแต่งเข้าตำหนักบูรพา”

อวี้หว่านอินบีบน้ำตาออกมาได้อย่างง่ายดาย นางกอดแขนเฉินเว่ยเซวียนไว้แน่น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า ท่าทางอ่อนแอไร้ทางสู้ของนางได้รับการฝึกฝนมาอย่างช่ำชอง ทั้งดูน่าสงสารและชวนให้ผู้พบเห็นใจอ่อน

“อวี้หว่านอินคือพระชายาเอกหรือเพคะ!”

อวี้เฉียวอีตะโกนถามออกมาสุดเสียง ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านด้วยความตกใจ ตลอดหนึ่งปีที่ขึ้นเขามาถือศีล นางแทบไม่สนใจความเปลี่ยนแปลงภายนอก รับรู้เพียงว่าเฉินเว่ยเซวียนยังคงดีกับนาง หากมีเวลาก็ขึ้นมาเยี่ยมเยียน หากติดราชกิจก็ส่งขนมและอาหารเจมาให้ตามสมควร นางจึงเชื่อมาตลอดว่าความรักของทั้งสองยังมั่นคงดังเดิม

ทว่าบัดนี้กลับมีคนมาบอกว่านางจะไม่ได้เป็นพระชายาเอกอีกต่อไปฐานะนั้นถูกเปลี่ยนไปยกให้ศัตรูแทน ความหวังที่ยึดถือมานานพลันพังทลาย ราวกับท้องฟ้าเหนือศีรษะถล่มลงมา แผ่นดินใต้ฝ่าเท้าก็คล้ายจะไม่มั่นคงอีกแล้ว

“นี่มันเรื่องอันใดกันเพคะ ไท่จื่อ เรื่องอันใดกัน”

น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลอาบแก้มจนเปียกชุ่ม ดวงตาเมล็ดซิ่งแดงก่ำ ริมฝีปากเล็กสั่นระริกขณะเอ่ยถามบุรุษที่นางเคยคิดว่าจะเป็นทั้งฟ้าและแผ่นดิน คอยปกป้องนางจากความทุกข์ยากทั้งปวง แต่บัดนี้กลับเป็นผู้ทำลายทุกสิ่งด้วยตนเอง

“ก็เป็นเช่นที่หว่านอินกล่าว ต่อไปเจ้าคือพระชายารอง ส่วนกำหนดงานแต่งของพวกเรายังคงเดิม อีกสามเดือนข้างหน้า หว่านอินเป็นพระชายาเอกต้องแต่งก่อน”

เฉินเว่ยเซวียนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิดปรากฏบนใบหน้า แท้จริงแล้วเขาไม่เคยรักใคร่อวี้เฉียวอีอย่างที่นางเข้าใจ การยอมหมั้นหมายกับนางในคราวนั้นก็เพื่อใช้ฐานะของนางเป็นบันไดสู่ตำแหน่งไท่จื่อ บัดนี้เขาได้ครอบครองตำแหน่งสมดังใจปรารถนาแล้ว การยอมให้นางเป็นเพียงพระชายารองจึงนับว่าไว้หน้ากันมากพอ

“แต่สัญญาหมั้นหมายของพวกเราเป็นพระประสงค์ของอดีตฮ่องเต้นะเพคะมิใช่ไท่จือนึกจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้”

อวี้เฉียวอีรีบเอ่ยถึงราชโองการหมั้นหมายที่เป็นหลักประกันเพียงหนึ่งเดียวของนาง ในอดีตเพราะมารดาของนาง ซูชิงหลัน เป็นท่านหญิงจากต่างเผ่าที่เดินทางมายังต้าเฉิงพร้อมคณะทูตเมื่อยี่สิบสี่ปีก่อน ในงานเลี้ยงรับรอง นางยอมรับดาบอาบยาพิษจากมือมือสังหารเพื่อปกป้องอดีตฮ่องเต้และไทเฮาคนปัจจุบัน จนได้รับพระมหากรุณาธิคุณอย่างสูง

นอกจากอดีตฮ่องเต้จะพระราชทานสมรสให้ซูชิงหลันกับขุนนางใหญ่ในราชสำนักแล้ว ยังทรงระบุไว้ในพินัยกรรมช่วงท้ายก่อนสวรรค์คตว่า หากซูชิงหลันให้กำเนิดบุตรสาว เด็กคนนั้นจะต้องแต่งให้กับองค์รัชทายาท และห้ามปลดออกจากตำแหน่งพระชายาโดยเด็ดขาด เมื่อองค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์แล้วก็ต้องได้รับการแต่งตั้งให้มีฐานะไม่ต่ำกว่ากุ้ยเฟย

“แล้วอย่างไร ในพินัยกรรมก็มิได้ห้ามเปิ่นไท่จื่อแต่งตั้งสตรีที่ตนเลือกเป็นพระชายาเอกมิใช่หรือ บัดนี้เปิ่นไท่จื่อเลือกหว่านอินแล้ว ส่วนเจ้า เปิ่นไท่จื่อรับรองว่าในตำหนักบูรพา เจ้าจะมีฐานะรองจากหว่านอินเพียงผู้เดียว ต่อไปเมื่อเปิ่นไท่จื่อขึ้นครองราชย์ เจ้าก็จะได้รับตำแหน่งกุ้ยเฟยอย่างแน่นอน”

เฉินเว่ยเซวียนกล่าวราวกับกำลังมอบพระกรุณาอันยิ่งใหญ่ให้แก่นาง ทั้งยังไม่คิดว่าการตัดสินใจของตนจะเป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคู่หมั้นที่รอคอยเขามานานหลายปี

อวี้เฉียวอีรู้ดีว่าการแต่งเข้าราชวงศ์ย่อมต้องยอมรับการมีสตรีอื่นร่วมตำหนัก นางไม่เคยคิดเรียกร้องให้เฉินเว่ยเซวียนมีเพียงนางคนเดียว แต่สตรีที่เข้ามาแย่งชิงตำแหน่งพระชายาเอกจะเป็นใครก็ได้ ทว่าไม่มีทางเป็นอวี้หว่านอินเด็ดขาด!

“ไม่เพคะ!”

หลังตั้งสติได้ อวี้เฉียวอีก็ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ สิบหกปีที่ผ่านมา นางถูกสองแม่ลูกฟางหรูเจียวกับอวี้หว่านอินกดขี่เหยียบย่ำมามากพอแล้ว หากต้องแต่งเข้าตำหนักบูรพาไปใช้ชีวิตร่วมกับศัตรูที่คอยทำร้ายนางมาตลอด นางยอมไม่แต่งเสียยังดีกว่า

“เจ้าช่างมีจิตใจคับแคบเกินไปแล้ว น้องสาว งานแต่งงานจะยกเลิกกันง่าย ๆ ได้อย่างไร อีกอย่าง พี่สาวรับปากว่าจะดีกับเจ้าให้มาก เมื่อเข้าไปอยู่ในตำหนักบูรพาแล้ว พวกเราก็ยังเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิม”

อวี้หว่านอินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบช้า สีหน้าแสดงความเมตตาราวกับตนเป็นผู้บริสุทธิ์ที่กำลังพยายามไกล่เกลี่ย ทว่าวงแขนที่เกาะเกี่ยวเฉินเว่ยเซวียนกลับไม่ยอมคลาย ส่วนบุรุษข้างกายก็เพียงปรายตามองอวี้เฉียวอีด้วยความเย็นชา ราวกับนางเป็นเพียงเศษดินไร้ค่า การยอมแต่งนางเป็นพระชายารองก็นับว่าเป็นความปรานีอย่างที่สุดแล้ว

“พวกท่านรังแกกันเสียจริง รังแกกันเกินไปแล้ว!”

อวี้เฉียวอีโกรธจนแทบคิดคำด่าทอไม่ออก นางไม่เคยคาดคิดว่าคนที่ไว้ใจที่สุดสุดท้ายกลับเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตนถึงเพียงนี้ ยามนี้เองนางจึงเพิ่งกระจ่างแจ้งว่า ตลอดสี่ปีที่เฉินเว่ยเซวียนเข้าหาและทำดีกับนาง เขาไม่เคยมีใจรักให้นางเลยแม้แต่น้อย

สิ่งที่เขาต้องการมาตั้งแต่ต้นคือฐานะของนาง เพื่อใช้เป็นแรงสนับสนุนให้ตนได้ขึ้นเป็นไท่จื่อ บัดนี้เมื่อสมปรารถนาแล้ว เขาก็พร้อมจะเขี่ยนางทิ้งราวกับสิ่งของไร้ค่า ยิ่งในช่วงสองปีที่ผ่านมา ฮ่องเต้เฉินเว่ยเจิงประชวรหนักจนต้องแต่งตั้งชินอ๋องเฉินเว่ยเซียวเป็นผู้สำเร็จราชการ ดูแลราชกิจแทนพระองค์ อำนาจในราชสำนักจึงเปลี่ยนแปลงไปมาก ตำแหน่งไท่จื่อของเฉินเว่ยเซวียนมั่นคงขึ้นทุกวัน เขาจึงไม่จำเป็นต้องพึ่งพานางอีกต่อไปแล้ว

“ใครรังแกเจ้า อวี้เฉียวอี! พูดจาให้มันดีหน่อย อย่ากำเริบเสิบสานให้มากนัก ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำหรืออย่างไร!”

เฉินเว่ยเซวียนตวาดตำหนิ เดิมทีเขายังไม่คิดเปิดเผยเรื่องนี้ในวันนี้ ตั้งใจจะค่อย ๆ บอกอวี้เฉียวอีภายหลัง และทำดีกับนางอีกสักระยะ ทว่าเมื่อนางมาพบเข้าแล้ว เขาจึงปล่อยเลยตามเลย ไม่คิดว่านางจะกล้าโวยวายต่อหน้าเขาถึงเพียงนี้ ไท่จื่อหนุ่มจึงจำต้องวางอำนาจข่มขวัญให้นางรู้จักสงบปากสงบคำเสียบ้าง

“แล้วที่พระองค์ทรงทำเช่นนี้ไม่เรียกว่ารังแกหรือเพคะ เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกสังหารขุนพล ข้ามแม่น้ำแล้วก็รื้อสะพานทิ้ง ไท่จื่อยังทรงเป็นคนอยู่หรือไม่!”

เพี๊ยะ!

“บังอาจนัก!”

ฝ่ามือหนักของเฉินเว่ยเซวียนฟาดลงบนใบหน้าอวี้เฉียวอีเต็มแรง ร่างบอบบางเซถลาไปกระแทกกรอบประตู ก่อนทรุดรูดลงกองกับพื้นด้วยความจุกเจ็บ นางงอตัวอยู่ครู่หนึ่ง มือกุมใบหน้าที่ปวดแสบปวดร้อน น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด ทว่าเพียงอึดใจเดียว นางก็กัดฟันยันกายลุกขึ้นอีกครั้ง

“หยุดนะ! อวี้เฉียวอี เจ้าจะมาแสดงกิริยาต่ำช้าต่อหน้าเปิ่นไท่จื่อไม่ได้ มารดาของเจ้าไม่เคยสั่งสอนให้รู้จักเคารพบุรุษผู้เป็นว่าที่สามีหรืออย่างไร!”

เฉินเว่ยเซวียนตวาดเสียงดัง เมื่อเห็นอวี้เฉียวอีพุ่งเข้าหาเขาอย่างบ้าคลั่ง นางยกมือทุบตีเขาไม่ยั้ง ราวกับไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว เขาไม่คิดว่าสตรีที่เคยอ่อนโยนและเชื่อฟังจะกล้าลงมือกับเขาเช่นนี้ เพียงเพราะถูกตบไปหนึ่งครั้งถึงกับเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร!

“กรี๊ด! ท่านกล้าดีอย่างไรมาลามปามถึงมารดาของข้า!”

อวี้เฉียวอีกรีดร้องด้วยความโกรธจนเสียงสั่นสะท้าน ยิ่งเฉินเว่ยเซวียนด่าทอไปถึงมารดาผู้ล่วงลับ นางก็ยิ่งควบคุมโทสะไม่อยู่ สำหรับนางแล้ว มารดาคือผู้ที่นางเคารพรักที่สุดในชีวิต ต่อให้ผู้อื่นด่าทอหรือดูหมิ่นนางเอง นางก็อาจอดทนได้ แต่บุรุษสารเลวผู้นี้มีสิทธิ์อันใดมาล่วงเกินมารดาที่จากไปแล้วของนางกัน

ต่อให้ฮ่องเต้เสด็จมาห้ามทัพในยามนี้ อวี้เฉียวอีก็ไม่แน่ว่าจะยอมหยุดมือหยุดเท้า คุณหนูสี่ผู้มีร่างกายบอบบางกลับระดมตบตีบุรุษร่างสูงใหญ่จนเฉินเว่ยเซวียนตั้งรับแทบไม่ทันล้มลงไปนอนหมดสภาพบนพื้น

นางดูราวกับเสียสติไปแล้ว ทว่าผู้ใดไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับนาง ย่อมไม่มีวันเข้าใจความเจ็บปวดนี้ อีกไม่กี่เดือนก็จะแต่งงานกันอยู่แล้ว แต่เฉินเว่ยเซวียนกลับกล้านัดแนะกับพี่สาวต่างมารดาของนางให้มาพลอดรักกันถึงในอารามหลวง ทั้งที่โรงเตี๊ยมมีอยู่มากมาย แต่เขากลับเลือกสถานที่แห่งนี้ นี่มิใช่การเหยียบย่ำศักดิ์ศรีนางอย่างจงใจหรอกหรือ!

“ข้าไม่เป็นพระชายาเอกแล้วก็ได้! แต่วันนี้ข้าจะตีพวกเจ้าให้ตาย!”

สิ้นเสียงตะโกน อวี้เฉียวอีก็ยกเท้ากระทืบลงตรงหว่างขาของเฉินเว่ยเซวียนอย่างแรง เขาจุกจนใบหน้าเปลี่ยนสี ร่างสูงงอตัวลงด้วยความเจ็บปวด แต่นางยังไม่ยอมหยุด กลับบดขยี้ซ้ำจนพอใจจนไท่จื่อหนุ่มทนความจุกและเจ็บปวดไม่ไหวสลบไป ก่อนหันไปจัดการอวี้หว่านอิน นางกระชากผมอีกฝ่ายแล้วกดศีรษะโขกพื้นอย่างไม่ปรานี จนพี่สาวต่างมารดาผู้เสแสร้งเป็นดอกบัวขาวหมดสติคามือ

ครั้นเห็นทั้งสองไม่อาจลุกขึ้นมาตอบโต้ได้อีก อวี้เฉียวอีก็รีบวิ่งหนีออกจากเรือนรับรองอารามหวยเมี่ยว ในหัวของนางยามนี้ไม่มีความกลัวตายหลงเหลืออยู่แล้ว เพราะชีวิตนี้ไม่เหลือสิ่งใดให้ต้องห่วงหาอีกต่อไป มารดาจากไปตั้งแต่นางยังเยาว์วัย ท่านปู่กับท่านย่าก็ล่วงลับไปหมดแล้ว แม้แต่บุรุษที่นางเคยฝากความหวังไว้กลับยังคิดเอาเปรียบนางอย่างเลือดเย็น

เด็กสาววิ่งไปทั้งน้ำตา ความเจ็บปวดและความคับแค้นท่วมท้นจนแทบหายใจไม่ออก นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังจะไปที่ใด รู้เพียงว่าต้องหนีจากสถานที่อันน่ารังเกียจแห่งนี้ให้ไกลที่สุด

ชีวิตของนางยามนี้ช่างบัดซบสิ้นดี!