ตอนที่ 1

ตอนที่ 1

ณ อารามหวยเมี่ยวบนเขาเหลียงซาน เฉินเว่ยเซวียน ส่งข่าวมานัดหมายกับอวี้เฉียวอีว่า วันเกิดครบสิบหกปีของนางเขาจะขึ้นเขามากินข้าวกับนางก่อนรับนางกลับจวน หลังจากนางมาถือศีลสวดมนต์ไว้ทุกข์ให้ฮูหยินผู้เฒ่าอวี้ผู้เป็นท่านย่าครบหนึ่งปีตามกำหนด

ซึ่งก็คือวันนี้ เฉินเว่ยเซวียนได้ส่งองครักษ์มาแจ้งว่าจะขึ้นมารับประทานอาหารกับนางมื้อกลางวัน ปกติเขาควรมาถึงก่อนยามอู่ ทว่าบัดนี้กำลังจะล่วงเข้าสู่ยามเว่ยแล้วก็ยังไม่ปรากฏตัว

อวี้เฉียวอีรอแล้วรอเล่าตั้งแต่ก่อนยามเฉิน รอจนอาหารบนโต๊ะเย็นชืด แต่ยังไร้วี่แววของคู่หมั้นหนุ่ม เสี่ยวถานสาวใช้คนสนิทเห็นสีหน้าของคุณหนูหม่นลงทุกขณะ จึงอาสาออกไปสอบถามข่าวคราวว่าเหตุใดไท่จื่อจึงยังมาไม่ถึงอารามตามนัดหมาย

“คุณหนูเจ้าคะ ให้บ่าวไปสืบดูดีหรือไม่” สาวใช้เสี่ยวถานขึ้นเสียงแผ่วเบาสงสารนายหญิงจับใจ

“ไปเถอะ ไม่รู้ว่าพี่เซวียนเกิดเรื่องอันใดหรือไม่”

อวี้เฉียวอีร้อนใจเพราะเป็นห่วงคู่หมั้นที่ใกล้จะแต่งงานกันในอีกสามเดือนข้างหน้ายิ่งนัก เดิมทีนางกับเฉินเว่ยเซวียนควรเข้าพิธีแต่งงานตั้งแต่ฤดูหนาวปีก่อน แต่เพราะท่านย่าของนางจากไปกะทันหัน งานแต่งจึงต้องเลื่อนมาเป็นปลายฤดูฝนปีนี้แทน

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม เสี่ยวถานก็กลับมา ทว่าสีหน้าของสาวใช้คนสนิทกลับดูไม่สู้ดีนัก คล้ายมีเรื่องร้อนใจแต่ไม่รู้จะเริ่มรายงานอย่างไร

“เกิดอันใดขึ้น เสี่ยวถาน เหตุใดสีหน้าจึงไม่ดีเลย พี่เซวียนเกิดเรื่องหรือ?”

เสี่ยวถาน สาวใช้วัยสิบเจ็ดปีที่รับใช้คุณหนูสี่แห่งจวนเสนาบดีอวี้มาสิบสองปี มีท่าทีอึกอัก มือทั้งสองกำชายกระโปรงแน่น สายตาหลุบต่ำไม่กล้าสบตาผู้เป็นนาย นางอยากบอกความจริง แต่ก็กลัวคุณหนูสี่จะเสียใจ เมื่ออวี้เฉียวอีเห็นท่าทางผิดปกติของสาวใช้คนสนิท ก็ยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดี

“คือว่า...คือว่าไท่จื่อเขา...เขา...”

อวี้เฉียวอีขมวดคิ้วเรียวราวใบหลิวของตนจนแทบผูกเป็นปมได้ ดวงตาเมล็ดซิ่งคู่งามจับจ้องสาวใช้ตรงหน้านิ่ง เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงอ้ำอึ้งไม่ยอมพูดให้ชัดเจน ความอดทนของคุณหนูสี่ก็เริ่มลดน้อยลงทุกช่วงลมหายใจ นางไม่ชอบให้ผู้ใดปิดบังเรื่องราว โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเฉินเว่ยเซวียน

ปัง!

“เขาเป็นอันใด รีบพูดมาให้กระจ่าง เสี่ยวถาน!”

เสียงฝ่ามือกระแทกโต๊ะดังสนั่น ถ้วยชาสั่นกระทบกันจนเกิดเสียง เสี่ยวถานสะดุ้งเฮือก รีบคุกเข่าลงบนพื้น ก้มหน้าต่ำ มือทั้งสองประสานกันอยู่เบื้องหน้า ร่างเล็กสั่นเท่า ด้วยความหวาดหวั่น

“ไท่จื่อทรงมาถึงตั้งแต่ยามเฉินแล้วเจ้าค่ะ”

อวี้เฉียวอีชะงัก คิ้วเรียวที่ขมวดแน่นคลายออกเล็กน้อย นางมองสาวใช้ด้วยความประหลาดใจ หากเฉินเว่ยเซวียนมาถึงตั้งแต่ยามเฉิน เหตุใดจึงปล่อยให้นางรอจนอาหารเย็นชืดจนต้องเก็บออกไป ทั้งที่เขาเป็นฝ่ายนัดหมายว่าจะมารับประทานอาหารกลางวันกับนางด้วยตนเองแท้ ๆ

นางเหลือบมองโต๊ะอาหารที่ว่างเปล่า เพราะให้เสี่ยวเถียนเก็บสำรับไปแล้วครู่ก่อนความหิวหายไปไม่เหลือ ก่อนหันกลับมามองเสี่ยวถานอีกครั้ง ความขุ่นเคืองเริ่มปรากฏในแววตา

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร เสี่ยวถาน เล่ามาให้หมด”

เสี่ยวถานก้มหน้าต่ำกว่าเดิม ก่อนรวบรวมความกล้าเอ่ยรายงานเจ้านายสาวออกไปเสียงต่ำ

“บ่าวสืบได้ความว่า วันนี้นอกจากไท่จื่อจะเสด็จมายังอารามหวยเมี่ยวเพื่อรับคุณหนูกลับจวนอวี้ในวันพรุ่งนี้แล้ว คุณหนูสามอวี้หว่านอินก็เดินทางมาด้วยเจ้าค่ะ”

“อันใดนะ?”

อวี้เฉียวอีเบิกตาขึ้นเล็กน้อย สีหน้าฉายแววประหลาดใจปนสงสัย อวี้หว่านอินพี่สาวต่างมารดาของนางไม่เคยแสดงความห่วงใยอย่างจริงใจมาก่อน จู่ ๆ กลับเดินทางขึ้นเขามาพร้อมเฉินเว่ยเซวียน ย่อมชวนให้น่าสงสัยว่านังอสรพิษผู้นั้นกำลังวางแผนร้ายอันใดอยู่

“บ่าวถามจากรถบังคับรถม้าได้ความว่าคุณหนูสามอวี้เดินทางขึ้นเขามาวันนี้เพราะนางตั้งใจมารับคุณหนูสี่กลับจวนแทนฮูหยินหรูเจียว”

อวี้เฉียวอีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะรัวเร็ว ดวงตาคู่งามหรี่ลงอย่างครุ่นคิด คำอธิบายนี้ฟังดูสมเหตุสมผล แต่หากอวี้หว่านอินตั้งใจมารับนางจริง ก็ควรมาพบกันที่เรือนพักตั้งนานแล้ว เหตุใดจึงหายไปพร้อมกับคู่หมั้นของนางเช่นนี้

อวี้เฉียวอีสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมสติเอาไว้เตือนตนเองว่าไม่ควรด่วนตัดสินเรื่องราวโดยไร้เหตุผล

“แล้วในยามนี้ ทั้งพี่สาวตัวดีของข้ากับพี่เซวียนอยู่ที่ใด”

เสี่ยวถานเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นนายเพียงชั่วครู่ ก่อนรีบก้มลงอีกครั้ง ริมฝีปากเม้มแน่น คล้ายไม่อยากเอ่ยคำตอบนั้นออกมาแต่สุดท้ายก็ต้องกล่าวออกมา

“บ่าวสืบพบว่า หลังมาถึงอารามแล้ว พวกเขาทั้งสองก็ไปอยู่ด้วยกันที่เรือนรับรองท้ายป่าไผ่ม่วงเลยเจ้าค่ะไม่แวะที่ใด”

อวี้เฉียวอีนิ่งงันไปชั่วขณะ มือที่วางอยู่บนโต๊ะพลันกำแน่น แววตาคู่งามเย็นลงทีละน้อย เรือนรับรองท้ายป่าไผ่ม่วงอยู่ห่างจากเรือนพักของนางไม่น้อย อีกทั้งบริเวณนั้นยังเงียบสงบ มีแนวไผ่ทอดยาวบดบังสายตาผู้คนจากทางเดินหลัก นางพยายามคิดเรื่องดี แต่มันคิดไม่ได้เลยจริงๆ

ตามธรรมเนียม ชายหญิงที่ยังมิได้เข้าพิธีแต่งงาน แม้จะเป็นคู่หมั้นกันก็ไม่ควรอยู่ตามลำพังในที่ลับตาผู้คน ยิ่งเฉินเว่ยเซวียนเป็นถึงไท่จื่อแห่งต้าเฉิง ทั้งยังเป็นคู่หมั้นของนาง การไปอยู่กับอวี้หว่านอินที่เป็นพี่สาวคู่หมั้นตามลำพังเช่นนี้ย่อมไม่สมควร และอาจกระทบถึงพระเกียรติของราชวงศ์ได้

อวี้เฉียวอีเม้มริมฝีปากแน่น ความไม่พอใจที่สะสมมาตลอดเกือบสองชั่วยามค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา ถึงกระนั้นนางก็ไม่คิดด่วนสรุป อย่างไรเสีย นางต้องเห็นกับตาตนเองก่อนว่าทั้งสองกำลังทำสิ่งใดอยู่ จะได้ไม่กลายเป็นฝ่ายกล่าวหาผู้อื่นโดยไร้เหตุผล

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว อวี้เฉียวอีจึงลุกขึ้นยืน จัดชายกระโปรงให้เรียบร้อย ก่อนหันไปสั่งสาวใช้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“นำทางข้าไป เสี่ยวถาน”

ใช้เวลาไม่นาน เสี่ยวถานก็พาอวี้เฉียวอีมาถึงเรือนรับรองแขกสูงศักดิ์ของอารามหวยเมี่ยว ภาพแรกที่คุณหนูสี่เห็นคือคนคุ้นหน้าหลายคนหัวใจก็แทบหยุดเต้น

“อ๊ะ!”

สาวใช้คนสนิทของอวี้หว่านอิน แสร้งอุทานสมจริง ใครจะรู้ ที่เสี่ยวถายสืบรู้ทุกสิ่งใด้รวดเร็วก็เป็นนางที่ช่วยเปิดทางทั้งสิ้น

“คุณหนูเฉียวอี!”

ผิดกับตู้จวิน องครักษ์ข้างกายไท่จื่อเฉินเว่ยเซวียน ที่อุทานออกมาจากความตกใจจริง จนใบหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นอวี้เฉียวอีปรากฏตัวในยามนี้

“นายของพวกเจ้าอยู่ที่ใด”

เมื่อมาถึงแล้วกลับไม่พบทั้งคู่หมั้นและพี่สาวต่างมารดา มีเพียงคนสนิทของทั้งสองเฝ้าอยู่หน้าประตู ความเจ็บปวดพลันแล่นขึ้นในอกอวี้เฉียวอี เริ่มรู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง

“เอ่อ...”

ตู้จวินอ้ำอึ้ง ไม่รู้ควรตอบอย่างไร ขณะที่ลู่หลันกลับลอบยิ้มอยู่ในใจ นางกับนายสาววางแผนการวันนี้ไว้เป็นอย่างดี ไม่ว่าอย่างไร คุณหนูสี่ก็ต้องได้เห็นภาพไท่จื่อกับคุณหนูสามอยู่ด้วยกันตามลำพังและมีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อหน้า

“หลีกไป!”

อวี้เฉียวอีหมดความอดทน ความหึงหวงและความโกรธพลุ่งพล่านจนไม่อาจควบคุมตนเองได้ นางผลักองครักษ์ร่างสูงใหญ่จนเซถอยไปด้านข้าง ส่วนลู่หลันนั้นย่อมไม่คิดขวางทางอยู่แล้ว

โครม!

อวี้เฉียวอีพุ่งไปถึงหน้าประตู ก่อนยกเท้าถีบจนบานประตูเปิดผาง ภาพภายในห้องทำให้นางชะงักงันไปชั่วขณะ

“อวี้หว่านอิน! เฉินเว่ยเซวียน!”

ภาพตรงหน้าบาดตาจนแทบทนมองไม่ไหว ความเจ็บปวดแล่นลึกเข้าไปในหัวใจ อวี้เฉียวอีกำหมัดแน่นจนเล็บสั้นที่ตัดแต่งไว้อย่างดีจิกเข้าเนื้อ ทว่านางกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย

“เฉียวอี! เจ้ามาได้อย่างไรกัน!”

แววตาของเฉินเว่ยเซวียนไหววูบเมื่อเห็นคู่หมั้นปรากฏตัว แต่เพียงชั่วครู่ก็กลับมาเรียบนิ่งดังเดิม ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

“คนที่ควรถามคำถามนี้คือหม่อมฉันต่างหาก พวกท่านกำลังทำอะไรกันอยู่!”

ท่าทีเย็นชาของเฉินเว่ยเซวียนยิ่งทำให้อวี้เฉียวอีเจ็บปวด หัวใจที่แตกสลายอยู่แล้วราวกับถูกกระชากออกมาเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแหลกเหลว

“นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน! ทั้งที่วันนี้เป็นวันเกิดของหม่อมฉัน ไท่จื่อทรงสัญญาว่าจะเสด็จมาร่วมฉลองด้วยกัน แต่กลับมาทำเรื่องบัดสีกับพี่สาวของหม่อมฉัน!”

อวี้เฉียวอีเพียงต้องการฟังคำปฏิเสธจากปากเขา ต่อให้เป็นคำโกหก นางก็พร้อมจะเชื่อ ขอเพียงเฉินเว่ยเซวียนยอมอธิบายเรื่องตรงหน้า นางก็จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และยอมให้กำหนดวันแต่งงานของพวกเราดำเนินต่อไปดังเดิม

“น้องเฉียวอีคงมิได้ไร้เดียงสาถึงขั้นไม่รู้ว่าก่อนเจ้าจะพังประตูเข้ามาอะไรขึ้นกระมัง”

ผู้ที่เอ่ยขึ้นกลับเป็นอวี้หว่านอิน นางกำลังจัดแต่งเส้นผมและอาภรณ์ที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ ใบหน้าอิ่มเอิบเปี่ยมสุข ราวกับแมวที่เพิ่งกินอาหารจนอิ่มหนำ

“นี่มันเรื่องอะไรกันเพคะ ไท่จื่อ ทรงตรัสอะไรบ้างสิเพคะ!”

จากที่เคยเรียกเขาว่า ‘พี่เซวียน’ อย่างสนิทสนม บัดนี้อวี้เฉียวอีกลับเปลี่ยนมาเรียก ‘ไท่จื่อ’ เช่นเดียวกับเมื่อครั้งเพิ่งรู้จักกันใหม่ ๆ

“ตรัสสิเพคะ ขอเพียงพระองค์ทรงอธิบาย หม่อมฉันก็พร้อมจะเชื่อ เหตุใดจึงมาทำเรื่องบัดสีในเรือนรับรองของอารามหวยเมี่ยวเช่นนี้ หรือเป็นเพราะนังอสรพิษผู้นี้ล่อลวงพระองค์ นางเป็นฝ่ายทำร้ายพระองค์ใช่หรือไม่!”

ทั้งที่รู้ดีว่าหากบุรุษไม่มีใจตอบรับ สตรีเพียงฝ่ายเดียวย่อมไม่อาจก่อเรื่องเช่นนี้ได้ แต่อวี้เฉียวอีก็ยังไม่อยากยอมรับความจริง ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา นอกจากท่านย่าแล้ว ก็มีเพียงเฉินเว่ยเซวียนที่เคยปฏิบัติต่อนางด้วยความอ่อนโยน นางจึงยึดมั่นในตัวเขามาโดยตลอด

“เจ้าก็เห็นทุกอย่างแล้ว ยังจะให้เปิ่นไท่จื่อพูดอะไรอีก เฉียวอี”

เฉินเว่ยเซวียนตอบพลางจัดอาภรณ์ให้เรียบร้อย แม้ท่าทีจะสงบนิ่ง แต่รอยชาดที่ลำคอและข้างแก้มกลับยังคงปรากฏชัด ไม่อาจปิดบังสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นได้

“องค์ไท่จื่อ!”

อวี้เฉียวอีอุทานเสียงหลง ร่างพลันอ่อนแรงจนเซถลาไปกระแทกขอบประตู เคราะห์ดีที่เสี่ยวถานรีบเข้าประคองไว้ทัน มิฉะนั้นนางคงล้มลงไปกองกับพื้นแล้ว