ที่มาที่ไป

หลังจากที่ซ่งจื่อเหยียนให้เย่วหลีลักลอบออกไปส่งสัญญาณให้ทางบ้านป้าหูเรียบร้อยนางก็เริ่มทยอยเก็บข้าวของ ดีที่รถม้าคันใหม่นั้นใหญ่กว่าคันเดิมถึงสองเท่า นางไม่ได้อยากขนข้าวของอันใดไปมาก ซ่งจื่อเหยียนเก็บข้าวของบุตรชายเอาไว้ในห่อผ้าอย่างดี ห่อหลายๆ ชั้นเพื่อไม่ให้พวกเขาจับได้ ก่อนจะซุกห่อผ้าบุตรชายไว้ใต้ล่างของไหผักดอง

นางเตรียมของเรียบร้อยก็นำใส่รถม้าตนเองทันที เว่ยเซียวหยางยืนมองสตรีที่กำลังเก็บข้าวของอย่างแคลงใจ หากเป็นสตรีคนอื่นคงร้องไห้อ้อนวอนเขาแล้ว แต่ซ่งจื่อเหยียนทำเหมือนต้องการจะไปอยู่แล้วนางดูไม่เหมือนคนอ่อนแอเช่นเมื่อสองปีก่อนสักนิด

เว่ยเซียวหยางยืนมองร่างบางระหงที่กำลังขนข้าวของใส่รถ นางงามจริงๆ มิน่าน้องสาวถึงได้ริษยาจนวางแผนชั่วร้าย เหมือนนางจะงามกว่าเก่าอีกด้วย เขากำลังสังเกตคนตรงหน้าอยู่ๆ ก็มีองครักษ์เงาของฝ่าบาทมาหา จากนั้นเว่ยเซียวหยางก็เรียกหาเหวินชาง

“เหวินชางเจ้าจัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อย ข้าจะเข้าวังฝ่าบาทมีรับสั่งให้เข้าเฝ้าด่วน ให้คนดูแลความปลอดภัยส่งนางให้ถึงอี้โจว"

เหิวนชางรับคำสั่งก่อนจะไปทำตาม เว่ยเซียวหยางควบม้ากลับเข้าเมืองพร้อมองครักษ์ทันที เหวินเปียวดูแลความเรียบร้อยต่างๆ ท่านอ๋องจะไม่กลับมาในคืนนี้ พรุ่งนี้ต้องส่งสามคนนั้นไปอี้จูพ่อบ้านปิงจะเดินทางมารับพวกนางตอนยามอู่

เย่วหลีกลับมาจากบ้านป้าหูก็รีบมาหาซ่งจื่อเหยียนก่อนจะกระซิบเบาๆ ซ่งจื่อเหยียนพยักหน้ารับรู้จากนั้นทำตัวปกติ ในเมื่อพวกเขาอยากยึดที่นี่ก็ยึดไป ไม่นานรถม้าของบ้านป้าหูก็มาจอดที่หน้าจวน เหวินชางออกมาดูก่อนจะเอ่ยถาม

"ท่านลุงหู...พวกเราได้เจอกันอีกครั้ง มิทราบว่าท่านมาที่นี่ต้องการอันใดหรือขอรับ"

"มิได้ต้องการอันใดหรอกท่านขุนนาง พอดีอาซ้อซ่งให้ข้ามาขนสุราที่นางหมักเอาไว้สามสิบไห นางบอกว่านางจะไม่อยู่สักพักจึงให้ข้าไปขนมาเพราะเจ้าของจวนกลับมาแล้ว นางเกรงว่าเจ้าของจวนจะไม่พอใจเอาได้"

"อ้อ ถ้าเช่นนั้นข้าจะให้คนช่วยยกให้ท่าน อาเย่วเราเจอกันอีกแล้ว"

เหวินชางเอ่ยทักทายสาวน้อยที่สะดุดตาเขาแต่ครั้งแรกที่เจอ แต่เย่วหลีไม่มองหน้าเขาสักนิดนางเมินแล้วเดินนำหน้าลุงหูไปขนสุรา

เหวินชางแปลกใจ เขาไปทำอะไรให้เจ้าเด็กน้อยคนนี้ไม่พอใจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ซ่งจื่อเหยียนพิจารณาดูแล้วเหวินชางนับว่ามีคุณธรรมและน้ำใจมากที่สุด นางจึงเอ่ยกับเขา

"องครักษ์เหวิน ข้าเหลือสุราหมักไว้ห้าไห พวกท่านแบ่งกันดื่มเถอะหลังจากฝนมากนัก ทำให้เกิดน้ำท่วมใหญ่หลายๆ เมือง ตอนนี้ก็เริ่มเขาฤดูเหมันต์แล้ว อีกอย่างจวนนี้ติดเขากลางคืนอากาศเย็นมากนัก พวกท่านดื่มให้ร่างกายอบอุ่นสักหน่อยก็ดี เมื่อตอนที่ข้ามาอยู่ใหม่ๆ ต้องเอาโต๊ะเก้าอีกในเรือนมาเผาไฟให้ความอบอุ่นในยามค่ำคืน"

เหวินชางกับเหวินเปียวที่ได้ยินก็ต่างมองหน้ากัน เอาเครื่องเรือนราคาหลายร้อยตำลึงมาเผาแทนฟืน เหตุใดนางไม่ไปเก็บฟืนมาใช้กันเล่า คุณหนูซ่งคนนี้สิ้นเปลืองโดยแท้ ที่ซ่งจื่อเหยียนกล่าวมาไม่มีสิ่งใดผิดเลย มีโต๊ะพังๆ หลายตัวและนางเห็นว่ามันเกะกะจึงขี้เกียจซ่อม อีกอย่างไม่คิดจะรั้งอยู่นานจึงไม่สนใจ อย่าว่าแต่เอามาเผาให้ความอบอุ่นเลย เอามาทำฟืนหุงข้าวก็หลายตัวแล้ว

ยามซวีทุกคนเริ่มพักผ่อน บรรดาทหารกับองครักษ์ต่างก็ติดใจสุราที่ซ่งจื่อเหยียนหมักให้ พวกเขาดื่มกันจนเริ่มเมาแล้วพูดจาเรื่อยเปื่อยกันออกมา

"คุณหนูใหญ่งามจริงๆนะ เหตใดท่านอ๋องกลับไม่ชายตามองเป็นข้านะนางงามเพียงนี้ข้าจะวางอคติทิ้งทั้งหมดเลย"

"ท่านอ๋องมีความหลังกับสตรีหรือเปล่า ใต้เท้าเหวิน"

"เคยได้ยินว่าตอนไปทำศึกที่ชายแดนกับแม่ทัพมู่ เจอสตรีนางหนึ่งบาดเจ็บร้องไห้ ท่านอ๋องสงสารคิดว่านางคงเป็นเหยื่อสงครามจึงให้พักที่ค่าย ตามหาครอบครัวให้นาง แต่ใครจะรู้ว่านาวงคือสายลับแคว้นหมิง ทรงไปลาดตระเวนศัตรูกลับมาถึงค่ายทหารกว่าแปดร้อยคนถูกสังหารจนหมด"

"มิน่าหรือว่านี่เป็นสาเหตุให้พระองค์รังเกียจสตรีหรือ"

"ที่จริงท่านอ๋องมิได้รังเกียจสตรีหรอก เฮ้อ"

เหวินชางเอ่ยออกมากลางวงสุรา ก่อนจะถอนหายใจดังๆ

"ถ้าเช่นนั้นใต้เท้าเหวินท่านเล่าได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นวันนั้น"

"อืม..วันนั้นเราช่วยสตรีมาสามคน พวกนางแต่กายเป็นชาวจงหยวน ภาษาพูดก็เป็นสำเนียงจงหยวนไม่มีอะไรผิดปกติ ท่านอ๋องเห็นหนึ่งในนั้นบาดเจ็บ จึงรับไว้ พวกนางบอกว่าทั้งครอบครัวกำลังหนีสงครามทำให้พลัดหลงกัน ท่านอ๋องจึงช่วยเหลือ แต่ที่ค่ายมิอาจให้สตรีพำนักอยู่จึงได้ให้ไปพักในเมือง"

"แล้วจากนั้นเกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ"

"ท่านอ๋องทรงกลับมาที่ค่ายเพื่ออยู่เป็นขวัญกำลังใจทหาร ยามเช้าต้องเข้าเมืองเพื่อไปรับเสบียงปรากฏว่าคลังเสบียงถูกเผา ชาวบ้านในเมืองถูกฆ่าตายไม่เว้นแม้แต่เด็กแรกเกิด นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านอ๋องร้องไห้ มีคนรอดที่ยังไม่ตายชีวิตอยู่สามคนพวกเขาบอกว่าสตรีสามคนนั้นเป็นคนที่ศัตรูส่งมา ยามดึกพวงนางแอบเปิดประตูเมืองให้ข้าศึกเข้ามาปล้นเสบียงและเข่นฆ่าชาวบ้าน จากนั้นก็ทรงรู้สึกผิดมาตลอดทรงโทษว่าตนเองเป็นสาเหตุทำให้คนทั้งเมืองถูกฆ่าตาย เพราะความใจอ่อน"

"เฮ้อ..แคว้นหมิงช่างใช้วิธีการต่ำช้าเสียจริงๆ "

"อืม..เดิมทีพวกเขาต้องการใช้แผนสาวงาม แต่ท่านอ๋องมิได้หวั่นไหว สุดท้ายชาวบ้านก็มาสังเวยชีวิตแทน"