Short
ดอกไม้เบ่งบานเมื่อฉันตาย

ดอกไม้เบ่งบานเมื่อฉันตาย

By:  โย่วโย่วชิงKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Mga Kabanata
4.1Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

วันที่โรคหอบของฉันกำเริบ คือวันที่โจวสืออานพาแสงจันทร์ขาวของเขาไปตรวจครรภ์ และยาช่วยชีวิตของฉันอยู่กับเขา หลังจากนั้น ฉันมองดูโจวสืออานตามหาฉันไปทั่ว ถึงกระทั่งเมื่อรู้ว่าฉันท้อง เขาก็กลายเป็นคนเสียสติ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็มีคนเฝ้าหลุมศพฉันเพิ่มมาหนึ่งคน

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

"I'm going out to pick up some goods. Can you help watch the shop for a bit?"

The faint sound of Mom's voice reached my ears, and I mumbled a few vague responses before sinking into a deep sleep.

I had no idea how long I had been asleep. But when I woke up, I felt that something was off. I was lying face down on the bed, my hands secured with something soft and rubbery. And the bed itself was folded into an unusual position that closely conformed to the curves of my body.

I could clearly feel that my buttocks were raised high, and my legs had been spread apart. I didn't need to look to know it was a deeply embarrassing position.

The space before me was dim, as though my head was covered by a nearby curtain.

W-What was going on?

A wave of panic set in. I struggled with all my strength against the restraints binding my hands, only to realize I couldn't break free at all.

It finally dawned on me that my family ran an adult store, and this must be the new pleasure bed we'd recently ordered. The bed was equipped with mechanisms that could only be unlocked through external settings once triggered.

I had been completely exhausted earlier, so I'd just crashed on a random bed in the storeroom without even noticing it was the latest model of pleasure bed.

I would usually sleep on my stomach and move around in my sleep, so I must have accidentally triggered the mechanism while dozing off. And now this single bed had locked my hands in place.

The bed split into two below my waist, lifting my lower abdomen and hips and leaving my buttocks raised high. It was as if I was positioned for…

What was I supposed to do now?

I shouted a couple of times, but there was no response.

It only then struck me that before I fell asleep, Mom mentioned she was going out to pick up some goods and asked me to watch the shop.

"Hey, Allison."

Just then, I suddenly heard the voice of Mr. Palmer, a customer, coming from the doorway. And it was getting closer!

Oh no!

Mom did say Mr. Palmer would come by later to settle the bill.

Panic surged through me. I struggled desperately, only to find that while the restraints looked soft, there was no way to break free.

"Where's everyone? I thought I told them I'd come by to settle the bill today." Mr. Palmer's voice drew closer and closer until it sounded just a few steps away.

Frozen in this embarrassing position, I felt my face flush crimson. And in my panic, I froze completely, not daring to move a muscle.

"Is this a new doll that just arrived?"

Mr. Palmer's words sent my heart leaping into my throat. The next second, I felt a pair of warm, dry hands land on my thigh. They then slowly slid upward until they were inside my hot pants.

The weather was sweltering, and when sleeping at home, I naturally dressed lightly. Thus, my hot pants were barely long enough to cover my buttocks.

"The texture feels pretty good. It's quite realistic and even warm," Mr. Palmer remarked as he fondled me.

The bizarre sensation made me clench my teeth, too afraid to make a sound. If anyone were to discover I was being mistaken for a doll, it would be over for me.

But then, to my horror, I felt those hands beginning to tug at the waistband of my hot pants.
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Sam Sung
Sam Sung
ทำไมชอบแต่งเรื่องสั้นให้จบแบบเจ็บปวด สามีเก่าโหด ทำร้ายนอ. จนนางหนี แล้วไปเจอ พอ.(แต่บาบาทน้อย). ไม่สนุกเลย
2025-09-05 21:48:01
0
0
9 Kabanata
บทที่ 1
หลังจากออกจากโรงพยาบาล ฉันก็เก็บใบรายงานผลการตรวจครรภ์ใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ลูบท้องน้อยอย่างไม่สามารถปกปิดความยินดีไว้ได้ คำพูดเมื่อครู่นี้ของหมอยังคงดังอยู่ในหัว “คุณเสิ่นจืออี้ใช่ไหมครับ ยินดีด้วย คุณท้องแล้ว”แต่งงานกับโจวสืออานมาหนึ่งปี ในที่สุดฉันก็ท้องเมื่อเดินผ่านร้านดอกไม้ ฉันก็หยุดลง วันนี้ควรค่าแก่การฉลอง ซื้อดอกไม้สักช่อดีกว่า ฉันใส่หน้ากากเสร็จแล้วก็ตั้งใจเลือกดอกไม้ที่มีเกสรน้อยช่อหนึ่ง กำชับให้พนักงานห่อให้มิดชิด จากนั้นก็เดินกอดมันกลับบ้าน เพราะว่าฉันเป็นโรคหอบ ในบ้านจึงไม่มีดอกไม้ ส่วนโจวสืออานก็ไม่เคยซื้อให้ฉัน เพียงเพราะตอนนั้นฉันปรารถนาอยากจะแต่งงานกับเขาอยู่ฝ่ายเดียว เขาแทบอยากหลบหน้าฉันด้วยซ้ำหากไม่ใช่เพราะบริษัทของโจวสืออานมีปัญหา ต้องการเงินทุนด่วน ฉันคิดว่าเขาคงไม่แต่งงานกับฉัน ทว่าหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ ฉันรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าความรู้สึกที่โจวสืออานมีต่อฉันค่อยๆเปลี่ยนไป อีกทั้งตอนนี้ฉันก็ท้อง เขาต้องดูแลฉันอย่างดีแน่นอน ขณะที่คิดแบบนี้ ฉันก็อดยิ้มไม่ได้ ฉันจินตนาการถึงปฏิกิริยาของโจวสืออานเมื่อเห็นใบรายงานผล เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเว
Magbasa pa
บทที่ 3
ฉันรีบพูดว่า “สืออาน คุณถึงไหนแล้ว ฉันรู้สึกไม่สบายมาก คุณรีบหน่อยได้ไหม”ฝ่ายนั้นเงียบไปสองสามวิ ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่ง “ตอนนี้สืออานติดธุระ ฉันจะให้เขาโทรกลับไปหาเธออีกที”ฉันชะงักอยู่ที่เดิม เสียงๆนี้ ฉันเคยได้ยิน... เธอคือถงเจีย แฟนสาวคนแรกของโจวสืออาน และเป็นคนที่เขาคิดอยากจะแต่งงานด้วยมาโดยตลอด สายยังคงไม่ถูกตัด ฉันได้ยินเสียงประกาศจากลำโพงที่โถงทางเดินฝั่งนั้นดังขึ้นว่า “เชิญถงจยาหมายเลขสิบห้าเข้าห้องตรวจแผนกสูติหมายเลขหนึ่งค่ะ”มือข้างที่ถือมือถือของฉันแข็งทื่อ ในหัวมีแต่เสียงที่ได้ยินเมื่อครู่นี้ ถงจยา? แผนกสูติ? ทำไมโจวสืออานจึงไปแผนกสูติกับถงจยานะ? ทั้งๆที่เขารู้ว่าโรคของฉันนั้นรอไม่ได้ ทำไมยังต้องเอายาช่วยชีวิตฉันไปอยู่กับแสงจันทร์ขาวของเขา ร่างกายฉันเริ่มสั่นเทาและล้มกองลงบนพื้นอย่างช่วยไม่ได้ น้ำตาเจ้ากรรมไหลริน หยดลงบนหลังมือของฉันอย่างแรง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอาการทางใจหรือเพราะดมเกสรดอกไม้มากเกินไป ฉันรู้สึกเพียงอาการที่กำเริบครั้งนี้หนักหนากว่าครั้งที่ผ่านๆมา ฉันถึงกับรู้สึกว่าร่างกายของฉันชาไปหมด ทันใดนั้นฉันก็จำได้ว่ายังมีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในท้องข
Magbasa pa
บทที่ 3
“จืออี้ ผมติดธุระกะทันหัน จะกลับดึกหน่อยนะ”“ผมซื้อยาไว้แล้ว รอผมที่บ้านนะ”ยังมีข้อความสุดท้ายว่า “ถงจยาอาจจะแท้ง ข้างกายเธอไม่มีใคร ชีวิตคนผมจะไม่สนใจไม่ได้ ผมจัดการที่นี่เสร็จแล้วจะกลับบ้านทันที คุณอย่าคิดมากล่ะ”พี่ชายมองดูข้อความนั่นด้วยความโมโห ฉันเองก็เหม่อมองอยู่อย่างนั้น ถงจยาอาจแท้ง? ข้างกายไม่มีใคร?แต่ว่าตอนที่โรคฉันกำเริบ ข้างกายก็ไม่มีใครเหมือนกัน ลูกของเราก็ไม่มีแล้วเหมือนกันนะ... ฉันก้มหน้าลง โจวสืออานโทรหาพอดี พี่ชายทำท่าจะรับสาย ทว่ามือของเขาค้างกลางคันแล้วหดกลับไป จากนั้นก็ปิดเครื่อง ฉันไม่รู้ว่าทำไมพี่ต้องทำอย่างนี้ แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกหมดหนทาง ฉันตามเขากลับบ้านไปเงียบๆตั้งแต่นาทีที่รู้ว่าโจวสืออานอยู่กับถงจยา ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนกับตัวตลก การรอคอยและความหวังตลอดหนึ่งปีนี้มลายหายไปทันที หากเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง ฉันจะไม่ตกหลุมรักโจวสืออานอีก หลังจากที่แม่รู้ความจริงที่โหดร้ายนี้ แม่ก็ร้องไห้อย่างหนักจนเกือบจะเป็นลมไป โชคดีที่มีพี่อยู่ข้างๆ ฉันเองก็อดน้ำตาไหลไม่ได้ ทว่าทุกอย่างสายเกินไปแล้ว ครานี้เอง จู่ๆประตูก็ถูกเคาะเสียงดัง เสียงวิตกกัง
Magbasa pa
บทที่ 4
ตอนที่เข้าไป โจวสืออานนั่งเหม่ออยู่บนพื้น ข้างๆขาของเขามีดอกไม้ที่ฉันเตรียมไว้ให้เขา เดิมทีมันเป็นเซอร์ไพรส์ แต่ตอนนี้กลับเหี่ยวเฉาซะไม่มี บนโต๊ะมีขวดเหล้าสองสามขวดซึ่งหมดไปนานแล้วโจวสืออานหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาฉันหลายสาย แต่ยังคงโทรไม่ติด เขาพูดพึมพำว่า “จืออี้ คุณอยู่ไหนกันแน่ ทำไมไม่รับสายผม คุณเกลียดคนไม่รับสายที่สุดไม่ใช่เหรอ ยาของคุณยังอยู่ที่นี่...”ฉันนั่งลงข้างเขา มุมปากเผยรอยยิ้มขมขื่น “สืออาน ฉันอยู่ข้างๆคุณนี่ไง แต่คุณไม่เห็นฉันแล้ว ไม่มีวันเห็นฉันอีกแล้ว”เวลาเที่ยงคืน จู่ๆเสียงโทรศัพท์ของโจวสืออานดังขึ้น ผู้ที่โทรมาคือถงจยา ฉันเบือนสายตาหนี น้ำตาคลอเบ้า โจวสืออานกดรับ “มีอะไรเหรอ”อีกฝ่ายพูด “จืออี้โกรธหรือเปล่า ให้ฉันช่วยพูดให้ไหมคะ”“ไม่เป็นไร ผมจัดการเอง”“ก็ได้ งั้นคุณรีบพักผ่อนเถอะ”เมื่อวางสายแล้ว โจวสืออานก็เผลอหลับไปฉันเฝ้ามองเขาอยู่ข้างๆตลอด ฉันรู้ว่าฉันมีเวลาอยู่ที่นี่ไม่มากแล้ว ฉันอยากจะใช้เวลาสุดท้ายตั้งใจมองชายที่ฉันรักอย่างลึกซึ้งคนนี้ดีๆ ถึงแม้ว่าเขาจะอยู่กับคนอื่นในเวลาที่ฉันต้องการเขาที่สุดก็ตาม ในคืนนั้น โทรศัพท์ของโจวสืออานดังขึ้นอี
Magbasa pa
บทที่ 5
โจวสืออานเขย่าแขนของฉันด้วยมือที่สั่นเทา “จืออี้ ตื่นสิ ทำไมคุณถึงกลายเป็นแบบนี้”“ที่นี่มีดอกไม้มากมายขนาดนี้ คุณคงรู้สึกไม่สบายมากสินะ ให้ผมพาคุณกลับบ้านดีไหม”เขายืนคุกเข่าบนพื้น ดวงตาแดงก่ำ เขย่าแขนของฉันไม่หยุดฉันไม่เคยเห็นโจวสืออานในสภาพอนาถแบบนี้มาก่อน ฉันจึงชะงักไป ยืนเหม่อข้างกายเขา น้ำตากลับไหลลงมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ พี่ชายเองก็วิ่งเข้ามา เดิมทีพี่ชายอยากจะดึงเขาออกไป แต่โจวสืออานนิ่งเฉยราวกับว่าเขาหยั่งรากลึกลงข้างกายฉัน“โจวสืออาน พอได้รึยัง น้องสาวผมจากไปแล้ว คืนความสงบให้เธอไม่ได้เหรอ”โจวสืออานหันกลับไปช้าๆ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม “เป็นไปไม่ได้ สองวันก่อนจืออี้ยังให้ผมช่วยเธอซื้อยาอยู่เลย นี่ไม่ใช่เรื่องจริง”ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ พี่ชายก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขาคว้าปกเสื้อของโจวสืออาน “หุบปากเถอะ คุณยังมีหน้าพูดเรื่องนี้เหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณไปอยู่กับคนรักเก่า น้องสาวผมก็คงไม่ต้องตายในบ้านคนเดียวเพราะโรคหอบกำเริบ คุณน่ะอย่าพูดถึงเรื่องนี้อีก!”โจวสืออานทรุดตัวลงบนพื้น เขาหันกลับไปมองร่างของฉันด้วยสายตาว่างเปล่า “เป็นไปได้อย่างไร จืออี้แค่บอกให้ผมซื
Magbasa pa
บทที่ 6
ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าเขาจะไปทำอะไร ฉันกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป จึงรีบตามไปด้วย ผู้คนบนถนนพากันหลบฝน มีเพียงโจวสืออานคนเดียวที่วิ่งท่ามกลางสายฝน ทำให้ผู้คนรอบๆต่างพูดถึงเขา ฉันขมวดคิ้ว โจวสืออานไม่น่าจะเป็นแบบนี้สิ ในความทรงจำของฉัน เขาเป็นคนอ่อนโยนและถ่อมตัว เขาไม่เคยสูญเสียการควบคุมตนเอง เขาในตอนนี้ดูแปลกไปมาก โจวสืออานวิ่งกลับบ้านตลอดทาง และวิ่งไปที่ระเบียง อุ้มกระถางดอกไม้ข้างบนมาแล้วเช็ดดินโคลนที่เปื้อนอย่างระมัดระวังฉันยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เหม่อมองกระถางดอกไม้ นี่คือกระถางดอกไม้ที่ฉันกับโจวสืออานซื้อตอนที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ ข้างในเคยมีเมล็ดดอกกุหลาบเม็ดหนึ่งในนั้น ตอนนั้นเขาพูดกับฉันอย่างชัดเจนว่า “ผมไม่มีวันชอบคุณ คุณเองก็น่าจะรู้ว่าทำไมผมถึงแต่งงานกับคุณ”ฉันยิ้มเบาๆ “ฉันไม่เชื่อ รอดูเถอะ ฉันพนันว่าคุณจะรักฉันเหมือนดอกกุหลาบสีแดงดอกนี้”ฉันตั้งสติได้ คิดไม่ถึงว่าโจวสืออานยังจำสิ่งนี้ได้ เขากอดกระถางดอกไม้อย่างระมัดระวังราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า จากนั้นก็นำไปวางไว้ที่ห้องรับแขก ฉันก้มศีรษะลง รู้สึกขมขื่นอย่างยิ่ง โจวสืออานอาจจะลืมไปแล้วว่า ดอกกุหลาบแดงดอกนี้ไม่เคย
Magbasa pa
บทที่ 7
ฉันได้ยินเสียงอันเย็นชาของพี่ชายชัดเจน “สิ่งที่จืออี้ทิ้งไว้เป็นของบ้านเสิ่นเราทุกอย่าง ไม่เกี่ยวกับคุณแม้แต่น้อย”โจวสืออานไม่ได้พูดอะไรอีก เขาขับรถตรงไปที่บ้านฉัน ฉันเองก็นั่งที่นั่งข้างคนขับตามเขาไป และมองดูเขาแบบนี้เงียบๆ ตลอดทางนี้ โจวสืออานขับเร็วมาก หากเป็นเมื่อก่อน ฉันคงเตือนเขาไปแล้วว่าเขาทำแบบนี้อันตรายมาก แต่ตอนนี้ ฉันทำได้เพียงปล่อยให้เขาล้อเล่นกับชีวิตของตัวเอง โชคดีที่รถมาถึงบ้านฉันอย่างปลอดภัย ครั้งนี้คนที่มาเปิดประตูคือแม่ แม่ดูแก่ลงสิบปีภายในเวลาสั้นๆ แม่มองโจวสืออานที่ตกอยู่ในสภาพทุลักทุเล จากนั้นก็หลีกตัวไปข้างๆเป็นสัญญาณให้เขาเข้าไป เมื่อประตูปิดลง จู่ๆโจวสืออานก็คุกเข่าลงหน้าแม่ “แม่ครับ เรื่องของจืออี้เป็นความผิดของผมเอง เธอเก็บอะไรไว้ให้ผมใช่ไหมครับ ขอร้องแม่ล่ะ ให้ผมได้ไหมครับ”เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาที่แดงและบวมของแม่ก็หลั่งน้ำตาอีกครั้ง “เธอคงอยากเก็บไว้ให้ แต่ว่า...”โจวสืออานไม่เข้าใจ คุกเข่านิ่ง แม่ถอนหายใจ “ลูกมากับแม่เถอะ”โจวสืออานเดินตามแม่มาถึงห้องของฉัน บนโต๊ะมีใบรายงานผลวางไว้พร้อมกับโทรศัพท์ของฉัน ตัวอักษรขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านบน
Magbasa pa
บทที่ 8
พี่ชายตกใจเล็กน้อย “ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่ ไม่เกี่ยวกับคุณ จืออี้ไม่อยากเห็นคุณ ไปให้ยิ่งไกลยิ่งดี”โจวสืออานตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว พูดพึมพำว่า “ใช่ ตอนนี้คนที่จืออี้ไม่อยากเจอมากที่สุดคือผม ผมเป็นฆาตกร นอกจากจะฆ่าลูกของเราไปแล้ว ยังฆ่าความรักของเราไปด้วย”เขาโถมไปข้างหน้าพี่ชายราวกับคนเสียสติ “พี่ครับ พี่โทรหาจืออี้ให้เธอกลับมาเถอะ ผมจะไม่ปรากฏต่อหน้าเธอออีก พี่ให้เธอกลับมาเถอะครับ!”ขณะที่พูด เขายังหยิบโทรศัพท์ออกมาและยื่นให้พี่ชาย “พี่ดูสิ ผมโทรหาเธอตั้งหลายสาย เธอไม่รับเลย เธอคงโกรธผมมากๆ พี่โทรหาเธอ เธอต้องรับแน่ๆ! ตอนเด็กเธอชอบพี่มากที่สุด พี่ช่วยผมหน่อยเถอะ!”พี่ชายขมวดคิ้ว “ผมจะบอกคุณครั้งสุดท้ายว่า จืออี้จากไปแล้ว คุณตั้งสติหน่อย!”โจวสืออานไม่ได้พูดอะไรอีก เขาถือใบรายงานผลนั่นแน่นแล้วจากไปอย่างเศร้าเสียใจ เพียงแต่ว่าก่อนจากไปยังคงได้ยินเสียงพึมพำของเขาว่า “พวกคุณไม่ช่วยผมเลย งั้นผมจะไปหาเธอและลูกของเราเอง ผมหาเธอเจอเมื่อไหร่จะส่งคืนให้พวกคุณ ผมไม่คู่ควรกับรักของเธอ...”เดิมทีฉันอยากจะตามไป แต่สุดท้ายก็หยุดลง ฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะจากไปจริงๆเมื่อไร อาจจะเป็นวันพรุ่งนี้ หรื
Magbasa pa
บทที่ 9
คราวนี้เอง โจวสืออานก็ลุกขึ้นและลูบรูปภาพบนป้ายสุสานด้วยความรักและทะนุถนอมก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไป ฉันเองก็รีบตามไป รถของโจวสืออานจอดข้างนอกสุสาน แต่สิ่งที่ทำให้ฉันประหลาดใจคือเขาเดินไปอีกทาง ฉันเบิกตาโต มองไปทางที่เขาเดินไป ไม่คิดว่าจะเห็นกระถางดอกไม้นั่น มันถูกวางไว้ที่ขอบหน้าต่างมุมหนึ่งของบ้านหลังหนึ่ง บ้านหลังนี้...ฉันชะงักงันไปทันที นี่มันที่พักของคนเฝ้าสุสานนี่ ตอนที่แม่พาฉันมาไหว้พ่อ ฉันยังเคยทักทายคนในนี้ ตอนนั้นแม่บอกให้ฉันเรียกเขาว่าคุณปู่จางแต่ว่าโจวสืออานไปที่นั่นทำไมนะ จู่ๆเสียงของเขาก็ดังขึ้นมาในหัว “ผมจะปกป้องคุณตลอดไป ปกป้องกุหลาบแดงของเรา...”ฉันรีบวิ่งเข้าไป แม้การตกแต่งข้างในจะสะอาดและเรียบง่ายเพียงใด แต่ทันทีที่ฉันเห็น ฉันก็จำได้ทันทีว่าของในนี้เป็นของของโจวสืออานทั้งหมดฉันมองไปที่กระถางดอกไม้ข้างหน้าต่าง ดินถูกเปลี่ยนใหม่ และเพิ่งถูกรดน้ำ อีกทั้งบนขอบหน้าต่างยังมีเศษปุ๋ยให้เห็นที่แท้เขาปลูกกุหลาบแดงใหม่ ปลูกรักของเขาจริงๆครานี้ โจวสืออานเดินเข้ามา สิ่งแรกที่เขาทำคืออุ้มกระถางดอกไม้ขึ้นมาและตั้งใจดู และยังพูดพึมพำว่า “ทำไมยังไม่งอกนะ แดดไม่พอ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status