บทที่ 11

จินเยว่เงยหน้าจ้องเว่ยซืออิงอย่างเย็นชา ยิ่งเห็นสายตาของจินเยว่ เว่ยซืออิงก็ยิ่งบันดาลโทสะ นางนำแส้ออกมาฟาดไปที่ตัวของจินเยว่ ความจริงนางจะฟาดลงไปที่หน้าแต่จินเยว่เบี่ยงตัวหลบทัน แส้จึงฟาดลงที่แขนของนางแทน

เหมือนนางจะยิ่งโมโหเพราะแส้ที่นางฟาดเพื่อให้โดนใบหน้ากับไม่โดน

"เจ้าพวกโง่ จับตัวนางไว้ให้ข้า วันนี้ข้าจะตีนางให้ตายเสีย กล้าดีเช่นใดทำให้ข้าอับอายต่อหน้าคนมากมาย" เหมือนเว่ยซืออิงจะเสียสติไปเสียแล้ว สาวรับใช้ตัวสั่นไปด้วยความกลัว แต่นางก็ต้องทำตามคำสั่งของนาย

"คุณหนูเว่ยโปรดหยุดมือ" นางตีจินเยว่ไปที่หลังได้เพียงสามครั้งเท่านั้น หลิวเหล่ยที่เดินทางเข้าเมืองมาก็ถูกเสี่ยวหงเรียกตัวไว้ก่อนจะมาพบกับเหตุการณ์ตรงหน้าเขา

"ท่านกุนซือหลิว เรื่องนี้ท่านอย่าได้เข้ามายุ่ง" นางหลุดกิริยาที่มักจะเรียบร้อยอ่อนหวานต่อหน้าคนอื่นตลอด แต่วันนี้ความโกรธเข้าบังตาทำให้สติของนางหลุดความเป็นตัวตนที่แท้จริงออกมา

"ไม่ยุ่งคงมิได้ แม่นางเสวี่ยมิได้เป็นบ่าวในจวนท่านแม่ทัพหรือบ่าวตระกูลเว่ย ที่จะให้ท่านโบยตีได้ตามอำเภอใจ" หลิวเหล่ยกล่าวด้วยเสียงดุดัน อย่างที่ทุกคนพบเห็นได้น้อย 

สาวใช้ที่จับตัวของจินเยว่ไว้ปล่อยตัวนางลงด้วยความหวาดกลัว เสี่ยวหงรีบเข้าไปรับตัวจินเยว่ก่อนที่นางจะล้มไปกองกับพื้น จินเยว่ที่เห็นหลิวเหล่ยมากับเสี่ยวหงนางก็ถอนหายใจก่อนที่จะหมดสติไปเพราะความเจ็บปวดจากแส้

"ท่านกุนซือหลิว แม่นางเสวี่ยหมดสติไปแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวหงร้องขึ้นด้วยความตกใจ

"ก็แค่บุตรขุนนางต้องโทษ ท่านจำเป็นต้องออกหน้าช่วยด้วยหรือ" เว่ยซืออิงกล่าวขึ้นอย่างมิยอม

"บิดาของนาง ยังมิได้ถูกตัดสินความผิด แม้แต่ท่านเจ้าเมืองยังต้องไว้หน้า เจ้าทำเช่นนี้มิถูกต้องนัก"

หลิวเหล่ยไม่พูดกับเว่ยซืออิงต่อ เขาอุ้มจินเยว่ขึ้แล้วรีบพานางไปเรือนรับรอง แต่จ้าวตงหยางเดินเข้ามาเสียก่อนที่เขาจะได้พานางออกไป

จ้าวตงหยางที่เห็นจินเยว่ในอ้อมแขนของหลิวเหล่ยก็มองสหายอย่างเย็นชา ก่อนที่เขาจะพูดแดกดันสหายสายตาก็มองเห็นเลือดที่ชุดของนาง จนเขาขาดสติถีบโต๊ะในห้องของเว่ยซืออิงพังไม่เหลือชิ้นดี

"คุณหนูเว่ย ข้าคิดว่าเจ้าคงอยู่ที่จวนของข้านานเกินไปเสียแล้ว คงได้กลับเวลากลับตระกูลของเจ้าแล้ว ลากบ่าวในเรือนทั้งหมดออกไปโบยห้าสิบที แล้วขายออกไปเสีย" 

บ่าวในเรือนต่างร้องขอความเมตตาจากท่านแม่ทัพเสียงดังไปทั่วจวน มีหรือที่คนเช่นจ้าวตงหยางจะเห็นใจ ทหารของเขาเข้ามาลากตัวบ่าวออกไปทีละคนและโบยต่อหน้าเว่ยซืออิง จนนางหวาดกลัวตัวสั่น 

ญาติผู้พี่ของนางมิเคยเรียกนางว่า คุณหนูเว่ย มาก่อนครั้งนี้เขาคงโกรธนางมากจริงๆ มิเช่นนั้นจะเอ่ยปากไล่นางกลับจวนตระกูลเว่ยได้อย่างไร แม้จะหวาดกลัวแต่ก็แค้นจินเยว่มากกว่าเดิมเสียอีก

หลิวเหล่ยที่ไม่ได้รอดูเหตุการณ์ทั้งหมด เขาพาจินเยว่ไปเรือนรับรองแล้วตามหมอมาดูอาการของนาง เสี่ยวหงก็รีบช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าเช็ดตัวให้จินเยว่ นางสงสารจินเยว่จนอยากจะร้องไห้ออกมา

จ้าวตงหยางเมื่อจัดการเรื่องในเรือนเว่ยซืออิงเรียบร้อยเขาก็ตามมาที่เรือนรับรองทันที

"เจ้ามาอยู่ที่จวนข้าได้อย่างไร" จ้าวตงหยางจ้องมองหลิวเหล่ยอย่างสงสัย

"จำเป็นด้วยหรือว่าข้ามาด้วยเหตุใด หากข้ามาช้าอีกเพียงลมหายใจเดียว แม่นางเสวี่ยคงไม่เหลือแม้แต่ลมหายใจ" เขาจ้องหน้าสหายอย่างไม่ลดสายตา

หากมิใช่จ้าวตงหยางกลั่นแกล้งจินเยว่ในงานเลี้ยงครั้งนั้น เหตุการณ์ทั้งหมดในวันนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น หลิวเหล่ยกล่าวโทษสหายทางสายตา

จ้าวตงหยางถอนหายใจ ก่อนจะมองสหายอย่างสำนึกผิด

"เป็นข้าที่ผิด แต่ข้ารับรองว่าจะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้กับนางอีกแล้ว" สีหน้าของหลิวเหล่ยจึงอ่อนลง เขาพยักหน้ารับแต่ก็มิได้วางใจนัก 

หลิวเหล่ยเดินไปนั่งรอท่านหมอที่ดูอาการของจินเยว่ในห้องโถง จ้าวตงหยางมองสหายของตนอย่างไม่เข้าใจ

"เหตุใดเจ้าจึงยังมิกลับ" 

"ข้าจะรอแม่นางเสวี่ยได้สติแล้วพานางไปส่งที่เรือนของนาง" อารมณ์ของจ้าวตงหยางที่สงบในตอนแรก ตอนนี้เริ่มจะโมโหขึ้นมาอีกครั้ง

"เจ้ากลัวข้าจะทำอันใดนาง" เขาเอ่ยถามสหายด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

หลิวเหล่ยปรายตามองแต่มิได้พูดอันใด ในจวนของเจ้านางเจ็บตัวถึงสองครั้ง หากคนไม่โง่แค่มองก็รู้ว่าหากทิ้งนางให้อยู่ต่อคงได้เกิดเรื่องอีก

ก่อนที่จ้าวตงหยางจะเอ่ยปากไล่สหายของตนอีกครั้ง หมอที่ตรวจดูอาการของจินเยว่ก็เดินออกมาขัดเสียก่อน

"ท่านหมอแม่นางเสวี่ยเป็นเช่นใดบ้าง" หลิวเหล่ยเอ่ยถามตัดหน้าจ้าวตงหยาง

"หึ" จ้าวตงหยางแค่นเสียงแล้วนั่งลงเช่นเดิม เขาทำทีเป็นยกชาขึ้นจิบไม่สนใจบทสนทนาตรงหน้า แต่ใบหูของเขาก็จดจ่อถ้อยคำของท่านหมอทุกคำ

"แน่นางเสวี่ยอาจจะมึไข้สูงในคืนนี้ บาดแผลมิได้บาดเจ็บถึงกระดูก พักสิบวันก็หายดี"

"เรื่องรอยแผลจะหายหรือไม่" หลิวเหล่ยกังวลแทนจินเยว่ 

"ท่านกุนซือมิต้องห่วง ข้าทิ้งยาไว้ให้แล้ว หากแม่นางเสวี่ยทาติดต่อกันสองเดือนรับรองว่าจะไม่ทิ้งรอยแผลไว้ขอรับ" หลิวเหล่ยให้เสี่ยวหงไปส่งท่านหมอ เขาเดินเข้าไปดูจินเยว่ในห้อง แต่ก็ช้าไปกว่าจ้าวตงหยางที่ตอนนี้ยืนมองจินเยว่อยู่ข้างเตียง

"เจ้ามีสิ่งใดต้องไปทำก็ไปเถิด ประเดี๋ยวนางตื่นข้าไปส่งนางเอง" จ้าวตงหยางเอ่ยขึ้นโดยมิได้หันไปมองหลิวเหล่ย

"มิต้องรบกวนท่านแม่ทัพหรอกเจ้าค่ะ ข้ากลับเองได้" จินเยว่ที่ได้สติตอนที่จ้าวตงหยางพูดกับหลิวเหล่ยนางจึง พูดขึ้นมาแทน