บทที่ 3

“ลูกชายค่ะ...”

จันทร์จิราเอ่ยบอกเสียงสดใจ น้ำตาคลอไปกับภาพความอบอุ่นตรงหน้า

“ยินดีด้วยเพคะพระสนม”

น้ำสียงยินดีร้องบอกไม่ขาดเสียง ไม่นานจันทร์จิราก็จัดการทำคลอดรกและทำความสะอาดร่างกายของทั้งตนเองและคนไข้จำเป็นของเธอ

“ขอบใจเจ้ามาก...”

หญิงสูงศักดิ์ที่จันทร์จิราทราบเพียงว่าคือพระสนมยิ้มอ่อนโยนให้เธอก่อนที่จะหันไปสนใจบุตรชายอีกครั้ง จันทร์จิรายิ้มอ่อนโยนตอบ แล้วเดินออกมาจากเขตกำบังผ้านั้น ชายที่เอาดาบจ่อคอเธอเมื่อครู่ก้มศีรษะให้เล็กน้อย

“ขอบใจเจ้ามาก”

“ไม่เอาดาบจ่อคอฉันแล้วรึไง”

หลังพูดจบชายที่ชอบทำใบหน้าเคร่งขรึมตลอดเวลาตรงหน้าก็หน้าแดงขึ้นมา มิมีใครสอนนางหรือไรว่ามิให้พูดจาไร้มารยาทเช่นนี้ จันทร์จิรายิ้มกว้างคนตรงหน้านี้ก็หน้าตาดีไม่น้อย อ่า... ยิ่งตอนเขาเขินแบบนี้ยิ่ง... หล่อกระชากใจสาวจริงๆ รอยยิ้มและแววตาของจันทร์จิราทำให้เฉินมี่ถงถึงกับปากแห้งคอแห้ง ใจสั่นขึ้นมาในทันที น่าตายนัก! แม่นางที่อายุมากกว่า แถมท่าทางประหลาดนี่มันนางมารชัดๆ

ในตอนแรกจันทร์จิราคิดว่าตนเองนั้นแค่ฝันแต่ในเวลานี้สิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัวทำให้เธอเริ่มแน่ใจว่านี่คงจะเป็นความจริงอย่างแน่นอน จากการพูดคุยและสังเกตสิ่งรอบตัว จันทร์จิรามั่นใจว่าเธอกำลังหลุดเข้ามาในยุคจีนโบราณยุคใดยุคหนึ่ง และแน่นอนหญิงไทยที่เป็นสาวกนิยายจีนอย่างเธอจดจำข้อมูลเหล่านั้นได้อย่างแม่นยำ อ่า... ไร้สาระน่า นั่นมันนิยาย ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถบ่งบอกได้ว่าเวลานี้คือยุคใดและจะมีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นในอนาคต จันทร์จิราได้แต่ภาวนาเพียงว่าขอให้สิ่งต่างๆ นี้เป็นเพียงความฝันของเธอและหวังว่าหากเธอหลับตาลงแล้วตื่นขึ้นมาใหม่จะสามารถกลับไปอยู่ในยุคที่เธอเคยดำเนินชีวิตอย่างเดิมได้ แต่จนแล้วจนรอดคำภาวนานั้นก็ยังคงเป็นเพียงแค่คำภาวนา

ตอนนี้เธอนั่งอยู่ในรถม้าคันใหญ่ เบื้องหน้าคือสตรีสูงศักดิ์ที่เธอเพิ่งทำคลอดให้พร้อมด้วยเด็กชายทารกน้อยแรกเกิดที่ถูกอุ้มโดยสตรีวัยกลางคน คาดว่าอายุน่าจะประมาณสี่สิบถึงห้าสิบปี คนที่นี่บอกเธอว่าหญิงสูงศักดิ์ตรงหน้านั้นคือพระสนมกุ้ยเฟย พระนามเดิมคือเทียนมี่ลี่ และตอนนี้ขบวนเสด็จของพระสนมก็กำลังจะเดินทางกลับวังหลวง ความหวาดกลัวเกิดขึ้นในจิตใจของจันทร์จิราในทันที ด้วยประสบการณ์จากการดูละครจีนโบราณ วังหลวงนั้นมีแต่สิ่งที่น่าหวาดกลัวเสียมากกว่าน่าเจริญใจ หากเธอกระทำสิ่งใดผิดพลาดแม้เพียงนิดนั่นหมายถึงชีวิตของเธอเป็นแน่ เหตุใดชีวิตของสาวน้อยเช่นเธอถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนเช่นนี้  

แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อจู่ๆ ก็มีกลุ่มชายชุดดำโผล่เข้ามาอีกกลุ่ม เสียงการปะทะกันของทหารอารักขากับกลุ่มชายชุดดำสร้างความหวาดกลัวให้กับจันทร์จิราและคนที่อยู่ในรถม้าเป็นอย่างยิ่ง ด้วยก่อนหน้านี้ขบวนเสด็จของพระสนมเคยถูกลอบโจมตีมาแล้ว ทำให้ผู้คุ้มกันที่เคยมีเป็นจำนวนมากในตอนแรกลดลงไปเกือบครึ่ง ขณะที่กลุ่มชายชุดดำที่เข้ามาใหม่นี้กลับมีจำนวนมากกว่าเดิม 

“ทูลพระสนมตอนนี้พวกเราต้านไว้ไม่ไหวแล้ว ทูลเชิญพระสนมเสด็จหนีเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

อ่า... ช่างตื่นเต้นสมเป็นชีวิตนางเอกจริงๆ จันทร์จิราคร่ำครวญในใจและแน่นอนไม่เพียงพระสนมและคนสนิทที่ถูกเชิญลงจากรถม้า จันทร์จิราเองก็กลายเป็นผู้ติดตามใกล้ชิดคอยดูแลประคับประคองทารกน้อยวัยแรกเกิด ขณะที่หญิงกลางคนคนเดิมที่อุ้มเด็กน้อยนั้นหันไปประคับประคองพระสนม ใบหน้าของพระสนมในเวลานี้ซีดราวไก่ต้มด้วยเสียเลือดไปจากการคลอดบุตร ร่างบางล้มลุกคลุกคลานอยู่หลายครั้ง หากไม่มีคนสนิทคอยประคองเกรงว่าร่างบอบบางของพระนางคงไม่สามารถที่จะลุกขึ้นยืนได้เป็นแน่ จันทร์จิราก้มมองลงที่ทารกในอ้อมอกของตน ชะตาช่างเล่นตลกกับเขาเหลือเกิน นอกจากยามเกิดจะยากลำบากแล้ว เวลานี้แม้แต่จะมีชีวิตต่อก็ยังยากลำบาก เบื้องหลังมีเฉินมี่ถงคอยอารักขาจันทร์จิราและพระสนม มือหนาที่เคยถือดาบจ่อคอจันทร์จิราในครั้งแรก ตอนนี้กลับกำลังใช้ดาบเล่มเดียวกันคอยปกป้องเธอและพระสนมอย่างเต็มกำลังจนจิรายอมรับในใจในทันทีว่ารู้สึกซาบซึ้งกับชายตรงหน้าเป็นอย่างยิ่ง หลายครั้งที่เธอสังเกตเห็นว่าชายผู้นี้ได้รับบาดเจ็บจากการปกป้องพวกเธอแต่เขาไม่มีท่าทีที่จะหลีกหนีหน้าที่นี้เลยแม้แต่น้อย ช่างสมกับเป็นราชองครักษ์ประจำตัวพระสนมเสียจริงๆ

“องครักษ์เฉินข้าไปต่อไม่ไหวแล้ว”