บทที่ 8

ปลายยามจื่อ (เท่ากับเวลา 23.00 น. จนถึง 24.59 น.) จันทร์จิราที่ตอนนี้มีนามว่าเยว่เอ๋อร์กำลังหลับขดตัวใต้ผ้าแพรผืนเก่าผ่านการปะชุนมานับไม่ถ้วน สะดุ้งตื่นเนื่องจากได้ยินเสียงคนกำลังคุยกันที่ด้านในศาลเจ้า เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ลุงผู้ดูแลศาลเจ้าจะมาเปิดศาลเจ้า แล้วเสียงที่นางกำลังได้ยินเวลานี้เป็นใครกัน ดวงตาหวานคมเบิกกว้าง

ขโมยอย่างนั้นหรือ!

ใบหน้ากลมแนบเข้ากับผนังแอบฟังเสียงที่เล็ดลอดเข้ามา

“เช่นนั้นเราจะทำอย่างไรดี”

เสียงทุ้มบ่งบอกว่าคนพูดน่าจะมีอายุไม่น้อยเอ่ยขึ้นอย่างเคร่งเครียด

“องค์ชายเหลือเวลาอีกเพียงสามวันเท่านั้น หากช้ากว่านี้ข้าเกรงว่าพิษจะแล่นเข้าสู่หัวใจ...”

เสียงถอนหายใจยาวดังขึ้นพร้อมๆ กันบ่งบอกความห่วงใยของพวกเขาที่มีต่อบุคคลที่สามที่เรียกว่าองค์ชาย

“เช่นนั้นครั้งนี้ข้าจะบุกเข้าไปเอง”

“อาฟง เจ้าใจเย็นๆ ก่อน หากเจ้าบุ่มบ่ามเข้าไป นอกจากช่วยองค์ชายไม่ได้แล้ว แม้แต่ตัวเจ้าเองก็คงเดือดร้อนไปด้วย”

โครม! ชายห้าคนลุกขึ้นพร้อมกับพุ่งตรงไปที่ด้านหลังรูปปั้นพระพุทธรูป มองร่างเล็กกลมของเด็กน้อยผู้หนึ่งที่พุ่งทะลุกำแพงเข้ามา    เยว่เอ๋อร์ค่อยๆ ลุกขึ้นจดจ้องชายวัยฉกรรจ์ตรงหน้าแล้วกะพริบตาปริบๆ ใช้ท่าทางเด็กน้อยเสแสร้งให้น่าสงสาร

“นางแอบฟังพวกเรา” กระบี่เล่มคมจ่อมาที่คอของเยว่เอ๋อร์

ไม่นะ นางเพิ่งได้มีชีวิตอีกครั้งจะตายง่ายๆ เพียงเพราะเจ้ากำแพงผุนี่พังอย่างนั้นหรือ ใบหน้ากลมพยายามบีบน้ำตาและใช้แววตาของเด็กวัยห้าขวบให้น่าสงสารที่สุด หากแต่ชายทั้งห้าคนดูไม่มีท่าทางใจอ่อนเลยสักนิด

“ข้าช่วยพวกท่านได้”

อ่า... ผีตนใดเจาะปากนางกัน เหตุใดนางจึงเอ่ยคำพูดร้ายกาจเช่นนั้นออกไป กระบี่ที่จ่อที่คอของนางถูกลดลง ชายทั้งห้ามองนางอย่างสงสัย

“เด็กน้อย เจ้ารู้หรือไม่ว่าเอ่ยสิ่งใดออกมา”

เมื่อกระบี่คมลดลงไปและน้ำเสียงของชายที่ดูมีอำนาจสูงที่สุดในกลุ่มเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนก็ทำให้เยว่เอ๋อร์ถอนหายใจยาว ดวงตาคมนิ่งไปสักพัก เอาน่า... อย่างน้อยก็ไปตายเอาดาบหน้า

“เจ้าค่ะ”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าปัญหาของพวกข้าคือสิ่งใด”

“พวกท่านคงต้องการส่งยาไปให้กับองค์ชาย หากแต่มีใครสักคนขัดขวางเอาไว้”

ชายตรงหน้าคล้ายลังเล คล้ายประหลาดใจ ก่อนยกยิ้มบาง พอใจกับความฉลาดของเด็กน้อยตรงหน้ามิน้อย เขามิสามารถดูแคลนสมองน้อยๆ นี่ได้จริงๆ

“แล้วเจ้าจะช่วยข้าอย่างไรกัน”

เยว่เอ๋อร์นิ่งไปสักพัก หากประเมินสถานการณ์ในตอนนี้คนพวกนี้คงเป็นพวกที่จงรักภักดีต่อองค์ชายผู้นั้น และองค์ชายของพวกเขาคงต้องถูกพิษร้ายแรง ซึ่งแน่นอนว่าคนที่วางยาองค์ชายของพวกเขาก็คือคนที่ดูแลองค์ชายของพวกเขาอยู่ตอนนี้เป็นแน่

“ในนั้นมีใครที่พวกท่านไว้ใจได้บ้าง”

ทั้งหมดนิ่งเงียบไปสักพัก ในตำหนักนอกราชวังเป็นที่ขององค์ฮองเฮา องครักษ์อย่างพวกเขาไม่สามารถแฝงตัวเข้าไปได้ เยว่เอ๋อร์ถอนหายใจยาวท่าทางไม่เหมือนกับเด็กน้อยสักนิด

“อาเฉิน…”

เสียงของชายที่เอากระบี่จ่อคอของนางเมื่อครู่เอ่ยขึ้นอีกครั้ง ดวงตาหวานเบิกกว้างเมื่อได้ยินชื่อที่เขาเอ่ยมา จะเป็นไปได้หรือไม่ว่า... อาเฉินที่คนตรงหน้าเอ่ยถึงจะเป็นอาเฉินคนเดียวกับที่นางเคยพบเจอ

“แต่จะให้นางเจออาเฉินได้อย่างไร”

“พวกท่านมีรหัสลับระหว่างกันหรือไม่”

“วิหคไร้ขนมิอาจโผบิน”

เยว่เอ๋อร์พยักหน้ารับ เพียงเท่านี้ก็พอที่จะทำให้นางมีความหวังว่าจะสามารถทำงานนี้สำเร็จ

“หากข้าทำสำเร็จ ข้ามีสิ่งหนึ่งอยากขอจากพวกท่าน”

พระตำหนัก นอกเขตวังหลวง 

ตำหนักซึ่งอยู่ในการดูแลของชุ่ยฮองเฮา ร่างหญิงสาววัยสี่สิบต้นๆ นั่งอิงกึ่งนั่งกึ่งนอนมีนางกำนัลคอยบีบนวดอย่างเอาใจ ใบหน้าที่ยังคงเค้าความงามอยู่มิสร่าง รอยยิ้มอย่างพอใจยกขึ้นน้อยๆ เพิ่มความงดงามให้นางราวภาพวาดประติมากรรมชั้นเอกก็มิปาน

“เสียงเอะอะโวยวายอะไรกัน”

“ทูลฮองเฮามีเด็กน้อยผู้หนึ่งมานั่งร้องไห้ที่หน้าวังพ่ะย่ะค่ะ”

“ให้ทหารไล่ไป”

“เอ่อ... นางแจ้งว่าเป็นหลานสาวของราชองครักษ์เฉิน”

ดวงหน้างามมีแววสนใจในทันที ราชองครักษ์เป็นคนที่มากฝีมือ ยามนี้แม้จะจงรักภักดีต่อองค์ชายสิบเก้า หากแต่อีกเพียงไม่นานหากเจ้าเด็กนั่นตายจากไป การได้ความภักดีจากคนผู้นี้ย่อมดีมิน้อย

“เช่นนั้นจงให้คนไปเอาตัวนางมา”