ความรู้สึกแปลกใหม่ 2

ภายใต้ผิวน้ำเย็นเยียบที่เสียดแทงไปถึงกระดูก

ลึกลงไปหลายจั้ง ร่างระหงของเหม่ยหลินจมดิ่งอยู่ในนั้น นางกำลังทรมานจากการจมน้ำจนขาดอากาศหายใจ แต่ที่กำลังบั่นทอนจิตใจของนางคือภาพในอดีตที่กำลังหวนกลับคืน

ยามเป็นเด็กหญิง นางตกน้ำในบึงใหญ่หลังตำหนัก นางจมอยู่ในน้ำที่มืดสลัว จนสติของนางดับวูบลง ตื่นมาอีกคราก็ผ่านไปหลายวัน โดยมีเสด็จแม่นั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียง

เสด็จพ่อทรงพิโรธหนักมาก พระองค์ทรงสั่งประหารบ่าวไพร่จนหมดทั้งตำหนัก นางที่เป็นเพียงเด็กไม่ประสา ผ่านการเฉียดตายจากการจมน้ำมาจึงกลัวน้ำมากนับแต่นั้น

ทว่าเหนือสิ่งอื่นใด นางเป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้บริสุทธิ์ทั้งตำหนักต้องตาย...

 เหม่ยหลินพยายามลืมตาอ้าปากหาอากาศหายใจ ความหวาดกลัวกระแสน้ำกำลังแล่นริ้วเป็นเส้นเป็นสาย สองมือน้อยๆ พยายามปัดป่ายหาสิ่งยึดเหนี่ยวอย่างยากลำบาก สัมผัสของน้ำที่กระทบฝ่ามือมีเพียงความเจ็บปวดราวกับหัวใจจะฉีกขาด

นางทรมานมาก นางหวาดกลัวเหลือเกิน

ยามเมื่อสติเส้นสุดท้ายใกล้สิ้นลง หญิงสาวจึงได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่มีสายตาคมเฉี่ยวเป็นเอกลักษณ์ท่ามกลางความมืดสลัวน่ากลัว เขาฉุดนางเข้าหาแผงอก เพียงพริบตาเดียวก็ขึ้นมาเหนือผิวน้ำ

ความนุ่มนวลใดๆ ล้วนไม่มี เหม่ยหลินรู้สึกได้เพียงว่าสายน้ำเย็นเยียบกำลังบาดผิวเนื้อ ยามเมื่อพี่หงกระชากนางขึ้นจากน้ำ เขากระทำการด้วยความรวดเร็วและทรงพลัง ความปราดเปรียวของเขานั้น ไม่มีคำว่าถนอมแม้เพียงเสี้ยวเดียว

แต่ทว่า...นางรู้สึกได้ถึงความปลอดภัย

เมื่อหงซือกวนพาร่างนุ่มนิ่มอ่อนแรงขึ้นมาจากน้ำได้แล้ว จึงอุ้มนางมานั่งที่โขดหินริมน้ำเชี่ยว เขาปล่อยมือจากร่างนาง แต่นางกลับยึดเหนี่ยวลำคอของเขาเอาไว้มั่น

ชายหนุ่มถึงกับก้มหน้ามอง

เหม่ยหลินที่กำลังมีสติจมดิ่งกับความกลัวน่านน้ำยากจะดึงกลับคืน นางจึงเนื้อตัวสั่นเทามากนัก กอปรกับความเย็นเยียบที่เสียดแทงถึงกระดูก นางจึงโผเข้าหาชายตรงหน้าแล้วร้องไห้ออกมา

สติของนางล้วนพร่าเลือนขาดการยับยั้งชั่งใจ

"พี่หง"  นางเอาแต่เรียกนามเขาด้วยเสียงสั่นเครือ ร่ำไห้ปานจะขาดใจ

หงซือกวนไม่แน่ใจว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิตหรือไม่ ที่มีใครมาซบอกร่ำไห้กันอย่างนี้ ชายหนุ่มถึงกับขมวดคิ้วคมเข้มเข้าหากัน ด้วยสัญชาตญาณทั้งหมดที่เขามี ล้วนบอกกล่าวถึงภาพความทรงจำอันเลือนราง ว่าคงไม่เคยมีเป็นแน่

นางช่างกล้ากับเขา!

สายตาคมเฉี่ยวจ้องมองนางตรงแผงอกอย่างดุดัน หากแต่การกระทำนั้น กลับเอื้อมวงแขนช้อนร่างนางขึ้นมา แล้วอุ้มนางที่กำลังตัวสั่นเอาไว้แนบอก หมายพานางไปให้ไกลจากริมน้ำตกเชี่ยวกรากที่มีไอกระแสเย็นปกคลุมไปทั่ว

เสื้อผ้าของพวกเขาล้วนเปียกชุ่มไปหมด จนร่างทั้งร่างแนบชิดคล้ายกับไร้เสื้อผ้าหุ้มกาย ก่อเกิดความรู้สึกแปลกใหม่ให้แก่หงซือกวน

ชายหนุ่มที่อุ้มหญิงสาวยิ่งให้รู้สึกอึดอัด เรียวคิ้วพาดเฉียงยิ่งขมวดพันเป็นปม ดวงตากลมใสบนใบหน้าสวยหวานที่มีน้ำตาหยาดรินสองข้างแก้มนวลซุกซบอยู่ตรงแผงอกแกร่ง ชิดใกล้กับใบหน้าคมเข้มแค่ไม่กี่ชุ่น[1] นำพาลมหายใจกรุ่นร้อนของทั้งสองผสานกัน

เรื่องบางอย่างระหว่างชายหญิง หงซือกวนไม่แน่ใจว่าเคยมีหรือไม่ หรือว่าเขาคิดแต่จะฝึกวิชา ฆ่าล้างผลาญจนมิใคร่จะใส่ใจ เพราะตั้งแต่ลืมตาตื่นมาแล้วความจำเลือนหาย เขารู้สึกได้ว่าฝีมือของเขาไม่ธรรมดา ทุกพลังในเรือนกายย่อมเกิดจากการฝึกฝนจนไม่สนใจสิ่งใด เป็นไปได้ว่าเขามิเคยได้แตะต้องใคร จึงรู้สึกแปลกใหม่เมื่อแตะต้องนาง

ชายหนุ่มคิดในใจแล้วสรุปได้ด้วยตนเอง พลางกระชับนางในอ้อมแขนให้แนบแน่นแล้วเดินไปอย่างใจเย็น

บางทีเขาควรสนใจสิ่งอื่นใดบ้าง นอกจากฆ่าคน...

[1] 1 ชุ่น = 1 นิ้ว