ตอนที่ 5: ลาเต้แก้วแรก และครูฝึกหน้ามึน

แสงอาทิตย์ของเช้าวันใหม่ส่องลอดรอยแยกของตึกระฟ้าลงมายังห้อง 402 เมรินตื่นขึ้นมาด้วยเสียงปลุกจากลำโพงติดเพดานที่ส่งเสียงซ่าเหมือนวิทยุเสีย เธอขยับตัวบนเตียงสปริงที่ส่งเสียงประท้วงก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า วันนี้คือวันที่เธอต้อง "หางานทำ" เป็นครั้งแรกในชีวิต เพื่อประทังชีวิตให้รอดในย่านพระนคร 2.0

หลังจากเลือกชุดที่ดู "ธรรมดาที่สุด" (ซึ่งยังคงเป็นเสื้อเชิ้ตผ้าไหมราคาแพงที่เธออ้างว่ามันเรียบง่าย) เมรินก็ก้าวเท้าออกจากอพาร์ตเมนต์ และเป้าหมายของเธอคือ "ร้าน Cyber-Caffeine" ร้านกาแฟกึ่งบาร์ที่มีโคมไฟนีออนรูปถ้วยกาแฟกระพริบวิบวับอยู่ไม่ไกล

“มาสมัครงานเหรอจ๊ะหนู?” เจ๊วิ เจ้าของร้านที่เป็นมนุษย์ดัดแปลงช่วงล่างให้เป็นล้อเลื่อนเพื่อความรวดเร็วในการเสิร์ฟ มองเมรินตั้งแต่หัวจรดเท้า “สวยขนาดนี้ไปเป็นนางแบบโฮโลแกรมดีกว่ามั้ง มาล้างจานชงกาแฟที่นี่ มือจะพังเอาเปล่าๆ”

“ฉันทำได้ค่ะเจ๊! ฉันเรียนรู้ไว!” เมรินยืนยันหนักแน่น แม้ในใจจะหวั่นๆ

“เออๆ ลองดูก็ได้ พอดีวันนี้คนชงกาแฟเก่าฉันลาออกไปทำงานเขียนโค้ดข้อมูลที่ต่างจังหวัดพอดี... อ้าว! ก้อง มาพอดีเลย มาช่วยสอนยัยหนูนี่ใช้เครื่องชงกาแฟรุ่นโบราณนี่หน่อยสิ เจ๊ต้องไปเช็กสต็อกนมสังเคราะห์หลังร้าน”

เมรินหันขวับไปมอง ก้องเดินเข้ามาในร้านด้วยชุดหมีพนักงานซ่อมบำรุงสีน้ำเงินตัวเดิม ในมือถือกล่องเครื่องมือ เขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นเมรินในมาด "พนักงานฝึกหัด"

“คุณจะทำงานที่นี่จริงๆ เหรอ?” ก้องถามพลางวางกล่องเครื่องมือลงบนเคาน์เตอร์ “เครื่องชงกาแฟนี่มันรุ่นนิวเคลียร์ฟิวชั่นรุ่นแรกนะ ถ้ากดผิดตัวเมืองอาจจะไฟดับได้เลย”

“นายอย่ามาขู่ฉันนะก้อง!” เมรินแหวใส่ “แค่ชงกาแฟมันจะยากแค่ไหนกันเชียว”

“งั้นลองดูครับ” ก้องเดินอ้อมเข้ามาข้างหลังเธอ กลิ่นสะอาดจางๆ ของสบู่อาบน้ำราคาถูกผสมกับกลิ่นเหล็กเบาๆ จากตัวเขาทำให้เมรินรู้สึกประหม่าขึ้นมาเสียดื้อๆ

ก้องเอื้อมมือหนาของเขาข้ามไหล่เธอไปจับที่คันโยกเหล็กของเครื่องชงกาแฟ แผ่นหลังของเมรินสัมผัสกับแผงอกที่แข็งแรงของเขาเพียงนิดเดียว แต่ความร้อนจากตัวเขากลับแผ่ซ่านจนเธอเริ่มหน้าแดง

“มือซ้ายจับตรงนี้ครับ... อย่ากำแน่นเกินไป มันต้องใช้จังหวะ” เสียงนุ่มๆ ของก้องดังอยู่ข้างหู “ส่วนมือขวาต้องคอยหมุนวาล์วปล่อยไอน้ำ ต้องดูเกจวัดความดันให้ดี อย่าให้มันเกินขีดสีแดง”

มือของก้องกุมมือเรียวเล็กของเมรินไว้เพื่อบังคับทิศทาง ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดที่ขมับของเธอ เมรินยืนนิ่งเป็นหิน หัวใจเต้นแรงกว่าตอนรถคว่ำเสียอีก เธอแทบไม่ได้ฟังเรื่องความดันนิวเคลียร์อะไรนั่นเลย ในหัวมีแต่คำว่า ‘ทำไมเขาต้องเข้ามาใกล้ขนาดนี้ด้วย!’

“คุณหนู... ฟังอยู่หรือเปล่า?” ก้องก้มลงมาสบตาเธอในระยะประชิด

“ฟะ... ฟังอยู่! ก็แค่หมุนวาล์วใช่ไหมล่ะ!” เมรินรีบดึงมือออกแล้วคว้าหมุนวาล์วอย่างแรงด้วยความลนลาน

ฟิ้ววววววว!

ไอน้ำสีขาวพุ่งปรี๊ดออกมาจากเครื่องส่งเสียงหวีดหวิว เมรินตกใจจนเกือบจะกระโดดหนี แต่ก้องเร็วกว่า เขารวบตัวเธอหลบเข้าหาตัวแล้วเอื้อมมือไปปิดวาล์วได้อย่างทันท่วงที ท่ามกลางหมอกสีขาวที่ปกคลุมไปทั่วเคาน์เตอร์ ทั้งคู่ยืนกอดกันนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

“บอกแล้วไงครับว่าอย่าหมุนแรง” ก้องพูดเสียงต่ำ ตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของเมริน

“ฉัน... ฉันขอโทษ” เมรินพึมพำ น้ำเสียงที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้อ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

จังหวะนั้นเอง จ็อด ที่แอบซุ่มดูอยู่หลังเสาก็พุ่งออกมาพร้อมกับ ไอ้ไข่แฝด “ฮั่นแน่! ซ่อมเครื่องชงกาแฟหรือซ่อมหัวใจกันจ๊ะเพื่อนก้อง! โอ้โห... ฉากนี้ถ้าถ่ายลงโฮโลแกรมได้ ยอดไลก์ถล่มทลายแน่โว้ย!”

“ไอ้จ็อด! มาทำอะไรตรงนี้!” ก้องรีบปล่อยตัวเมรินออกทันที หน้าของเขาขึ้นสีระเรื่อไม่แพ้กัน

“มาดูผลงานไงจ๊ะ แหม... สอนงานกันซะมดเดินเต็มร้านกาแฟเลยนะ” จ็อดหัวเราะร่าพลางทำท่าล้อเลียน “ ‘มือซ้ายจับตรงนี้ครับคุณหนู’ ... ‘มือขวาก็กุมมือผมไว้นะครับ’ ... อี๋! เลี่ยนว่ะ!”

“ไปไกลๆ เลยพวกนาย!” เมรินคว้าผ้าขี้ริ้วปาใส่แก๊งเพื่อนก้องด้วยความอาย “ฉันจะทำงาน! ใครสั่งกาแฟก็สั่งมา!”

การทำงานช่วงเช้าผ่านไปอย่างทุลักทุเล จนกระทั่งช่วงเที่ยงที่ลูกค้าเริ่มหนาแน่น ลูกค้ากลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน พวกเขาเป็น "นักเลงไซเบอร์" ประจำถิ่นที่ชอบมาเบ่งกินฟรี ชุดของพวกเขามีการดัดแปลงใส่หนามเหล็กและเลนส์ตาที่เปลี่ยนสีได้ตามอารมณ์

“เฮ้ย! เด็กใหม่เหรอวะ?” หัวหน้าแก๊งที่ชื่อ ‘ไอ้เหล็ก’ ตบโต๊ะดังปัง “สวยดีนี่หว่า มานั่งคุยกับพี่หน่อยสิ กาแฟไม่ต้องชงแล้ว มาชงเหล้าดีกว่า”

เมรินขมวดคิ้ว “ฉันมาทำงานชงกาแฟค่ะ ถ้าจะสั่งกาแฟก็สั่งมา แต่ถ้าจะมาก่อกวน รบกวนออกไปข้างนอกด้วยค่ะ”

ไอ้เหล็กหัวเราะลั่น “ปากดีซะด้วย! รู้ไหมว่าที่นี่ถิ่นใคร? ฉันคือคนที่ดูแลระบบความปลอดภัย (แบบเถื่อน) ของย่านนี้ทั้งหมดนะเว้ย!” มันเอื้อมมือจะไปจับข้อมือของเมริน

แต่ทว่า... มือหนาเปื้อนคราบน้ำมันของก้องกลับคว้าข้อมือของไอ้เหล็กไว้ก่อน เขายังคงนั่งอยู่ที่บาร์ด้วยท่าทางสงบนิ่ง ในมือยังถือแก้วกาแฟดำอยู่

“เขาบอกว่าไม่คุยไงครับ พี่เหล็ก” ก้องพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่เมรินไม่เคยได้ยินมาก่อน

“ไอ้ก้อง! อย่ามายุ่ง นี่เรื่องของข้ากับยัยคนสวยนี่!” ไอ้เหล็กพยายามสะบัดมือออกแต่มันกลับนิ่งสนิทเหมือนถูกคีมเหล็กหนีบไว้

“ร้านนี้เจ๊วิเขาจ่ายค่าคุ้มครองให้ผมในรูปแบบ ‘กาแฟฟรี’ เพราะงั้นถ้าพี่มีปัญหากับพนักงานร้านนี้ ก็เท่ากับมีปัญหากับผม” ก้องวางแก้วกาแฟลงเบาๆ “และพี่ก็น่าจะรู้ว่า ระบบแขนกลรุ่นเก่าของพี่... ผมเป็นคนซ่อมมันเองกับมือ ถ้าผมอยากให้มัน ‘ค้าง’ ตอนนี้ ผมก็ทำได้นะครับ”

ก้องกดจุดเชื่อมต่อสัญญาณที่สายรัดข้อมือของเขา ทันใดนั้น แขนเหล็กของไอ้เหล็กก็เริ่มสั่นและกระตุกอย่างรุนแรงจนมันร้องออกมาด้วยความตกใจ

“เฮ้ย! หยุดๆ! ข้ายอมแล้วไอ้ก้อง! ปล่อยแขนข้า!”

ก้องปล่อยมือแล้วพยักหน้าให้พวกนั้นเดินออกไปจากร้าน แก๊งนักเลงรีบวิ่งหนีออกไปทันทีท่ามกลางเสียงโห่ฮาของจ็อดและชาวบ้านแถวนั้น

เมรินยืนมองแผ่นหลังของก้องด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เขาไม่ได้ใช้กำลังมหาศาล เขาไม่ได้โวยวาย แต่เขาปกป้องเธอด้วยไหวพริบและความมั่นคง

ก้องหันกลับมาหาเธอ “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”

“ปะ... เปล่า” เมรินหลบสายตา “ขอบใจนะที่ช่วย”

“ไม่เป็นไรครับ ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของ ‘หลักสูตรดัดนิสัย’ ก็แล้วกัน” ก้องยิ้มมุมปาก “คุณเริ่มเข้าใจหรือยังว่าที่นี่... ความสวยของคุณมันกินไม่ได้ แต่ความมีน้ำใจต่างหากที่จะทำให้คุณอยู่รอด”

เมรินไม่ได้เถียง เธอมองดูมือของตัวเองที่ยังสั่นอยู่นิดๆ แล้วมองไปที่ก้องที่กลับไปนั่งซ่อมแผงวงจรต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในโลกที่เต็มไปด้วยความจอมปลอมและโฮโลแกรมลวงตา...

ผู้ชายคนนี้กลับเป็น "ของจริง" เพียงอย่างเดียวที่เธอได้เจอ และนั่นทำให้หัวใจของไฮโซสาวเริ่มหวั่นไหว โดยที่เธอเองก็ยังไม่ยอมรับมัน