ตอนที่ 6: แฟชั่นนิสต้าตกอับ กับ ตลาดมืดคลองถม 2089

เช้าวันอาทิตย์ในย่านพระนคร 2.0 ไม่ได้มีเสียงนกร้อง แต่เป็นเสียงสัญญาณกันขโมยของรถมอเตอร์ไซค์บินได้ที่ดังรวนเพราะอากาศร้อนจัด ก้อง กำลังง่วนอยู่กับการเช็กลมยางรถจักรยานไฟฟ้าคู่ใจอยู่ที่หน้าตึก วันนี้เขามีภารกิจสำคัญ นั่นคือการไปหาซื้อ "ตัวปรับแรงดันควอนตัมมือสอง" ที่ตลาดมืดคลองถม (Khlong Thom Dark Market) เพื่อเอามาประกอบยานอวกาศขนาดจิ๋วจำลองที่เขากำลังทดลองสร้างอยู่

“จะไปไหนแต่เช้า?” เสียงใสๆ ดังมาจากระเบียงชั้น 4

ก้องเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็น เมริน ในชุดนอนผ้าซาตินสีแชมเปญกำลังยืนท้าแดดอยู่ เธอเริ่มชินกับเสียงปลุกตอนเช้าของย่านนี้แล้ว (ส่วนหนึ่งเพราะเธอซื้อที่อุดหูคุณภาพสูงมาใส่)

“ไปตลาดคลองถมครับ” ก้องตะโกนตอบ “ไปหาอะไหล่... คุณอยู่ที่นี่เถอะ ที่นั่นคนเยอะ ร้อน แล้วก็... สกปรก”

คำว่า ‘สกปรก’ เหมือนเป็นคีย์เวิร์ดที่กระตุ้นต่อมเอาชนะของเมริน

“ใครว่าฉันกลัวสกปรก! ฉันกินแมลงวากิวมาแล้วนะ! อีกอย่าง... วันนี้วันหยุด ฉันเบื่อห้องสี่เหลี่ยมรูหนูนี่จะแย่ พาฉันไปด้วย!”

ก้องถอนหายใจ “คุณไปไม่ได้หรอกคุณเมริน ตลาดนั่นมันแหล่งรวมของโจรกับพวกแฮกเกอร์เถื่อน ถ้าคุณใส่ชุดแบรนด์เนมเดินเข้าไป คุณจะโดนปล้นตั้งแต่ปากซอย”

“งั้นก็แค่ปลอมตัว!” เมรินยักไหล่ “รอแป๊บ! ฉันจะลงไปหาชุดที่เหมาะสมเดี๋ยวนี้แหละ!”

15 นาทีต่อมา ณ "กองบัญชาการมันม่วง" (โต๊ะม้าหินอ่อน)

“โอ้โห... สภาพ...” จ็อด อ้าปากค้างพลางมองสำรวจเมริน

เมรินยืนกอดอกอย่างมั่นใจ (หรือพยายามจะมั่นใจ) เธอสวมเสื้อยืดวงร็อคยุค 90s ตัวโคร่งที่ยืมมาจาก ไข่ต้ม กางเกงเลสีฉูดฉาดของ ป้าชื่น และสวมหมวกกันน็อกเต็มใบที่มีหูแมวติดอยู่ ซึ่งเป็นของสะสมของ ไข่ตุ๋น

“เป็นไง? กลมกลืนพอยัง?” เมรินถามเสียงอู้อี้ผ่านหมวกกันน็อก

“กลมกลืนกับถังขยะเปียกมากครับคุณหนู” จ็อดหัวเราะก๊าก “แต่ก็ดี! แบบนี้ไม่มีใครจำได้แน่ว่าเป็นทายาทสยามคอร์ป เอ้าก้อง! ฝากดูแลน้องแมว... เอ้ย น้องเมรินด้วยล่ะ อย่าให้หลงไปโซนค้าอาวุธเถื่อนนะโว้ย”

ก้องส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “ขึ้นรถครับ... และจับเอวผมแน่นๆ ด้วย เบาะหลังผมไม่ได้มีระบบทรงตัวอัตโนมัติเหมือนรถพ่อคุณนะ”

เมรินก้าวขาขึ้นซ้อนท้ายรถจักรยานไฟฟ้าเก่าๆ อย่างทุลักทุเล เมื่อรถออกตัวด้วยแรงกระชากเบาๆ เธอก็เผลอคว้าเอวของก้องหมับเข้าให้ แผ่นหลังกว้างของเขาบดบังลมร้อนที่ปะทะเข้ามา กลิ่นสบู่อ่อนๆ ของเขาลอยมาแตะจมูกอีกครั้ง มันเป็นกลิ่นที่เริ่มทำให้เธอรู้สึก... ปลอดภัย

ตลาดมืดคลองถม 2089

ที่นี่คือสวรรค์และนรกในเวลาเดียวกัน ตลาดตั้งอยู่ใต้ทางด่วนยักษ์ที่พาดผ่านเมือง แสงแดดส่องลงมาไม่ถึง ทำให้บรรยากาศดูมืดสลัว แต่ถูกย้อมด้วยแสงนีออนหลากสีจากแผงขายของนับพัน โดรนขายของบินว่อนไปมาเหมือนแมลงวัน เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนแข่งกับเสียงเพลงเทคโนแดนซ์ดังกระหึ่ม

“แขนกลมือสองจ้า! เพิ่งถอดมาจากนักมวยไซบอร์กเมื่อวาน ยังอุ่นๆ อยู่เลย!”

“ชิปความจำเถื่อน! ใครอยากลืมแฟนเก่า มาซื้อไปเสียบสมองเลย!”

“ตับไตไส้พุงเทียม! เกรด B+ ราคาโปรโมชั่น!”

เมรินเดินเกาะชายเสื้อก้องแน่น เธอไม่เคยเห็นอะไรที่วุ่นวายและดิบเถื่อนขนาดนี้มาก่อน

“อย่ามองตาพวกพ่อค้านานเกินไปครับ” ก้องกระซิบบอก “เดี๋ยวเขาจะนึกว่าเราสนใจ แล้วเขาจะตื๊อไม่เลิก”

“นะ... น่ากลัวชะมัด” เมรินพึมพำ แต่สายตาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ

ก้องพาเธอเดินลัดเลาะเข้าไปในโซน "ขยะอวกาศ" ซึ่งเป็นโซนที่ขายอะไหล่เครื่องจักรเก่าๆ ที่กองพะเนินเป็นภูเขา เขาตรงเข้าไปที่ร้านของ "ลุงยักษ์" ชายชราที่มีตาข้างหนึ่งเป็นเลนส์กล้องส่องพระ

“อ้าว! ไอ้ก้อง! มาหาของไปทำยานกระป๋องอีกแล้วเรอะ?” ลุงยักษ์ทักเสียงดัง

“ครับลุง พอจะมีตัวปรับแรงดันควอนตัมรุ่นเก่าๆ บ้างไหมครับ? เอาแบบที่ถอดมาจากเครื่องซักผ้าปี 2050 ก็ได้”

“มีๆ... แต่หายากหน่อยนะ ช่วงนี้พวกวัยรุ่นมันฮิตเอาไปแต่งมอเตอร์ไซค์กัน ราคาขึ้นเป็น 5,000 เครดิตแล้ว”

ก้องหน้าถอดสีทันที “5,000? อาทิตย์ที่แล้วยัง 2,000 อยู่เลยนะลุง ผมมีงบมาแค่ 2,500 เอง”

“ไม่ได้จริงๆ ว่ะหลานเอ้ย ค่าเช่าที่มันแพง” ลุงยักษ์ทำท่าจะเก็บของ

ทันใดนั้น เมรินที่ยืนฟังอยู่ก็ก้าวออกมาข้างหน้า วิญญาณนักธุรกิจสาวทายาทหมื่นล้าน (ที่ตอนนี้ถังแตก) เข้าสิงร่าง เธอถอดหมวกกันน็อกหูแมวออก เผยให้เห็นผมสีบลอนด์ที่ยุ่งเหยิงแต่ใบหน้ายังคงเชิดรั้น

“เดี๋ยวค่ะลุง!” เมรินพูดเสียงดังฟังชัด “ตัวปรับแรงดันรุ่นนี้ สภาพสนิมเกาะขั้วต่อขนาดนี้ แถมซีลยางกันรั่วก็เริ่มเปื่อย ลุงจะขาย 5,000 เหรอคะ? นี่มันเข้าข่ายหลอกลวงผู้บริโภคตามมาตรา 44 แห่งกฎหมายพาณิชย์ไซเบอร์เลยนะ!”

ลุงยักษ์ชะงัก “เอ็งเป็นใครวะนังหนู? มาตราอะไรของเอ็ง?”

“หนูเป็น... เอ่อ... ผู้ช่วยทนายความ!” เมรินมั่วสด “ลุงดูนี่สิ รอยร้าวตรงวาล์วนี่ ถ้าเอาไปใช้แล้วระเบิด ลุงรับผิดชอบไหวเหรอ? ของแบบนี้ราคากลางในตลาดมืดอยู่ที่ 1,800 เองนะ ถ้าลุงขาย 2,500 ก็ถือว่ากำไรเกินควรแล้ว!”

เธอรัวข้อมูลใส่ลุงยักษ์แบบไม่หายใจ ทั้งศัพท์เทคนิคที่เธอจำมาจากก้อง (แบบผิดๆ ถูกๆ) ผสมกับทักษะการเจรจาต่อรองระดับบอร์ดบริหาร

“เอาแบบนี้ 2,200 ขาดตัว! หนูแถมลายเซ็นอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังให้ด้วย!” (เธอหมายถึงลายเซ็นตัวเอง แต่ลุงคงไม่รู้จัก)

ลุงยักษ์ยืนงงเป็นไก่ตาแตก หันไปมองก้อง “แฟนเอ็งเหรอวะก้อง? พูดเก่งชิบเป๋ง... เอ้าๆ ยอมก็ได้! 2,200 เอาไปเลย! รำคาญเสียงแว้ดๆ ของมัน!”

ก้องรีบจ่ายเงินแล้วรับของมา เขามองเมรินด้วยสายตาที่ทึ่งสุดขีด

“คุณ... ไปรู้เรื่องราคากลางมาจากไหนครับ?” ก้องถามขณะเดินออกจากร้าน

เมรินยิ้มร่าอย่างภูมิใจ “มั่ว! ฉันก็แค่ใช้หลักการ Bluff น่ะ เห็นไหมล่ะ ความรู้ธุรกิจของฉันก็มีประโยชน์กับนายนะ!”

ก้องหัวเราะออกมาเสียงดัง เป็นเสียงหัวเราะที่สดใสที่สุดเท่าที่เมรินเคยได้ยิน “ร้ายกาจมากครับคุณหนู... ขอบคุณนะครับ ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงไม่ได้ของชิ้นนี้แน่ๆ”

“ก็... ก็ถือว่าตอบแทนค่านั่งจักรยานฟรีแล้วกัน” เมรินหน้าแดง รีบยกหมวกกันน็อกขึ้นมาสวมปิดบังใบหน้า

แต่ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินกลับ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

โดรนตำรวจลาดตระเวนบินโฉบลงมาต่ำ พร้อมเสียงไซเรนดังลั่น

“ประกาศ! ตรวจพบสินค้าหนีภาษีในโซนนี้! ขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบ!”

ตลาดเกิดความโกลาหลทันที พ่อค้าแม่ค้ารีบโกยของหนี ผู้คนวิ่งเบียดเสียดกันไปมา เมรินถูกชนจนเซถลาเกือบจะล้มลงไปในกองเศษเหล็ก

“เมริน!” ก้องทิ้งกล่องอะไหล่แล้วพุ่งเข้าไปคว้าตัวเธอไว้ เขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด แล้วใช้ตัวบังฝูงคนที่วิ่งหนีกันอลหม่าน

“เกาะผมไว้! อย่าปล่อยมือนะ!” ก้องตะโกนแข่งกับเสียงไซเรน

เมรินกอดเอวเขาแน่น หน้าของเธอซุกอยู่ที่อกเสื้อเปื้อนน้ำมันของเขา ท่ามกลางความวุ่นวายของตลาดมืด หัวใจของเธอกลับเต้นแรงเป็นจังหวะเดียวกับเขา... จังหวะที่ลัดวงจรความรู้สึกทั้งหมดที่เคยมี