ตอนที่ 1: มาตรฐานระดับพรีเมียม กับ ชีวิตที่ต้องดิ้นรน

แสงอาทิตย์เทียมจากโดมกระจกชั้นบนสุดของเมือง นีโอ-กรุงเทพฯ เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทองหรูหรา แต่นั่นเป็นเพียงภาพจำลองที่ถูกคำนวณมาเพื่อรักษาดัชนีความสุขของกลุ่มคนระดับอีลิท (Elite) เท่านั้น สำหรับคนอย่าง เมริน ชีวิตของเธอคือการตื่นขึ้นมาบนเตียงต้านแรงโน้มถ่วงที่นุ่มนวลเหมือนนอนอยู่บนปุยเมฆ มีหุ่นยนต์รับใช้รุ่นล่าสุดคอยฉีดพ่นละอองมอยส์เจอไรเซอร์ผสมทองคำขาวใส่ผิวพรรณทันทีที่เธอขยับตัว

“คุณหนูคะ วันนี้มีนัดตรวจเช็กสภาพผิวและอัปเกรดชิปประมวลผลความงามตอนสิบเอ็ดโมงนะคะ” เสียงสังเคราะห์ที่อ่อนนหวานของเอไอประจำบ้านดังขึ้น

เมรินยันตัวขึ้นนั่ง พลางเสยผมสีแพลตตินัมบลอนด์ที่ยาวสลวย “ยกเลิกไปก่อน ฉันอารมณ์ไม่ดี... เมื่อคืนรถคันโปรดฉันระเบิด แถมยังต้องไปเดินย่ำโคลนเน่าๆ ในสลัมชั้นล่างอีก แค่คิดก็อยากจะถอดประสาทสัมผัสการรับกลิ่นทิ้งไปซักอาทิตย์แล้ว”

เธอนึกถึงใบหน้าของ ‘ไอ้ผู้ชายหน้าจืด’ คนนั้น คนที่กล้าทิ้งเธอไว้กลางดงเศษเหล็ก แทนที่จะอุ้มเธอไปส่งที่หน้าประตูคฤหาสน์ด้วยความสำนึกในบุญคุณที่ได้ช่วยชีวิตเจ้าหญิงอย่างเธอ

“คอยดูนะ ถ้าฉันสืบรู้ว่านายทำงานที่ไหน ฉันจะให้คุณพ่อซื้อบริษัทนั้นแล้วไล่นายออกให้ดู!” เมรินพึมพำกับตัวเอง พลางจิกนิ้วลงบนหมอนผ้าไหมราคาแพง

แต่สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ในเช้าวันเดียวกันนั้น... ‘ไอ้ผู้ชายหน้าจืด’ ที่เธอกำลังอาฆาต กำลังเผชิญกับโลกที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

06:00 น. ย่านอันเดอร์ซิตี้ (Lower District)

เสียงนาฬิกาปลุกดังแผดสนั่นมาจากนาฬิกาปลุกรุ่นเก่าที่เป็นสนิม ก้องลุกขึ้นจากเตียงไม้กระดานที่ปูด้วยเสื่อน้ำมัน แสงแดดที่ส่องลงมาถึงที่นี่ไม่ใช่แสงอาทิตย์จำลองที่สวยงาม แต่มันคือแสงแดดจริงที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างตึกระฟ้าลงมาเป็นลำแคบๆ แฝงไปด้วยฝุ่นและควันสีเทา

ก้องเดินไปที่ระเบียงห้องเช่าแคบๆ ขนาดไม่กี่ตารางเมตร เขาหยิบแผงวงจรที่ถอดซ่อมค้างไว้เมื่อคืนขึ้นมาตรวจเช็ก ความร้อนจากแรงระเบิดเมื่อคืนทิ้งรอยไหม้ไว้ที่แผ่นหลังและต้นแขนของเขา แผลแสบร้อนจนทำให้เขาต้องนิ่วหน้า

“บ้าชะมัด... เมื่อคืนไม่น่าลืมเก็บกล่องปฐมพยาบาลไว้ในจักรยานเลย” เขาบ่นอุบ แต่ก็ทำเพียงแค่เอาน้ำก๊อกล้างแผลแบบส่งๆ

ชีวิตของก้องไม่มีเวลาให้กับการสำออย เขาคือ "มดงาน" ในเครื่องจักรไซเบอร์พังก์ขนาดยักษ์ วันนี้เขาต้องรีบไปส่งงานซ่อมโดรนให้กับ "ป้าชื่น" เจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอย ก่อนที่จะต้องรีบไปตอกบัตรที่บริษัทไฟฟ้า

ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวป้าชื่น... บรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่เป็นเอกลักษณ์ เสียงกระแทกกระทะเหล็ก เสียงคุยโวยวายของพวกกรรมกรไซบอร์กที่มากินมื้อเช้า และเสียงดนตรีลูกทุ่งเวอร์ชั่นเรโทรที่ดังออกมาจากวิทยุโฮโลแกรมรุ่นคุณปู่

“ป้าครับ โดรนส่งของป้าซ่อมเสร็จแล้วนะ ใบพัดมันแค่ติดเศษถุงพลาสติก ผมเปลี่ยนมอเตอร์มือสองคุณภาพดีให้แล้ว รับรองบินปร๋อ” ก้องวางโดรนสภาพเยินๆ ลงบนโต๊ะ

“โอ๊ย! พ่อก้อง เทพบุตรของป้า!” ป้าชื่น หญิงวัยกลางคนที่อัปเกรดดวงตาข้างหนึ่งเป็นเลนส์ขยายเพื่อไว้เช็กสิ่งแปลกปลอมในชามก๋วยเตี๋ยว ตะโกนลั่น “ถ้าไม่มีเอ็ง ป้าคงต้องจ้างพวกหุ่นยนต์ส่งของแพงๆ ของบริษัทใหญ่แน่ๆ เลย นี่ๆ กินข้าวก่อนลูก วันนี้ป้าจัด ‘ก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นนาโนผสมโปรตีนจิ้งหรีด’ สูตรพิเศษให้”

“ขอบคุณครับป้า แต่ผมต้องรีบไป...”

“รีบไปไหนวะไอ้ก้อง! นั่งลงก่อน!” เสียงทรงพลังดังมาจากโต๊ะข้างๆ จ็อด เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดในชุดช่างน้ำมันนั่งอยู่ตรงนั้นพร้อมกับ "ไอ้ไข่แฝด" สองพี่น้องคู่หูตลกประจำซอยที่ชอบแต่งตัวเลียนแบบตัวละครในเกมย้อนยุค

“เอ็งรู้เปล่าก้อง เมื่อคืนมีข่าวลือว่ามีรถสปอร์ตของพวกไฮโซตกมาแถวเขตเราว่ะ เขาบอกว่าเจ้าของเป็นลูกสาวเจ้าของสยามคอร์ป สวยหยาดเยิ้มเหมือนนางฟ้าตกสวรรค์เลยนะโว้ย” จ็อดทำตาโตขณะเคี้ยวลูกชิ้น

ก้องชะงักไปนิดหนึ่ง “เหรอ...”

“เออ! แต่เขาบอกว่ามี ‘ไอ้บ้า’ ที่ไหนไม่รู้เข้าไปช่วยไว้ แล้วดันทำตัวเสียมารยาทใส่คุณหนูเขาอีก จนเขาประกาศให้รางวัลนำจับไอ้คนนั้นในโซเชียลลับๆ ของพวกคนรวยแล้วนะวุ้ย!” ไข่คนพี่เสริมพลางหัวเราะร่า “ถ้าข้าเจอไอ้คนนั้นนะ ข้าจะตบหัวมันซักทีว่ะ มีโอกาสได้ใกล้ชิดนางฟ้าขนาดนั้น แทนที่จะขอเบอร์ หรือขอลายเซ็น ดันทำหน้ามึนใส่เขาซะงั้น”

ก้องก้มหน้ากินก๋วยเตี๋ยวเงียบๆ ไม่กล้าสบตาใครในกลุ่มเพื่อน “เขาอาจจะรีบไปเข้าเวรก็ได้ใครจะรู้...”

“รีบไปตายเหอะ!” จ็อดด่าขำๆ “ถ้าเป็นข้านะ จะยอมโดนรถทับตายคาอกคุณหนูเลยว่ะ แหม... สวยระดับพรีเมียมขนาดนั้น แค่ได้กลิ่นน้ำหอมเขาก็นอนตายตาหลับแล้ว”

ก้องขำในใจ ‘สวยระดับพรีเมียมงั้นเหรอ? ปากเสียระดับพรีเมียมมากกว่าน่ะสิ’ ---

กลับมาที่ด้านบน... โลกของเมรินกำลังเริ่มสั่นคลอน

ขณะที่เธอกำลังเลือกเครื่องประดับเพื่อไปงานเปิดตัวนาโนสเปรย์รุ่นใหม่ พ่อของเธอ ท่านเกริกพล ประธานบริษัทสยามคอร์ป เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

“เมริน พ่อมีเรื่องต้องคุยด้วย”

“คะพ่อ? เรื่องรถที่พังเหรอ? เมซื้อใหม่แล้วค่ะ รุ่น Limited Edition ที่เพิ่งเปิดตัว...”

“ไม่ใช่เรื่องรถ!” เสียงของพ่อดังขึ้นจนเมรินสะดุ้ง “บัญชีส่วนตัวของลูก... พ่อสั่งระงับไว้ทั้งหมดแล้ว”

เมรินอ้าปากค้าง “อะไรนะคะ? ทำไมล่ะคะพ่อ? เมไม่ได้ทำอะไรผิดนะ!”

“ลูกใช้เงินฟุ่มเฟือยเกินไป และที่สำคัญ... ตอนนี้บริษัทเรากำลังถูกตรวจสอบเรื่องระบบภาษีโฮโลแกรม พ่อต้องการให้ลูกทำตัวติดดินลงบ้าง และเรียนรู้ที่จะอยู่ด้วยตัวเองให้ได้ พ่อจัดที่พักใหม่ให้ลูกแล้ว อยู่ในเขตชั้นกลาง... เป็นอพาร์ตเมนต์ธรรมดา ไม่มีความสะดวกสบายระดับพรีเมียม จนกว่าลูกจะพิสูจน์ได้ว่าลูกเข้าใจคุณค่าของเงินที่หามาได้ด้วยตัวเอง”

“พะ... พ่อจะให้เมไปอยู่ในที่แบบนั้นงั้นเหรอคะ? ไม่นะ! เมทำไม่ได้! เมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีหุ่นยนต์ขัดหลัง!” เมรินโวยวาย แต่มันสายไปเสียแล้ว

บ่ายวันนั้น เมรินถูกส่งตัวลงมาที่ "เขตพระนคร 2.0" ซึ่งเป็นเขตรอยต่อระหว่างความเจริญกับความเสื่อมโทรม เธอสวมแว่นกันแดดสีดำอันใหญ่ยักษ์เพื่อบดบังสายตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาและความอับอาย มือเรียวสวยลากกระเป๋าเดินทางใบเล็ก (ที่เธอคัดมาแล้วว่าแพงที่สุด) เดินไปตามทางเท้าที่ขรุขระ

“ที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย... กลิ่นควันธูปผสมกลิ่นแก๊สเหรอ? อี๋!” เธอบ่นกระปอดกระแปดพลางมองดูแผนที่ในมือ

ทันใดนั้นเอง จักรยานไฟฟ้าคันเดิมที่เธอคุ้นตา... คันที่เธอเพิ่งแช่งด่าไป ก็แล่นพ้นหัวมุมตึกมาอย่างช้าๆ

ก้องที่เพิ่งเลิกงานและกำลังแบกถุงปุ๋ยใส่ขยะรีไซเคิลมาเพื่อจะไปขายต่อ ชะงักจักรยานของเขาลงตรงหน้าหญิงสาวที่ดู "ประหลาด" ที่สุดในย่านนี้

เขาเลิกคิ้วมองเธอ เมรินลดแว่นกันแดดลง สายตาของทั้งคู่ประสานกัน

“คุณ...” ก้องเอ่ยออกมาสั้นๆ

“นาย!” เมรินแผดเสียง “นี่นายตามฉันมางั้นเหรอ? หรือว่านายแอบติดตั้งชิปติดตามตัวฉันตอนที่ช่วยฉันไว้เมื่อคืน? ไอ้โรคจิต!”

ก้องถอนหายใจยาวเหยียด เขาลงจากจักรยานแล้วยืนประจันหน้ากับเธอ “คุณหนูครับ... ผมว่าคุณเข้าใจอะไรผิดไปเยอะเลยนะ ที่นี่คือย่านที่พักของผม“ เขาชำเลืองมองกระเป๋าเดินทางของเธอแวบหนึ่ง ”และดูเหมือนว่าอพาร์ตเมนต์ที่อยู่ข้างหลังผมนี่แหละ คือที่ที่คุณกำลังจะย้ายมาอยู่”

เมรินมองตามปลายนิ้วของก้องไปที่ตึกคอนกรีตเก่าๆ ที่มีป้ายไฟนีออนเขียนว่า "อุดมสุข อพาร์ตเมนต์: มีห้องว่าง ราคาเป็นกันเอง"

“ไม่จริง...” เมรินแทบจะลมจับ “พ่อไม่มีทางทำกับเมแบบนี้!”

“ทำใจเถอะครับ” ก้องพูดเสียงนิ่ง พลางยกถุงปุ๋ยขึ้นพาดบ่า “ที่นี่ไม่มีรูมเซอร์วิส ไม่มีแชมเปญชั้นเลิศ มีแต่เสียงด่าของยายเจ้าของหอตอนทวงค่าไฟ และ...”

“และอะไร?” เมรินถามเสียงสั่น

ก้องยิ้มมุมปาก ซึ่งเป็นยิ้มแรกที่เมรินเห็น และมันทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปแวบหนึ่งอย่างน่าโมโห

“และกลิ่นน้ำมันเครื่องที่ผมใช้ทำงานไงครับ ยินดีต้อนรับสู่โลกของคนธรรมดาครับ คุณหนูเมริน”