บทที่1 ชะตาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

ลมหอบหนึ่งพัดผ่านกระจกบานกว้างของคฤหาสน์ตระกูลหลิน ราวกับต้องการเตือนให้หลินอันตั้งสติ แต่ทว่าความเจ็บร้าวที่กลางอกกลับทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก เสียงพูดคุยคุ้นเคย—เสียงที่เธอไว้ใจที่สุดกลับทำให้โลกทั้งใบพังทลายลงอย่างไร้ชิ้นดี

“ดีเหมือนกันนะที่มันตายนั่นแหละ”

เสียงหัวเราะของ ไป๋เสวี่ยอัน เพื่อนสนิทที่เธอรักเหมือนพี่น้อง ดังลอดมาจากประตูที่แง้มไว้

“ก็เพราะแกนี่แหละ ถึงได้จัดการได้เนียนขนาดนั้น” ชายเสียงทุ้มตัวสูงที่เธอเคยเห็นเป็นคนดี—แฟนของเธอ—ตอบกลับ

หัวใจหลินอันเหมือนถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ เธอตั้งใจเพียงจะเอาของฝากมาให้เพื่อนหลังกลับจากต่างจังหวัด แต่กลับได้ยินสิ่งที่ไม่ควรได้ยินที่สุดในชีวิต

“หลินอัน…แค่ของเล่น ไม่มีประโยชน์อะไรสักอย่าง ใครจะไปทนคบกับผู้หญิงน่าเบื่อนั่นได้ล่ะ”

เสียงหัวเราะเหยียดหยันตามมา

มันคือเสียงของคนที่เคยบอกรักเธอ ขาเธออ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว แต่ก็ยังยื้อประตูไว้ไม่ให้เปิดออก เธอรู้ดีว่าหากถูกพบตอนนี้ อะไรก็อาจเกิดขึ้นได้อีก

“อย่างน้อยเธอก็ตายไปแล้ว เรื่องมันก็จบสักที” ไป๋เสวี่ยอันพูดอย่างไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย

“เอาจริง ๆ ฉันเคยอยากฆ่ามันตั้งแต่ปีที่แล้วด้วยซ้ำ รำคาญ!”

หลินอันตัวสั่นราวกับถูกโยนลงไปในน้ำแข็ง เธอเม้มริมฝีปากแน่น ตัวร้อนผ่าวตรงหัวตา ขณะที่เธอหันหลังเดินอย่างไร้จุดหมาย เสียงประตูเปิดดัง แอ๊ด…เธอรีบหลบหลังเสาก่อนที่ทั้งคู่จะเดินผ่านไป

ดวงตาที่เคยบริสุทธิ์สั่นไหวด้วยความเจ็บปวดแต่ตอนนั้นเอง—บางสิ่งที่เหมือนฟ้าลิขิตก็เกิดขึ้นเพราะในจังหวะที่เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเธอสะดุดตกบันไดทั้งชั้น

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

โลกมืดสนิทเสียงสุดท้ายในหู คือเสียงหัวเราะของทั้งคู่ที่ยืนมอง…ไม่ช่วย ไม่สน ไม่แม้แต่ตกใจ

---

🌗 ความว่างเปล่าหนึ่ง—ก่อนการเกิดใหม่

หลินอันลืมตาขึ้นพร้อมกลิ่นกำยานอ่อน ๆ ผนังไม้แกะลายมังกรโบราณ หน้าต่างทรงจีน และเสียงคนรับใช้ดังมาจากภายนอก

“คุณหนูหลินอัน ฟื้นแล้วหรือเพคะ!”

หลินอันเด้งตัวขึ้นนั่งด้วยความตกใจ นี่มัน…ห้องแบบนี้ เธอเคยเห็นในหนังจีนไม่—ไม่ใช่สิ มันคือ ฉากในนิยายเรื่องหนึ่ง นิยายที่เธอเคยอ่านก่อนตาย

เรื่องราวที่ตัวประกอบหญิงชื่อ “หลินอัน” ถูกครอบครัวทอดทิ้ง และถูกส่งไปเป็นตัวตายตัวแทน ไปแต่งงานกับองค์ชายที่เล่าลือว่าอัปลักษณ์และเลือดเย็น

เธอหันไปมองกระจกทองเหลืองอย่างไม่อยากเชื่อสายตาหญิงในกระจกคือเธอ แต่ในเวอร์ชันจีนโบราณ

“ขะ…ข้าอยู่ในนิยายงั้นหรือ”

หัวใจเธอเต้นแรง ร้อนผ่าว ความจริงหนึ่งถาโถมเข้ามา—เธอไม่ได้ตาย แต่หลุดเข้ามาในนิยายที่ตัวเองเคยอ่าน และสิ่งที่แย่ที่สุดคือ…ในนิยายต้นฉบับ ตัวละคร “หลินอัน” ตายในคืนแรกของการแต่งงาน เพราะองค์ชายที่ได้ชื่อว่า

“จันทราอัปลักษณ์ เย็นชา และไร้หัวใจ”

สั่งให้ประหารเธอ

---

🌙 ราชสารที่เปลี่ยนชะตา

ไม่ทันที่หลินอันจะตั้งตัวเสียงคนใช้ตะโกนหน้าบ้านก็ดังขึ้น

“ราชสำนักส่งราชสารถึงบ้านตระกูลหลิน!!”

ใจเธอร่วงวูบนี่มันฉากที่เธออ่านมาก่อนแล้ว…คนใช้เปิดม้วนราชสารประกาศเสียงดัง

“พระบัญชา! ให้สกุลหลินส่ง ‘คุณหนูหลินอัน’ เข้าวังไปเป็นพระชายาของ องค์ชายเยี่ยนหยาง องค์ชายจันทรา ในวันขึ้นสิบห้าเดือนหน้า!”

บิดาและแม่เลี้ยงของหลินอันยิ้มออกมาอย่างโล่งใจพวกเขา…รู้ว่าการส่งเธอไปเท่ากับกำจัดเธอทิ้งโดยไม่ต้องลงมือเอง

น้ำเสียงแม่เลี้ยงเยาะเย้ย

“อันอัน เจ้าควรดีใจนะ ได้เป็นพระชายาองค์ชายจันทราเชียวนะ ฮึ”

มันคือความดีใจที่ได้กำจัดเธอและเธอรู้ดีว่าจุดจบของตัวเองตามต้นเรื่องคือความตาย แต่แล้วสิ่งที่ทำให้หัวใจเธอหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะคือ—เสียงหัวเราะเย็นชาเบื้องหลังของเธอ ไป๋เสวี่ยอัน…คนที่ฆ่าเธอในโลกเดิมกำลังยืนอยู่หน้าประตูบ้านหลินพร้อมรอยยิ้มพอใจ

หญิงสาวในชุดจีนโบราณเช่นกันแต่แววตา—แววตาเดียวกับในโลกนั้นแววตาที่เคยแทงเธอจนตายเธอก็หลุดเข้ามาในนิยายนี้เช่นกัน

“ดีจังเลยนะ…อันอัน” ไป๋เสวี่ยอันยิ้มเหมือนงู

“ชาตินี้เจ้าคงไม่รอดเหมือนเดิมสินะ?”

หลินอันเม้มปากแน่นหัวใจเธอร้อนระอุชาติก่อนเธอหนีไม่พ้นแต่ชาตินี้—เธอจะไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไปเสียงราชสารยังไม่ทันจางไป ดวงตาหญิงสาวเปล่งประกายแข็งกร้าวขึ้นเธอกำหมัดแน่น

“ชาตินี้…ข้าจะไม่ยอมตายง่าย ๆ อีกแล้ว”

ลมยามค่ำพัดแรงจนโคมไฟหน้าตำหนักสั่นไหว แสงสลัวทอดเงายาวบนพื้นหินเย็นเฉียบ หญิงสาวในชุดนักโทษสีหม่นถูกนำตัวมายังกระท่อมว่างแห่งหนึ่งชานเมือง—สถานที่ที่มีเพียงผู้แพ้ในเกมการเมืองเท่านั้นที่ถูกส่งมา

หลินอันถูกผลักเบา ๆ ให้อยู่กลางลาน เธอหายใจช้า พยายามไม่ให้ความหวาดกลัวปรากฏบนใบหน้า เสียงฝีเท้าเรียบหนักก้าวเข้ามาจากในความมืดชายผู้สวมชุดคลุมดำขลิบเงินเดินออกมา ใบหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาคมเข้มราวกับกำลังมองทะลุทุกความลับของโลก

องค์ชายเยี่ยนหยางเขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ—ไม่ใกล้ไม่ไกลแต่เพียงเท่านั้น ก็ทำให้หัวใจเธอเต้นรัวราวถูกกักไว้ในกำมือของเขา เยี่ยนหยางพูดเสียงเรียบ เงียบ แต่ชัดเจนจนลมหายใจของเธอสะดุด

“เจ้า…คือหลินอัน บุตรีแม่ทัพหลิน”

หลินอันค้อมศีรษะ แต่ไม่ก้มหนีสายตาของเขา

“เพคะ”

เขามองเธออยู่นาน—นานเสียจนเธอเริ่มไม่แน่ใจว่าควรหายใจเมื่อไรดวงตานั้นไม่ใช่ความเกลียดชังไม่ใช่การดูแคลนแต่เป็นสายตาที่อ่านทุกอย่างอย่างเงียบงัน…เย็นชา แต่ไม่ผลักไส

ในที่สุด เขาก็เอ่ยเบา ๆ

“เจ้ากำลังถูกคนทั้งวังตามฆ่า”

“เพราะข้า…เป็นคนเดียวที่พาเจ้าออกมาได้”

หลินอันเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

“เหตุใดพระองค์ถึงช่วยหม่อมฉันเพคะ?”

เขาไม่ตอบเพียงเดินผ่านเธอไปทีละก้าวเมื่ออยู่ข้างหลังเธอ เสียงทุ้มเย็นก็เอ่ยขึ้นราวคำท้าทายที่ไร้อารมณ์ใด ๆ

“ถ้าอยากหนี…ก็หนีไปได้ ข้าไม่ห้าม”

“ประตูหลังเปิดอยู่ เจ้าจะเลือกชีวิตตัวเองก็ไม่ผิด”

หลินอันนิ่งงันลมพัดแรงจนเสื้อคลุมเธอสั่นถ้าเป็นใครคนอื่น—คงวิ่งทันทีไม่มีใครปฏิเสธเส้นทางรอดแต่นางกลับก้าวเท้าเดียว

แล้วหยุดยืนอยู่ที่เดิมเหมือนยึดพื้นหินเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย เยี่ยนหยางหยุดเดินหันหน้ากลับมามองเธอด้วยสายตาที่คราวนี้…มีประกายบางอย่างที่บอกไม่ถูก ไม่ใช่ประหลาดใจแต่เหมือนกำลังประเมินเธอใหม่ทั้งหมดหลินอันเงยหน้าขึ้นเสียงมั่นคงกว่าหัวใจของตนเอง

“หม่อมฉัน…ไม่หนีเพคะ”

ดวงตาคมกริบคู่นั้นค่อย ๆ หรี่ลงเล็กน้อยคล้ายยอมรับ คล้ายเอ็นดู คล้ายอะไรบางอย่างที่เขาเองก็ไม่ตั้งใจให้ปรากฏ เขาเดินกลับมาหยุดตรงหน้าเธออีกครั้งระยะที่ใกล้ขึ้นกว่าเดิมจนหลินอันต้องกลั้นหายใจ

“ทำไมไม่หนี?” เขาถามเสียงเย็น แต่เบากว่าครั้งแรก

“เพราะหม่อมฉันเชื่อว่า…พระองค์ช่วยหม่อมฉัน ไม่ใช่เพราะอยากเห็นหม่อมฉันตายเพคะ”

คราวนี้…เงียบไปนานกว่าเดิมนานจนลมหายใจของเธอแทบติดคอแล้วเยี่ยนหยางก็กล่าวเบา ๆ แต่หนักแน่น

“หลินอัน เจ้าจะเป็นปัญหาให้ข้าแน่ๆ”

เป็นคำที่ไม่ใช่คำชมแต่กลับทำให้หัวใจเธอสั่นเขาหันหลัง—แต่ไม่เดินหนีอีกทว่ากล่าวเหมือนเป็นคำสั่งที่ตัดสินชะตาเธอในวินาทีนั้น

“ตั้งแต่วันนี้ เจ้าอยู่กับข้า”

น้ำเสียงไม่มีอารมณ์ทว่า…ละเอียดอ่อนกว่าเดิมนิดหนึ่งราวกับยอมให้เธอก้าวเข้ามาในชีวิตเขาทีละก้าวโดยไม่รู้ตัว

หลินอันก้มศีรษะ

“เพคะ”

องค์ชายเยี่ยนหยางมองเพียงครู่ก่อนจะเดินนำเธอเข้าสู่ความมืดของคืน—คืนแรกที่ชะตาทั้งสองเริ่มผูกกันโดยไม่มีใครรู้หลังจากหลินอันกล่าวยืนยันหนักแน่นว่า “หม่อมฉันไม่ไปเพคะ”ลานหน้าตำหนักก็ตกอยู่ในความเงียบอึดอัดครู่หนึ่งเยี่ยนหยางยืนหันหลังให้เธอราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่างแต่จริง ๆ แล้วในใจของเขากำลังโหมกระหน่ำอย่างประหลาด ทำไมสายตาของสตรีผู้นี้…ถึงคุ้นเคยนัก?

ยามหล่อนเงยหน้ามองเขาความกล้า ความตรงไปตรงมาแม้กระทั่งท่าทางเก็บแขนเสื้อเล็กน้อยขณะเดินขึ้นขั้นบันไดทุกอย่างช่าง—เหมือนเขาเคยเห็นมาก่อนอย่างไรอย่างนั้น แต่เขาไม่เคยพบหลินอันอย่างน้อย…ในชาตินี้เขาสูดลมหายใจสั่งคนคุมตำหนักสั้นๆ

“พานางไปยังเรือนรอง จัดคนดูแลให้เรียบร้อย”

ขณะที่องครักษ์ก้มหัวรับคำเยี่ยนหยางปรายตามองหลินอันอีกครั้งเป็นจังหวะเดียวกับที่ลมยามค่ำพัดผมเธอให้ปลิวเล็กน้อยและเธอ…ยกมือปัดผมทัดหูด้วยท่าที่เหมือนเขาเคยเห็นมานับพันครั้งหัวใจเขาสะดุดดึงสายตากลับทันทีอย่างไม่เข้าใจตัวเอง

---

🍂 ระหว่างทางไปเรือนรอง

หลินอันเดินผ่านลานด้านในที่ประดับด้วยโคมกระดาษสีแดงทุกก้าวเธอรู้สึกเหมือนมีสายตาหนึ่งจ้องตามเธออยู่ แต่พอหันกลับไป

องค์ชายเยี่ยนหยางก็ยืนเงียบใต้เงาเสาไม้ดวงตาคมลึกคู่นั้นจ้องมาที่เธอเหมือนไม่ตั้งใจแต่ไม่ปิดบัง

หลินอันยื่นคำนับ เขาไม่พูดอะไร แต่ไม่ละสายตาจนเธอเดินพ้นกำแพงไป

---

🌙 ภายในตำหนัก

คืนนั้น เยี่ยนหยางนั่งอยู่ในตำหนักอ่านบันทึกทางทหาร แต่สายตากลับเลื่อนจากตัวหนังสือไปยังประตูอย่างไร้เหตุผล ร่างสูงเอนหลังพิงเก้าอี้แนวคิ้วขมวดเล็กน้อย

เหตุใดจึงรู้สึกคล้าย…คุ้นกับนาง?

เหมือนเคยพูดกับนาง เคยยืนข้างนาง…แม้กระทั่งเคยนั่งมองสีหน้าเหล่านั้นมาก่อน?

เขาวางพู่กันลงยกนิ้วแตะขมับอย่างหงุดหงิดเป็นครั้งแรกในหลายปีที่ความคิดของเขาไม่เป็นระเบียบ

ร่างเงาของอวี้เสวียน ขันทีประจำตำหนักเดินเข้ามา

“องค์ชาย ทรงมิพักผ่อนหรือพ่ะย่ะค่ะ”

เยี่ยนหยางตอบเสียงเรียบแต่แฝงความครุ่นคิด

“สตรีผู้นั้น…แปลก”

อวี้เสวียนไหวตัว

“แปลก…ในทางใดพ่ะย่ะค่ะ?”

องค์ชายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบสั้นๆ อย่างที่แม้แต่ตนเองก็ไม่แน่ใจ

“รู้สึกเหมือนข้า…รู้จักนางมานานแล้ว”

อวี้เสวียนเบิกตา

“แต่องค์ชายเพิ่งพบคุณหนูหลินอันวันนี้—”

“ข้ารู้”

เขาตัดบททันทีเสียงเย็นขึ้นเล็กน้อยเพราะรำคาญตัวเองมากกว่าคนตรงหน้า เยี่ยนหยางลุกขึ้นยืนเดินไปยังหน้าต่างเปิดรับแสงจันทร์ลมเย็นพัดชุดยาวของเขาเบาๆ

ภาพหลินอันยืนบนลานเมื่อครู่ใบหน้าสว่างด้วยแสงโคมดวงตาเต็มไปด้วยความเชื่อใจที่ไร้เหตุผลลอยซ้อนขึ้นในหัวของเขา เขาสูดลมหายใจลึกพูดกับตัวเองมากกว่าขันที

“คงเพราะวันนี้ข้าเหนื่อย…จึงรู้สึกเพ้อเจ้อไปกระมัง”

แต่หัวใจกลับเต้นช้าลงไม่ได้ทุกครั้งที่คิดถึงเธอ

---

🍃 เรือนรอง — ในคืนนั้น

หลินอันเพิ่งอาบน้ำเสร็จผมยาวยังเปียกหมาดเธอเดินไปที่หน้าต่างเห็นเงาตำหนักองค์ชายอยู่ไกลๆ ไม่รู้เพราะเหตุใดแต่หัวใจก็เต้นแรง

“ท่าทางเขา…เปลี่ยนไปนิดหนึ่ง”

เธอพึมพำกับตัวเองใบหน้าแตะสีแดงอ่อนๆ โดยไม่รู้ตัวท่าทางขององค์ชายสายตาของเขาแม้จะเย็นชา แต่เหมือนมีบางอย่างซ่อนอยู่เหมือนว่าเขา…กำลังพยายามนึกให้ออกว่าเธอเป็นใคร

---

🌙 กลับไปที่ตำหนักองค์ชาย

เยี่ยนหยางลืมตาขึ้นอีกครั้งทั้งที่ควรหลับไปแล้วจู่ๆ ก็ลุกขึ้นมานั่งอย่างฉับพลันภาพหนึ่ง? ความรู้สึกหนึ่ง? หรือเสียง? บางอย่างแว้บเข้ามาในหัวโดยที่เขาควบคุมไม่ได้ เป็นภาพหญิงสาวคนหนึ่งที่หันมายิ้มให้เขา—ยิ้มแบบเดียวกับหลินอันตอนยืนหน้าลานตำหนักเขากัดฟันแน่นขมวดคิ้วเข้าหากัน

นี่มัน…อะไรกันแน่?

เขาไม่เคยเชื่อเรื่องชาติภพแต่ในคืนนี้ เขากลับฝันถึงหญิงที่เหมือนหลินอันไม่มีผิด แม้จะไม่เห็นหน้าอย่างชัดเจน แต่ความรู้สึก “คุ้นเคย” ก็ชัดเจนราวกับพายุพัด เยี่ยนหยางกระซิบเบา ๆ แม้ไม่มีใครได้ยิน

“เจ้ากลับมาทำให้ข้าวุ่นวายตั้งแต่วันแรกเลยหรือ…หลินอัน”

น้ำเสียงเย็นแต่แฝงความอบอุ่นบางอย่างที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร