บทที่ 6

“ของขวัญ ขายไปหมดแล้ว”

“ส่วนเสื้อผ้า เก็บเข้ากระเป๋าเรียบร้อยแล้ว”

ทุกคำที่ออกจากปากเวินหลี ทำให้ใบหน้าของเซิ่งหวยจิ่งซีดเผือดลงไปทุกที

“คุณโกรธผมอยู่ใช่ไหม?”

เวินหลีเงียบสนิท ไม่ตอบคำถามนั้น

เซิ่งหวยจิ่งไล่เปิดตู้ใบอื่น ๆ จนกระทั่งเห็นกระเป๋าเดินทางที่เวินหลีจัดเตรียมไว้

จู่ ๆ เขามีท่าทางผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

“เรากำลังจะย้ายเข้าเรือนหอใหม่กันแล้วนี่นะ เก็บเสื้อผ้าไว้เนิ่น ๆ ก็ดีเหมือนกัน ถึงเวลาจะได้ยกไปได้เลย”

“ส่วนของขวัญ ขายไปแล้วก็ช่างมันเถอะ เดี๋ยวผมซื้อของใหม่ที่ดีกว่าเดิมให้ ของพวกนั้นมันเก่าแล้ว ทิ้งไปบ้างก็ถูกแล้วล่ะ”

เขาเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้ น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แสดงออกถึงความรู้สึกผิดซ่านออกมา

“ที่รัก ผมขอโทษนะ ผมไม่รู้ว่าตัวเองเบลอขนาดไหน ถึงได้เผลอทำคุณเจ็บแบบนั้น”

เวินหลีมองหน้าเขา ในใจกลับนิ่งสนิท ไร้ซึ่งแรงสั่นสะเทือนใด ๆ

คืนนั้น เซิ่งหวยจิ่งนั่งเฝ้าเธออยู่ที่ข้างเตียง

“ที่รัก รอให้คุณหลับก่อนแล้วผมค่อยไปนะ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่สบายใจ”

เวินหลีใช้เวลาตลอดห้าปีเพื่อให้ชินกับการมีเซิ่งหวยจิ่งอยู่ข้างกาย

แต่เขากลับใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน เพื่อทำลายความเคยชินนั้นลง

เมื่อถึงเวลาตีหนึ่ง ในที่สุดเวินหลีก็เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาบ้าง

“เวินหลี?” เซิ่งหวยจิ่งจู่ ๆ ก็เรียกชื่อเธอ

เธอลืมตาขึ้นตามสัญชาตญาณ

แสงสลัวจากหน้าจอมือถือสะท้อนลงบนใบหน้าของเซิ่งหวยจิ่ง เผยให้เห็นความลนลานที่ปรากฏชัดออกมาจนเขาไม่อาจซ่อนไว้ได้

จากนั้น เวินหลีก็ค่อย ๆ หลับตาลงอีกครั้ง

“ที่รัก?”

ครั้งนี้เป็นไปตามที่เขาปรารถนา เวินหลีไม่ตอบสนองใด ๆ

เซิ่งหวยจิ่งรีบลุกขึ้นเดินออกไปทันที พยายามย่องเบาให้ฝีเท้ากระทบพื้นเบาที่สุดพร้อมน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนยกภูเขาออกจากอก

“อย่าดื้อสิ เดี๋ยวจะรีบไปหาเดี๋ยวนี้แหละ”

เสียงประตูห้องปิดลงเบา ๆ

เวินหลีพลันนึกถึงเรื่องในอดีตขึ้นมาลาง ๆ

ปีที่สี่ที่รักกัน เวินหลีประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนกระดูกหัก

เซิ่งหวยจิ่งทิ้งทุกอย่างในมือ เพื่อมาเฝ้าไข้เธอทั้งวันทั้งคืนโดยไม่ยอมหลับยอมนอน

เวินหลีไล่ให้เขาไปพักผ่อนเท่าไหร่เขาก็ไม่ยอม

เขาบอกว่า เขากลัวว่าตอนที่เธอทรมาน เขาจะไม่ได้อยู่เคียงข้างรับรู้ความเจ็บปวดนั้น

ทว่าในวันนี้ ยังคงเป็นเขาคนเดิม แต่เขากลับรู้สึกว่าการอยู่กับเธอเพียงหนึ่งนาที มันนานเกินไป

และเธอก็ ไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้วเช่นกัน

เช้าวันต่อมา ฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย

ทันทีที่ก้าวออกจากห้อง เวินหลีก็เห็นเซิ่งหวยจิ่งเดินเร่งรีบตรงมาหาเธอ

เสื้อผ้าของเขาเปียกโชกไปกว่าครึ่ง แต่เขากลับประคองห่ออาหารเช้าออกมาจากอกราวกับเป็นของล้ำค่า

“โชคดีที่ยังไม่เปียก ผมซื้อของที่คุณชอบที่สุดมาให้ อุตส่าห์รีบวิ่งกลับมาเพราะกลัวมันจะเย็นชืดไปก่อน”

เวินหลีรับมา ซาลาเปาในมือยังคงหลงเหลือไออุ่นอยู่ลาง ๆ

เธอรู้สึกหิวจริง จึงไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด

เซิ่งหวยจิ่งเดินเข้าครัวไปชงน้ำเต้าหู้ให้เวินหลีหนึ่งแก้ว ส่วนของฟู่อวิ๋นชูเป็นน้ำขิงหนึ่งถ้วย

ฟู่อวิ๋นชูนั่งลงตรงข้ามเธอ ก่อนจะส่งรูปภาพใบหนึ่งมาให้

ภาพโคมไฟถนนท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย ร่มในมือของเซิ่งหวยจิ่งเอียงไปทางฟู่อวิ๋นชูจนเกือบหมด โค้ทตัวใหญ่สีดำของเขาโอบคลุมร่างของเธอไว้มิดชิดจนลมหนาวไม่อาจเล็ดลอดเข้าไปได้

ที่มุมหนึ่งของภาพ ติดป้ายหน้าร้านอาหารเช้าที่เวินหลีชอบที่สุดมาด้วย

เวินหลีเงยหน้าขึ้น ฟู่อวิ๋นชูประคองถ้วยน้ำขิงพลางส่งยิ้มมาให้

“ซาลาเปาอร่อยไหมคะ?”

ร้านอาหารเช้านั้น ระยะทางไปกลับต้องใช้เวลากว่าสองชั่วโมง เซิ่งหวยจิ่งเคยไปซื้อให้เธอเป็นพันครั้ง

แต่มีเพียงครั้งนี้ครั้งเดียว ที่เธอเป็นเพียงทางผ่านเท่านั้น

เวินหลีกินคำสุดท้ายเข้าไป “ก็อร่อยดีค่ะ”

รอยยิ้มของฟู่อวิ๋นชูเจื่อนลงเล็กน้อย

เวินหลีดื่มน้ำเต้าหู้จนหมดแก้วในรวดเดียว

สองวันถัดมา เซิ่งหวยจิ่งดูจะกระตือรือร้นกับเรื่องของเวินหลีขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เขาตื่นแต่เช้าไปซื้ออาหารเช้ามาให้ สรรหาเมนูอาหารสามเวลามาให้เธอกินไม่ซ้ำมื้อ

เพียงแต่ความใส่ใจเหล่านั้น ทุกอย่างล้วนพ่วงชื่อของฟู่อวิ๋นชูมาด้วยเสมอ

และในมือถือของเวินหลี ก็มีรูปถ่ายเพิ่มขึ้นมาอีกหลายใบ

อีกห้าวันจะถึงวันแต่งงาน

เวินหลีได้รับข้อความจากเซิ่งหวยจิ่ง

[ที่รัก ผมลางานเรียบร้อยแล้วนะ รอผมกลับไปรับแล้วเราจะไปถ่ายรูปแต่งงานกัน]

เวินหลีพลิกดูปฏิทินนับถอยหลัง ตัวอักษรที่เขียนว่า ถ่ายรูปแต่งงาน นั้นเด่นชัดสะดุดตา

นี่เคยเป็นหนึ่งในสิ่งที่เธอเฝ้ารอมากที่สุด ทว่าตอนนี้เธอกลับลืมมันไปจนสิ้นซาก

เวินหลีหยิบปากกาขึ้นมาขีดฆ่าทิ้งไปอีกหนึ่งวัน

งานแต่งงานเธอก็ไม่คิดจะจัด รูปแต่งงานเธอก็ไม่คิดจะถ่าย

วันนี้แหละ ทุกอย่างควรจะถูกพูดออกมาให้จบสิ้นเสียที

เธอและเซิ่งหวยจิ่ง ควรจะจบกันด้วยดีเสียที