บทที่ 8

เวินหลีปิดหน้าจอโทรศัพท์ลง เธอไม่คิดจะตอบกลับแม้แต่ตัวอักษรเดียว

วันสุดท้ายก่อนถึงกำหนดงานวิวาห์

เวินหลีเดินทางกลับจากเมืองเอเพื่อมาพบกับเฉิงชิวไป๋ เพื่อนสนิทของเธอ

“ขอโทษนะที่ทำให้แกต้องเตรียมตัวตั้งนาน สุดท้ายกลับไม่ได้เป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ฉันแล้ว”

“คือฉันกับเซิ่งหวยจิ่ง...”

เธอกำลังจะอธิบาย แต่กลับถูกเฉิงชิวไป๋ดึงเข้าไปกอดแน่น

“แกฝืนทนมามากแล้วใช่ไหม?”

เฉิงชิวไป๋ถามด้วยความสงสาร เพราะรู้ดีว่าเวินหลีรักเซิ่งหวยจิ่งมากเพียงใด หากยังมีหนทางให้ไปต่อแม้เพียงนิด เธอคงไม่ตัดสินใจเด็ดขาดถึงขั้นนี้

ขอบตาของเวินหลีเริ่มร้อนผ่าว เธอถูกเพื่อนสนิทจูงมือพาเข้าบ้าน

ในขณะที่โทรศัพท์ยังคงสั่นเตือนข้อความแสดงความยินดีไม่ขาดสาย

[พี่เซิ่งนี่คลั่งรักจริง ๆ เลยนะ มีสามีดีขนาดนี้ พรุ่งนี้แกต้องเป็นเจ้าสาวที่มีความสุขที่สุดแน่ ๆ เลย]

[ขอให้รักกันนาน ๆ นะ ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร]

[พวกเราตามลุ้นคู่เธอมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ในที่สุดก็มีวันนี้สักที พอเห็นแบบนี้ก็ทำให้เรากลับมาเชื่อในความรักอีกครั้งจริง ๆ เวินหลีต้องมีความสุขตลอดไปแน่ ๆ ]

...

ในบรรดาข้อความเหล่านั้น มีข้อความจากเซิ่งหวยจิ่งรวมอยู่ด้วย

[ที่รัก ผมจะถึงบ้านตอนสองทุ่ม รอผมกลับไปนะ]

ทว่ายังไม่ทันถึงสองทุ่ม ฟู่อวิ๋นชูกลับส่งที่อยู่แห่งหนึ่งมาให้ก่อน

เวินหลีรู้ดีว่านั่นคือคำท้าทายให้เธอไปหา

และพูดตามตรง เธอเองก็อยากจะเห็นด้วยตาตัวเองให้จบ ๆ ไป

เวินหลีตามไปยังที่อยู่นั้น

ประตูห้องรับรองแบบส่วนตัวปิดไม่สนิท ฟู่อวิ๋นชูกำลังจะคว้าแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม แต่เซิ่งหวยจิ่งรั้งเอาไว้

“ก็รู้ว่าตัวเองแพ้แอลกอฮอล์ ยังจะดื้ออีก”

“ไม่ใช่ว่านายต้องรีบกลับไปหาผู้หญิงคนนั้นเหรอ? ไม่ต้องมาสนใจฉันหรอกน่า”

“ชูชู”

เมื่อเห็นน้ำตาที่ร่วงหล่นอย่างไร้เสียงของฟู่อวิ๋นชู น้ำเสียงของเซิ่งหวยจิ่งก็อ่อนระทวยลงทันที

“เด็กดี ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอที่นี่เอง ไม่กลับแล้ว”

เวินหลีหลุบตาลงมองหน้าจอโทรศัพท์ ข้อความอวยพรถูกแทรกด้วยข้อความใหม่จากเขา

[ที่รัก โปรเจกต์ต้องส่งงานด่วน ผมคงต้องเข้าออฟฟิศไปปั่นงานต่อ]

[อดทนเหนื่อยอีกคืนเดียวนะ ผมจะได้ขอลาพักร้อนยาว ๆ ไปอยู่เป็นเพื่อนคุณที่เมืองเอ]

[เพื่อคุณแล้ว ผมอดทนมาได้ตั้งสิบสี่วัน ขอแค่ผ่านวันสุดท้ายนี้ไป ผมก็จะได้แต่งคุณเข้าบ้านอย่างสมเกียรติ]

เวินหลีหลุดยิ้มเยาะออกมาอย่างอดไม่อยู่

ยิ้มให้กับความปลิ้นปล้อนของเขา ที่จนวินาทีสุดท้ายก็ยังอ้างว่าทำทุกอย่างเพื่อเธอ

เซิ่งหวยจิ่งวางโทรศัพท์ลง มองฟู่อวิ๋นชูด้วยแววเอ็นดูรักใคร่ “พอใจหรือยัง?”

ทว่าฟู่อวิ๋นชูกลับส่ายหน้า “พรุ่งนี้นายห้ามไปงานแต่งงาน”

เซิ่งหวยจิ่งนิ่งเงียบไป

“เธอกำลังจะได้ครอบครองนายไปอีกหลายสิบปีต่อจากนี้ แต่สิ่งที่ฉันขอมีเพียงแค่วันสุดท้ายเท่านั้น ให้กันไม่ได้เลยเหรอ?” ฟู่อวิ๋นชูสะอื้นไห้

เนิ่นนานกว่าที่เซิ่งหวยจิ่งจะปริปาก

“ได้สิ”

ฟู่อวิ๋นชูเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นยิ้มร่า เธอโผเข้ากอดเขา

และผ่านช่องว่างของประตูนั้นเอง สายตาที่เต็มไปด้วยชัยชนะของเธอก็สบประสานเข้ากับดวงตาของเวินหลีพอดี

แววตาของเวินหลีค่อย ๆ เย็นเยียบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง

หากพรุ่งนี้เขาหายตัวไปจากงานแต่งงานโดยไร้สาเหตุ เขาเคยนึกบ้างไหมว่าเธอจะหวาดกลัวและกังวลเพียงใด?

เขาเคยนึกไหมว่าเธอต้องเผชิญหน้ากับครอบครัวและเพื่อนฝูงของเขาอย่างไร?

ไม่ เซิ่งหวยจิ่งรู้ดีทุกอย่าง

แต่เพื่อฟู่อวิ๋นชูแล้ว เขาไม่สนต่อสิ่งใดทั้งสิ้น

แม้กระทั่งการทิ้งความอัปยศอดสูทั้งหมดไว้ให้เธอแบกรับเพียงลำพัง

เดิมทีหลังจากกล่าวลาเฉิงชิวไป๋แล้ว เวินหลีตั้งใจจะส่งข้อความแจ้งทุกคนเรื่องยกเลิกงานแต่งงาน

เพราะความผูกพันตลอดห้าปี เธอจึงอยากรักษาหน้าเขาไว้

แต่ตอนนี้ มันไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป

เวินหลีหันหลังเดินออกมาแล้วขึ้นรถของเฉิงชิวไป๋

“ชิวไป๋ ช่วยอะไรฉันหน่อย”

วันรุ่งขึ้น เวลาสิบนาฬิกา เฉิงชิวไป๋มาส่งเวินหลีที่สนามบินด้วยขอบตาที่แดงก่ำ

ก่อนเครื่องจะขึ้น ข้อความในกลุ่มครอบครัวของเซิ่งหวยจิ่งก็ระเบิดออกมาไม่ขาดสาย

[มือถือหวยจิ่งปิดเครื่อง เกิดอะไรขึ้นน่ะ? เวินหลี พวกเธออยู่ที่ไหนกัน?!]

[แขกเหรื่อมากันครบแล้วนะ เหลือแค่พวกเธอสองคนเนี่ย!]

[เซิ่งหวยจิ่ง งานแต่งจะเริ่มอยู่แล้วนะ หัดมีสติหน่อย อย่าตามใจเวินหลีจนเสียเรื่อง]

[เวินหลี เธอคิดจะทำอะไรของเธอแน่?]

ทุกอย่างเป็นไปตามที่เวินหลีคาดไว้ ครอบครัวและเพื่อน ๆ ของเซิ่งหวยจิ่งไม่เคยชอบเธออยู่แล้ว ในวินาทีนี้เป้าโจมตีทั้งหมดจึงพุ่งมาที่เธอเพียงคนเดียว

เวินหลีกดออกจากกลุ่มทันที จากนั้นเธอก็จัดการบล็อกทุกคนที่มีความเกี่ยวข้องกับเขาจนหมดสิ้น

เธอปิดเครื่อง ขณะที่เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

เวินหลีเอนหลังพิงเบาะ หลับตาลงแล้วกระซิบเรียกชื่อเขาในใจเป็นครั้งสุดท้าย

เซิ่งหวยจิ่ง ลาก่อน

และขออย่าได้พบเจอกันอีกเลย