บทที่ 2

สือจิงเชวี่ยมองข้อความนั้น สีหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

เธอไม่ได้ตอบกลับ กระทั่งอารมณ์ใด ๆ ก็ไม่มี

เพียงเปิดแอปสั่งอาหารในโทรศัพท์ แล้วระบุตำแหน่งไปยังที่อยู่ที่เจียงต้วนอวิ๋นส่งมาให้

จากนั้นสั่งถุงยางอนามัยหนึ่งกล่องไปส่ง

เธอรู้ว่าเจียงต้วนอวิ๋นตั้งใจยั่วโมโหแต่เธอเหนื่อยเกินกว่าจะต่อสู้แล้ว ขี้เกียจจะทะเลาะกับเขาอีก

เช้าวันต่อมา สือจิงเชวี่ยกำลังตั้งใจถักเปียให้ซุ่ยซุ่ยที่ยังงัวเงียไม่หาย ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิด

เป็นเจียงต้วนอวิ๋น

"คุณพ่อ" ดวงตาของซุ่ยซุ่ยเป็นประกาย ก่อนจะกางแขนเล็ก ๆ แล้วพุ่งเข้าไปหา

เจียงต้วนอวิ๋นก้มตัวลง อุ้มลูกสาวขึ้นอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะยกชั่งน้ำหนักเล่น

"ซุ่ยซุ่ยของพ่อไม่เจอพ่อแค่คืนเดียวก็คิดถึงแล้วเหรอ"

เขายิ้มพลางใช้คางถูแก้มลูกสาวเรียกเสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นทันที

สือจิงเชวี่ยยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ในมือยังถือหวีอยู่ เธอมองภาพนั้นอย่างเงียบงัน

ไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจะเลวร้ายแค่ไหน แต่ต่อหน้าซุ่ยซุ่ย เจียงต้วนอวิ๋นก็เป็นพ่อที่ไม่มีอะไรให้ตำหนิได้จริง ๆ

เขาอาจไม่ใช่สามีที่ดีแต่ในเรื่องการปกป้องโลกอันบริสุทธิ์ของลูกสาว เขากับเธอมีความเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องพูด

อย่างน้อยเรื่องผู้หญิงพวกนั้นก็ไม่เคยกระทบถึงซุ่ยซุ่ยเลยแม้แต่นิดเดียว

หลังหยอกล้อลูกสาวอยู่พักหนึ่ง เจียงต้วนอวิ๋นจึงเงยหน้ามองสือจิงเชวี่ย

น้ำเสียงของเขาเป็นปกติ ราวกับข้อความเหยียดหยามเมื่อคืนไม่เคยมีอยู่

"วันนี้ต้องพาซุ่ยซุ่ยไปฉีดวัคซีน ผมจำไม่ผิดใช่ไหม"

"อืม นัดไว้เก้าโมง" สือจิงเชวี่ยก้มตาลง ก่อนจะถักเปียอีกข้างให้ลูกสาวต่อ น้ำเสียงเรียบเฉย

"งั้นผมไปส่ง"

ระหว่างทางไปโรงพยาบาล ซุ่ยซุ่ยตื่นเช้าเกินไป ไม่นานก็หลับบนเบาะนิรภัยสำหรับเด็ก

นิ้วของเจียงต้วนอวิ๋นเคาะพวงมาลัยเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงต่ำ

เขาหันมามองสือจิงเชวี่ย แววตามีทั้งความสงสัยและความขบขัน

"เมื่อคืนผมนึกว่าคนที่มาจะเป็นนักข่าวที่แบกกล้องกันมาเต็มอัตรา หรือไม่ก็ตำรวจปราบปรามอบายมุข"

"ผลสุดท้ายกลับเป็นพนักงานส่งอาหาร เชวี่ยเชวี่ย นี่ไม่ค่อยเหมือนคุณเลยนะ"

สือจิงเชวี่ยมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงแทบไม่มีความรู้สึก

"คุณไม่ใช่อยากได้คุณนายเจียงที่รู้จักวางตัว ไม่สร้างปัญหาให้คุณหรอกเหรอ"

เจียงต้วนอวิ๋นถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยต่อ

"สบายใจเถอะ ไม่ว่ายังไง คุณก็เป็นภรรยาที่ผมแต่งเข้าบ้านอย่างถูกต้องตามพิธี ส่วนพวกเธอเหล่านั้น ก็เป็นแค่ความสัมพันธ์ชั่วคราวเท่านั้น"

คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กทิ่มลงกลางหัวใจเบา ๆ ไม่ถึงตายแต่ก็เจ็บขึ้นมา

สือจิงเชวี่ยยกมุมปากเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบอะไร

ตอนที่เขาแต่งงานกับเธอ เขาเคยบอกว่าชีวิตนี้จะมีแค่เธอคนเดียว แต่ตอนนี้ความสัมพันธ์ชั่วคราวที่เขาพูดถึง กลับมีเพิ่มขึ้นทีละคน

รถจอดที่หน้าโรงพยาบาลชุมชน

สือจิงเชวี่ยหยิบเอกสารชุดหนึ่งออกจากกระเป๋าก่อน แล้วยื่นให้เจียงต้วนอวิ๋น

"เซ็นชื่อหน่อย เอกสารที่ต้องใช้ตรวจสอบข้อมูลตอนซุ่ยซุ่ยเข้าอนุบาลปีหน้า"

เอกสารปึกหนานั้นมีใบข้อตกลงหย่ารวมอยู่ด้วย

เจียงต้วนอวิ๋นไม่แม้แต่จะเปิดดู เขาหยิบปากกาจากกระเป๋าสูทออกมา แล้วเซ็นชื่อตัวเองลงไปทีละแผ่นโดยตรง

"เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ คุณจัดการเองได้เลย"

พูดจบก็ส่งเอกสารคืน จากนั้นเปิดประตูรถลงไป แล้วเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่ออุ้มซุ่ยซุ่ยที่กำลังหลับ

ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นบริเวณหน้าโรงพยาบาล

หญิงสาวหน้าซีดคนหนึ่งกำลังถูกเจ้าหน้าที่แผนกชำระเงินผลักไสอย่างไม่อดทน

"ไม่มีเงินก็รีบหลบไป คนข้างหลังต่อคิวกันอยู่ตั้งเยอะ"

หญิงสาวเซถลาไปหนึ่งก้าว จนเกือบล้มลงกับพื้น

เจียงต้วนอวิ๋นเหลือบมองไปทางนั้น สายตาของสือจิงเชวี่ยก็มองตามไปเช่นกัน

เธอจำได้ ผู้หญิงคนนั้นคือหนึ่งในบรรดาผู้หญิงที่เจียงต้วนอวิ๋นเคยตัดขาดเพื่อเธอ

สือจิงเชวี่ยเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย

"ไม่ไปช่วยหน่อยเหรอ ยังไงก็คนคุ้นเคยนะ"

เจียงต้วนอวิ๋นยิ้มมุมปาก พลางอุ้มลูกสาวออกจากรถ

"เกี่ยวอะไรกับผม ผมบอกแล้วว่าวันนี้ลูกสาวผมสำคัญที่สุด"

หลังฉีดวัคซีนเสร็จ เมื่อสือจิงเชวี่ยเงยหน้าขึ้นอีกครั้งก็ไม่เห็นเงาของเจียงต้วนอวิ๋นแล้ว

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้น ก็เห็นว่าเป็นข้อความจากเจียงต้วนอวิ๋น

"มีธุระด่วนต้องจัดการนิดหน่อย คุณพาซุ่ยซุ่ยกลับไปก่อน อีกไม่กี่วันก็วันเกิดลูกแล้ว ผมรับรองว่าจะอยู่กับเธอให้เต็มที่"

สือจิงเชวี่ยกดดับหน้าจออย่างไร้อารมณ์

เธอไม่ได้สนใจอีกว่าเจียงต้วนอวิ๋นไปทำอะไร เพียงพาลูกสาวไปยังร้านอาหารสำหรับเด็กแห่งนั้น

และก็ไม่เกินความคาดหมาย พาดหัวข่าว "คุณชายใหญ่ตระกูลเจียงช่วยสาวสวยที่โรงพยาบาล" ได้ติดเทรนด์ไปแล้ว

ภาพประกอบเป็นรูปถ่ายแอบถ่ายที่หน้าโรงพยาบาล

สือจิงเชวี่ยมองซุ่ยซุ่ยที่กำลังกินไอศกรีมคำเล็ก ๆ อย่างตั้งใจ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงของเธออ่อนโยนลง

"ซุ่ยซุ่ย ถ้าวันหนึ่ง คุณแม่กับคุณพ่อไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันแล้ว หนูอยากอยู่กับคุณแม่ไหม"