บทที่ 9

เจียงต้วนอวิ๋นทอดสายตาไปที่เครื่องบันทึกเสียง

เขายังไม่ทันได้ขยับตัว แต่สีหน้าของจี้เหมียนที่อยู่ด้านหลังกลับเปลี่ยนไป

เสียงของเธอสั่นเครือปนสะอื้น น้ำตาไหลร่วงลงมาไม่หยุด

“ไม่ใช่นะ นั่นไม่ใช่เสียงของฉัน…เป็นของปลอม ทั้งหมดเป็นของปลอม…”

“คุณนายเจียงเกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอ ทำลายชื่อเสียงฉันยังไม่พอ ตอนนี้ยังจะใช้วิธีแบบนี้…ใส่ร้ายว่าฉันจะทำร้ายซุ่ยซุ่ยอีก”

มืออีกข้างของเธอยกขึ้นกุมท้องน้อยอย่างอ่อนแรง ร่างกายงอตัวเล็กน้อย

“คุณชายเจียงรักซุ่ยซุ่ยมาก ฉันเองก็รักเธอเหมือนลูกตัวเอง ฉันจะทำร้ายเธอได้ยังไงกัน นี่กำลังจะบังคับให้ฉันตายทั้งเป็น…ฉันกับลูก…สู้ตายไปยังจะดีกว่า”

สีหน้าที่เดิมเต็มไปด้วยความสงสัยของเจียงต้วนอวิ๋นหม่นลงอย่างสิ้นเชิง

เขาก้มมองจี้เหมียนที่ร้องไห้จนแทบหมดสติอยู่ในอ้อมแขน ก่อนเงยหน้ามองสือจิงเชวี่ยที่มีสีหน้าเรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์

“สือจิงเชวี่ย เพื่อใส่ร้ายเหมียนเหมียน เธอถึงขั้นใช้ชีวิตลูกสาวของพวกเรามาวางแผนงั้นเหรอ”

สือจิงเชวี่ยมองเขาเงียบ ๆ ราวกับอยากมองทะลุใบหน้าที่เคยรักสุดหัวใจนี้ เพื่อให้เห็นตัวตนของเขาทั้งหมด

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นว่างเปล่าอย่างยิ่ง

“เจียงต้วนอวิ๋น นายนี่ทั้งตาบอดและใจบอดจริง ๆ”

เธอไม่รอฟังคำตอบ หันตัวเดินไปผลักประตูห้องผู้ป่วยแล้วเข้าไปด้านใน

ภายในห้องเงียบสงบ ซุ่ยซุ่ยหลับอยู่ ใบหน้าเล็กซีดเซียว แต่ลมหายใจสม่ำเสมอ

สือจิงเชวี่ยเดินไปข้างเตียง ค่อย ๆ นั่งลง ปลายนิ้วลูบเส้นผมนุ่มของลูกสาวเบา ๆ

หัวใจของเธอกลับสงบอย่างประหลาด เรื่องวุ่นวายเมื่อครู่นี้ได้ดูดกลืนอารมณ์สุดท้ายของเธอไปจนหมด

เธอนั่งอยู่ในห้องผู้ป่วยนานมาก จนแสงอาทิตย์ยามเย็นส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา

หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น มีข้อความใหม่สองข้อความ

ข้อความแรกมาจากเจียงต้วนอวิ๋น

"อารมณ์ของจี้เหมียนไม่ค่อยคงที่ สภาพของเด็กในครรภ์ก็น่าเป็นห่วง หมอบอกว่าห้ามได้รับการกระตุ้นอีก"

"ไม่ว่ายังไง เด็กคนนี้ก็เป็นสายเลือดของตระกูลเจียง"

"เพื่อปลอบเธอ ฉันอาจให้สถานะกับเธออย่างเป็นทางการ เธอทำตัวดี ๆ ไว้ มันจะไม่กระทบตำแหน่งของเธอ"

ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยการเข้าข้างอย่างไม่ปิดบัง

เขาไม่แม้แต่จะถามถึงความจริงของเครื่องบันทึกเสียง หรือบางทีในใจของเขา จี้เหมียนกับเด็กในท้องคนนั้นสำคัญกว่าความจริงเสียอีก

สือจิงเชวี่ยมองข้อความไม่กี่บรรทัดนั้น สีหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

เธอขยับนิ้วแล้วตอบกลับไปสองคำ

"ตามสบาย"

อีกข้อความหนึ่งมาจากแม่ของเจียง

"จิงเชวี่ย ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว ส่งไปที่สนามบินแล้ว เอกสารสิทธิ์การเลี้ยงดูซุ่ยซุ่ยก็อยู่ในนั้นด้วย ดูแลตัวเองด้วยนะ"

สือจิงเชวี่ยสูดหายใจลึก แต่ในอกกลับไม่เหลือความอึดอัดอีกแล้ว เธอตอบกลับเพียงประโยคเดียว

"ขอบคุณค่ะคุณป้า"

สือจิงเชวี่ยจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ซุ่ยซุ่ย

เด็กน้อยซบอยู่ในอ้อมแขนของเธออย่างออดอ้อน แล้วถามเสียงเบา “แม่คะ พวกเรากลับบ้านกันเหรอ”

“อืม กลับบ้าน” สือจิงเชวี่ยจูบหน้าผากลูกสาวเบา ๆ แล้วอุ้มเธอขึ้นรถ

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ที่เก็บงำความทรงจำมากมายเอาไว้ สือจิงเชวี่ยไม่ได้หยุดอยู่เลย

เธอเดินขึ้นชั้นบนตรงไปยังห้องแต่งตัว หยิบกระเป๋าเดินทางออกมาแล้วเริ่มเก็บของ

ทุกการเคลื่อนไหวรวดเร็วเด็ดขาด ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

เธอเก็บของจำเป็นของตัวเองและซุ่ยซุ่ย รวมถึงของเก่าบางอย่างที่มีความหมายทางใจ

ส่วนเครื่องประดับล้ำค่าและเสื้อผ้าหรูหราเหล่านั้น เธอไม่แตะต้องเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

ของเหล่านี้คือสิ่งที่ได้มาจากการเป็นคุณนายเจียงและตอนนี้เธอไม่ต้องการมันอีกแล้ว

ท้ายที่สุด เธอกวาดตามองสถานที่ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเรียกว่า “บ้าน” ด้วยสายตาเรียบนิ่ง

ที่นี่ไม่มีความอบอุ่นเหลืออยู่แล้ว เหลือเพียงเปลือกนอกที่สวยงามเท่านั้น

เธออุ้มซุ่ยซุ่ย ลากกระเป๋าเดินทาง แล้วเดินออกจากประตูใหญ่โดยไม่หันกลับมามอง ก่อนจะขึ้นรถ มุ่งตรงสู่สนามบิน

เมื่อเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า นอกหน้าต่างคือทะเลเมฆที่ทอดยาวสุดสายตา

ซุ่ยซุ่ยหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ลมหายใจสม่ำเสมอ

สือจิงเชวี่ยมองออกไปนอกหน้าต่าง ทุกสิ่งบนพื้นดินค่อย ๆ ไกลออกไปเรื่อย ๆ ก่อนจะหายลับจากสายตาในที่สุด

เครื่องบินจะลงจอดที่เมืองแห่งใหม่ ที่นั่นไม่มีเจียงต้วนอวิ๋น ไม่มีจี้เหมียน ไม่มีความพัวพันที่ทำให้หายใจไม่ออกเหล่านั้น

ชีวิตใหม่ของเธอและซุ่ยซุ่ย เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น