Masuk‘สายตาเขาทำให้สาวๆ ละลายได้โดยไม่ต้องทำอะไรเลย’
“นายตฤณ! ยี้!”
ไอรดาตั้งสติได้ก็เชิดหน้าอย่างรังเกียจ แม้ว่าส่วนลึกกำลังรู้สึกวาบหวามไปกับสัมผัสเร่าร้อน เรียกร้องให้ตอบสนอง
“สติมาแล้วสินะ แต่ช้าเกินไป กว่าสติคุณหมอจะมา เราสองคนก็เตลิดมาไกลแล้ว” ไอรดาหายใจไม่ทั่วท้อง กับการแนบเนื้อบดเบียดอยู่กับผู้ชายสองต่อสองบนเตียง ทำให้คนไม่คุ้นชินพยายามผลักดันสิ่งแปลกปลอมที่บุกรุกอย่างหนัก
“ออกไปนะ นี่จะทำอะไร จะฉวยโอกาสกับฉันใช่ไหม”
“แน่นอนครับ โอกาสมา ไม่ฉวยไว้คือคนโง่”
“เลว”
“ในสายตาคุณหมอพลอย ผมเคยเป็นคนดีด้วยเหรอ”
“ก็จริงของนาย ไม่มีดี” ไอรดาถอนหายใจราวกับระอา
ตฤณว่ายิ้มๆ “นึกแล้วเชียว ถ้าคุณสติดีคงไม่คิดอยากจะขี่ผม แต่ที่ละเมอเมื่อครู่ เอาดีๆ คิดว่าขี่เจ้าโทมัสที่คุณพ่อซื้อให้คุณ หรือคิดว่าขี่พี่เมฆอยู่กันแน่ ถึงได้...”
ในขณะที่ตฤณไม่ได้ระวังตัว อุ้งมือบางๆ ของไอรดาก็ตะปบเข้าที่โหนกแก้มเขา “ไอ้คนปากเสีย!”
ตฤณกุมโหนกแก้มที่โดนปลายนิ้วของไอรดาข่วนเอา เขาพาตัวตนออกมาอยู่ในท่าเตรียมพร้อมตรงกลางหว่างขาคุณหมอสาว ถอยออกมายืดกายมองแม่ตัวแสบให้เต็มตา ไอรดาตัวเล็กแค่นี้ แล้วเขาก็ได้รับการสนับสนุนมาอย่างเต็มที่ เพราะแผนการที่ผู้ใหญ่ขอให้เธอกับเขาช่วยกันหลอกหมอครองฤทธิ์ว่าเป็นแฟนกัน และเขากับเธอมีโครงการปั๊มทายาทในเร็ววันนี้ มันไม่ใช่แผนลวงแบบที่ไอรดาเข้าใจ แต่เป็นคำสั่งลับของนายแพทย์ วินัย วรารมย์ ผู้เป็นบิดาเลี้ยงของเขา และเป็นลุงแท้ๆ ของไอรดา
‘ตฤณ ก่อนพ่อตาย พ่ออยากอุ้มหลานที่เกิดจากแกกับหนูพลอย แกจะทำให้พ่อได้ไหม’
‘คุณพ่อ’
เขายอมรับว่าตกใจมาก ไม่รู้เพราะเหตุใด ท่านถึงต้องการให้เขากับไอรดากลายเป็นคู่ผัวตัวเมียกันจริงๆ ทั้งที่รู้ว่าไอรดาเกลียดเขาจะตาย แต่ถึงท่านไม่ขอ เขาก็พร้อมจะเป็นพ่อของลูกไอรดา
เมื่อครู่ เขาฉุนจัด เรียกอยู่ได้ไอ้พี่เมฆ ไหนๆ โอกาสก็มาถึงแล้ว เขามองร่างเล็กที่เสียเปรียบอยู่มาก ยังไงๆ เขาก็เป็นไอ้คนเถื่อนของคุณหมอคนสวยอยู่แล้ว
รอยยิ้มหล่อมองคนเมาที่เพิ่งฟื้นอย่างมีนัย ปากหยักลึกบดเบียดคนเพิ่งสร่างเมา แล้วรีบฉกชิม ขบเม้มริมฝีปากนุ่มอย่างหนักหน่วง ลิ้นร้ายพยายามแทรกซอนเข้าไปในโพรงปาก ไอรดาเม้มปากแน่น แต่ความวาบหวามที่เขาปลุกเร้าอย่างชำนาญทำให้ครางฮือด้วยความหวิวไหวเกินต้านทาน
ไอรดาหน้าตื่น เนื้อตัวสั่นไปหมด “แกจะทำอะไร เอาลิ้นออกไป” ไอรดาตวาดออกไป
ตฤณจ้องมองพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไอคิวระดับหมอ น่าจะรู้ดีว่าผมกำลังจะทำอะไร คงไม่มองเฉยๆ หรอกมั้ง”
“อย่านะ ฉันฟ้องคุณแม่ คุณลุง แล้วก็พี่ฤทธิ์แน่ๆ”
หมอพลอยบอกเสียงตื่นๆ พยายามจะผลักเขาออกไปให้พ้นตัว แต่ตฤณสูงใหญ่เหมือนพี่ชายเธอ มือน้อยๆ ที่ปัดป่ายในอากาศไม่ทำให้ก้อนหินยักษ์บนร่างกายเธอขยับสักนิด
“หลังผมทำเสร็จ เชิญคุณไปฟ้องทุกคนได้เลยว่าเราทั้งคู่ร่วมมือกันทำลูก ผมว่าคุณแม่คุณ ท่านไม่ว่าหรอก ขี้คร้านจะดีใจที่ลูกสาวลงจากคานได้สักที”
“ว้าย!”
เสียงหวานอุทานด้วยความตกใจ มือบางระดมทุกตีอกแกร่งที่แน่นไปด้วยซิกซ์แพ็ก ทุบเท่าไร เขาก็ไม่สะเทือน มีแต่มือเธอที่เจ็บระบมไปหมด
“ปล่อยฉันลงจากเตียงนะ!”
ไอรดาพยายามดึงสติ ดันตัวเขาออกเพื่อจะพาตัวเองให้พ้นจากพันธนาการทางกายที่เขากักเธอไว้บนเตียง
ตฤณยิ้มมุมปาก “ถ้าคิดจะเก็บพรหมจรรย์ไว้ให้ไอ้พี่หมอเมฆของคุณ ผมว่าหยากไย่ขึ้นเปล่าๆ” แม้รู้ดีอยู่แก่ใจว่าเพราะเหตุใดหมอเมฆาถึงได้ปฏิเสธความรักของผู้หญิงที่เพียบพร้อมอย่างไอรดา แต่ก็อดแขวะไม่ได้
“จะเก็บเวอร์จิ้นไว้จนหยากไย่ขึ้นก็เรื่องของฉัน แต่คนที่ผ่านเข้าไปได้ต้องไม่ใช่...”
“ต้องไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นผมนี่แหละครับคุณหมอ ถึงจะมีแรงฝ่าด่านหยากไย่ ใยแมงมุมของคุณหมอไปได้”
ไอรดาขำไม่ออก อยากจะกรี๊ดใส่หน้าเขาก็เกรงว่าสถานถารณ์ที่ย่ำแย่จะเลวร้ายไปมากกว่านี้ ดวงหน้าสวยสะบัดส่งค้อนให้ แล้วยังเบะปากใส่
“ไม่มีทาง”
“ถ้าขอดีๆ ไม่เปิดทางให้ เก็บไว้ก็ขายไม่ออก ผมหาทางเข้าเองก็ได้”
ดวงตาคมกริบจ้องเรียวขาขาวที่เวลานี้ปลีน่องเนียนกริบขาวราวกับนมสด มันทำให้ร่างกายของเขาวูบวาบ เลือดเดือดพล่านไปหมด ในสถานการณ์วาบหวามอันล่อแหลม ตฤณแทบหลุดขำพรืดออกมา เมื่อเห็นว่าไอรดารีบพามือสองข้างมาปิดตรงใจกลางระหว่างเรียวขาสองข้าง
ให้ตายเถอะ เธอคิดว่ามือเล็กๆ สองข้างมันจะปิดกั้นสายตาและความต้องการของเขาได้หรือไง คนหล่อคิดในใจ ทว่าสายตาส่องประกายวิบวับออกมา
“มองอะไร ไม่ให้”
เขาชะเง้อตามมือบางที่ปกปิดบางอย่างใจกลางลำตัว “จะเอา”
คุณหมอสาวใบหน้าร้อนผ่าว“ไอ้บ้า”
ไอรดามองเขาที่ตอนนี้ไร้เสื้อผ้าติดกาย เป็นครั้งแรกที่เธอเคยเห็นผู้ชายที่ยังหายใจอยู่เปลือยมากขนาดนี้ หน้าอกและบ่ากว้างของตฤณดูแข็งแรงทรงพลัง ดวงตาคู่สวยมองต่ำลงมาอย่างหวาดหวั่นแล้วอยากหลับตาปี๋ แต่เกิดอะไรขึ้นไม่รู้ทำให้ตาค้างกับสิ่งที่คนตัวใหญ่กอบกุมมันเอาไว้จนเต็มมือ
แก้มนวลใสร้อนผ่าวเมื่อเขาก้มลงไปมองที่มือของตัวเอง ก่อนจะระบายยิ้มที่ทำให้ไอรดาหายใจไม่ทั่วท้อง
ตฤณชักสีหน้าบึ้งตึง ปฏิเสธใส่หน้า “ไปหาเอาป้ายหน้าเถอะ ผมจะกลับแล้ว” จากนั้นร่างสูงใหญ่หันหลังเดินออกไป ทันทีเสียงหวานอ้อแอ้เรียกเขาเอาไว้ “เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก่อนนายตฤณ ถ้านายยอมช่วยฉัน นายจะเอาอะไรก็ได้ นายก็รู้ว่าฉันนิสัยเปย์แค่ไหน ใจถึงอยู่แล้ว อยากได้อะไรล่ะ เงินค่าเสียเวลา หรือว่าอะไรก็ได้ ฉันจ่ายไม่อั้น” นาทีนั้น เธอยื่นข้อเสนออย่างไม่ยั้งคิด เพราะอยากประชดผู้ชายคนนั้น ตฤณชะงักหยุดอยู่กับที่ ทั้งที่ตอนแรกคิดจะไปรอเธอที่รถเพื่อพาไปส่งที่คอนโดฯ เขาหันมาสบตากับไอรดา“คุณหมอแน่ใจนะครับว่าถ้าผมช่วยคุณ แล้วผมจะเอาอะไรก็ได้”ไอรดาพยักหน้าอย่างไม่รีรอ ตอนนั้น เธอเมาหนักมากจึงไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน จำได้ว่าตอบเขาเสียงแผ่ว แล้วได้ยินเสียงพี่หมอเมฆพูดขึ้นจากด้านหลังว่า“ใช่ นายอยากได้อะไร ฉันจะให้ตามคำขอ”“งั้นก็ได้ ส่วนคำขอของผม รอให้คุณหมอหายเมาก่อน แล้วจะบอก แต่ตอนนี้ ผมทำงานให้ก่อนก็แล้วกัน”“น้องพลอยมาทำอะไรที่นี่”พอหันหลังกลับไป ไอรดาก็ถูกดึง ตฤณตวัดแขนกำยำของเขาลากจูงเอวคอดบางของเธอเข้าหาตัวก่อนที่เขาจะก้มหน้าหล่อลงมาบดจูบ...กลับมาที่เหตุการณ์ปัจจุบัน ไอรดาฟุบหน้าลงบนฝ่ามือ “ไม่น่าเ
ให้ตาย ผิดคาดไปเยอะเลย ไอ้ตฤณ เป็นวิศวกรได้ไงคำนวนผิดพลาดดวงตาวาวโรจน์ของตฤณจ้องมองไอรดาที่คว้าผ้านวมลายเรียบหรูขึ้นมาปิดบังร่างอ้อนแอ้น ที่ตฤณต่อว่าตัวเองเพราะงานนี้เขาประมาณการหน้าอกเธอพลาดไปหลายนิ้ว ไม่คิดว่าไอรดาจะซ่อนรูปมากมายขนาดนี้แต่เมื่อเห็นท่าทีสั่นกลัวเหมือนลูกนกตกน้ำของคุณหมอคนสวย ก็อดยิ้มกริ่มกับตัวเองไม่ได้เขาอยากรู้นักว่าไอคิวระดับหมอจะหาทางเอาตัวรอดไปจากเตียงเขายังไง เพราะงานนี้พาขึ้นมาแล้ว จะลงไปได้ก็ต่อเมื่อเธอกลายเป็นเมียของเขาโดยสมบูรณ์แบบเท่านั้น ไม่ใช่เพราะรับคำสั่งบิดาเลี้ยงที่เขารักยิ่งและเป็นลุงแท้ๆ ของหญิงสาว แต่ลึกๆ ตฤณรู้ดีว่าเขารู้สึกยังไงกับไอรดา แล้วก็รู้อีกเช่นกันว่าไอรดาชังน้ำหน้าเขาแค่ไหน เมื่อครู่ก็กำลังไปได้ดีแล้ว ถ้าเขาไม่ใจอ่อนเสียก่อนคงจะไปถึงเป้าหมายที่ตั้งใจฟากไอรดา แม้ว่าตอนนี้ร่างบอบบางจะสั่นไปหมด ทว่า หญิงสาวยังพยายามคุมสติเพื่อจะพาร่างกายบริสุทธิ์ครึ่งๆ กลางๆ ปีนลงจากเตียงของ...จะเรียกอะไรดีไอรดาจ้องค้างกับร่างกำยำราวกับนักกีฬาแล้วขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เธอไม่เคยตกใจกับร่างกายมนุษย์ได้มากขนาดนี้ ตั้งแต่ตอนเป็นนักศึกษาแพทย์ต้องเรียนเกี่ย
“กลัวทำไม ก่อนเป็นหมอ ก็ต้องผ่านตาร่างกายมนุษย์เพศชายมาบ้าง ไม่ต้องตกใจ คิดเสียว่ามันก็เหมือนเข็มนั่นแหละ ถ้าจิ้มถูกที่ก็ไม่เจ็บมาก แต่ถ้าจิ้มพลาดก็เจ็บได้เหมือนกัน เพราะฉะนั้น เรามาร่วมมือกันดีกว่า อย่างเกร็งสิครับคุณหมอ”ไอรดากระถดหนี เขามันเป็นชายชั่ว กลิ้งกลอก ที่กำลังกดแนบสิ่งนั้นลงมาจวนจะถึงหน้าขาของเธอ ไอรดาไม่คิดว่ามันคือเข็มแบบที่หมออย่างเธอฉีดให้คนไข้วันละไม่รู้กี่เข็ม‘มันคือแท่งหินยักษ์ต่างหาก’’ไอรดาหวีดร้องส่ายหน้าหวือเมื่อความแข็งร้อนถูกนาบลงมา“เจ็บนิดเดียว แล้วพลอยจะผ่านมันไปได้” เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากของไอรดาที่เวลานี้มีเหงื่อซึมให้ตายเถอะ ไอรดารู้ดีเกี่ยวกับเรื่องเยื่อพรหมจารีที่มีหน้าที่ปกป้องไม่ให้สิ่งแปลกปลอมรุกล้ำเข้าไปในพื้นที่หวงห้ามของสตรี และผู้ชายทั้งหลายก็คิดว่ามันเปรียบเสมือนเครื่องยืนยันความใสสะอาดของผู้หญิง แม้ในยุคนี้ วงการแพทย์สามารถตกแต่งศัลยกรรมเยื่อพรหมจารีที่มีความหนาสองสามมิลลิเมตรนี้ได้แล้ว แต่เชื่อเถอะสำหรับเธอ มันยังเป็นเนื้อเยื่อดั้งเดิม และไม่คิดเลยว่าการที่มีสิ่งรุกล้ำเข้าไปจะสร้างความเจ็บได้มากขนาดนี้ เพราะสิ่งที่ยื่นล้ำเข้าไปมันมีขนาดเกิน
‘สายตาเขาทำให้สาวๆ ละลายได้โดยไม่ต้องทำอะไรเลย’“นายตฤณ! ยี้!”ไอรดาตั้งสติได้ก็เชิดหน้าอย่างรังเกียจ แม้ว่าส่วนลึกกำลังรู้สึกวาบหวามไปกับสัมผัสเร่าร้อน เรียกร้องให้ตอบสนอง“สติมาแล้วสินะ แต่ช้าเกินไป กว่าสติคุณหมอจะมา เราสองคนก็เตลิดมาไกลแล้ว” ไอรดาหายใจไม่ทั่วท้อง กับการแนบเนื้อบดเบียดอยู่กับผู้ชายสองต่อสองบนเตียง ทำให้คนไม่คุ้นชินพยายามผลักดันสิ่งแปลกปลอมที่บุกรุกอย่างหนัก“ออกไปนะ นี่จะทำอะไร จะฉวยโอกาสกับฉันใช่ไหม”“แน่นอนครับ โอกาสมา ไม่ฉวยไว้คือคนโง่”“เลว”“ในสายตาคุณหมอพลอย ผมเคยเป็นคนดีด้วยเหรอ”“ก็จริงของนาย ไม่มีดี” ไอรดาถอนหายใจราวกับระอาตฤณว่ายิ้มๆ “นึกแล้วเชียว ถ้าคุณสติดีคงไม่คิดอยากจะขี่ผม แต่ที่ละเมอเมื่อครู่ เอาดีๆ คิดว่าขี่เจ้าโทมัสที่คุณพ่อซื้อให้คุณ หรือคิดว่าขี่พี่เมฆอยู่กันแน่ ถึงได้...”ในขณะที่ตฤณไม่ได้ระวังตัว อุ้งมือบางๆ ของไอรดาก็ตะปบเข้าที่โหนกแก้มเขา “ไอ้คนปากเสีย!”ตฤณกุมโหนกแก้มที่โดนปลายนิ้วของไอรดาข่วนเอา เขาพาตัวตนออกมาอยู่ในท่าเตรียมพร้อมตรงกลางหว่างขาคุณหมอสาว ถอยออกมายืดกายมองแม่ตัวแสบให้เต็มตา ไอรดาตัวเล็กแค่นี้ แล้วเขาก็ได้รับการสนับสนุนมาอย่า
ชายหนุ่มนอนหงายมองหญิงสาว สวย หน้าใส แต่ไม่ได้ไร้สมอง เธอมีอาชีพเป็นถึงแพทย์ผิวหนังมือดีที่สุดคนหนึ่งประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย ทว่าหากเป็นเรื่องดื้อรั้นแล้วละก็ ‘ไอรดา วนารมย์’ คุณหมอสาวหน้าเด็กคนนี้คือที่สุดด้านเอาแต่ใจที่เขาเคยเจอมา ผู้หญิงเอาแต่ใจเป็นอะไรที่คนอย่างเขาไม่คิดจะทน แต่พอเป็นไอรดา ไม่รู้ทำไมเขากลับรู้สึกว่าถ้าไม่เอาแต่ใจ ไม่เรื่องเยอะ ก็ไม่ใช่ผู้หญิงเขาพยายามดึงสติเธอ ดูเหมือนสติของแม่เจ้าพระคุณขากระเจิงไปนานแล้ว วลานี้ มือน้อยๆ คอยขยับมาลูบแผงอกเขา แล้วพูดว่า“ขนแกนุ่มมือดีจังเจ้าโทมัส” เธอไม่ลูบขนเปล่าๆ ยังยิ้มให้อย่างน่ารัก “ฉันชอบลูบขนแกจัง”‘ตฤณ วนารมย์’ วนารมย์ ผุดรอยยิ้มกลั้นขำ “ที่คุณลูบอยู่ มันขนอกผมต่างหากไม่ใช่ขนเจ้าโทมัส” เขามองไอรดา แต่เธอก็ยังเห็นหน้าหล่อๆ ของเขาเป็นไอ้โทมัส ม้าฝรั่งตัวนั้นมันเป็นม้าหนุ่มสายพันธุ์ เปอร์เชรอน (Percheron) ที่มีความสง่างาม ขนสีขาวนุ่ม แต่ด้วยรูปร่างสูงใหญ่ของมันทำให้ดูมีพลังมาก คนเป็นลุงของไอรดาซึ่งเป็นบิดาเลี้ยงของซื้อให้ในวันเกิดครบรอบยี่สิบสี่ปี หญิงสาวชอบม้า อยากเรียนขี่ม้า ไอรดาได้รับการสอนขี่ม้าเบื้องต้นจากผู







