บทที่ 6 ปลัดพฤกษ์

         กิตติศัพท์เรื่องความเป๊ะ เป็นที่รู้กัน ใครว่าเธออยากจะเข้มงวดเรื่องเงินกับตัวเองขนาดนั้น แต่เพราะการแบกภาระหนี้ในช่วงวัยรุ่น ทำให้เธอต้องจัดการเรื่องเงินในแต่ละเดือนให้รอบคอบรัดกุม

          ทุกครั้งที่เหนื่อยหน่ายภาระเรื่องเงิน เธอก็จะเอาล็อตเก็ตรูปแม่ขึ้นมาเพื่อดู เพื่อให้ตัวเองมีแรงที่จะต่อสู้ นึกขึ้นได้พันดาวจึงควานหาสร้อยในคอ

         ‘เอ๊ะ! หายไปตอนไหน ’

         เธอลืมนึกถึงล็อตเก็ตไปหลายวัน เพราะบางทีก็ถอดไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำบัญชี แต่ครั้งก่อนเธอใส่ตอนไปไร่สุดเขตฟ้า แล้วหายไปตอนไหน  คิดวนเวียนไปมา ถึงทบทวนได้ว่า น่าจะหล่นหายตอนไปขี่ม้า ถ้างั้น พรุ่งนี้เธอต้องกลับไปหาให้เจอ

         ผู้จัดการรีสอร์ตเดินเข้ามาเหลือบมองจากขอบประตูที่แง้มอยู่

         “ยังไม่เสร็จอีกเหรอคะ ”  ภาวิณีคล้ายจะทักทายมากกว่าถาม เพราะเห็นกองสมุดบัญชีที่ยังไม่ลงบันทึกอีกหลายเล่ม

         เธอทำหน้าที่เป็นผู้จัดการรีสอร์ตต่อจากคุณพันทิวา แม่ของพันดาว ในฐานะญาติห่างๆ ที่ได้รับการช่วยเหลือส่งเสียให้เรียนจนจบปริญญาตรี ภาวิณีจึงกลับมาตอบแทนบุญคุณด้วยความซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง แม้ดาวจะเรียกเธอว่า พี่ แต่เธอกลับนอบน้อมและให้เกียรติน้องและนายผู้นี้เสมอ

         พลางยื่นแฟ้มบางๆ ส่งให้ “นี่ค่ะ ทางโรงแรมส่งมา”

         พันดาวรับแฟ้มมาอย่างงงๆ “อะไรคะนี่ ”

         “ดาวเปิดดูเองเถอะค่ะ” เธอพยักหน้า ท้องเริ่มครวญเบาๆ

         “พี่ภา ดาวเริ่มหิวแล้วล่ะ” ฝ่ายทำบัญชีเริ่มบ่นเบาๆ

         “เดี๋ยวให้กินขนมจีบสักจานแล้วกันค่ะ จะเอากาแฟสักหน่อยไหมคะ ”

         “ก็ดีค่ะ ขอเป็นกาแฟดำน้ำตาลสองก้อนนะคะ จะได้ตาสว่างหน่อย”

         เธอก้มลงเปิดแฟ้มบางๆ ในมือออกอ่าน ความร้อนเริ่มแผ่กระจายไปทั่วใบหน้าลามไปถึงใบหู รู้สึกเหมือนมีไฟลุกลามไปทั่วหัว

         ปัง!

         เธอกระแทกแฟ้มบางๆ นั้นลงกับโต๊ะ

         ‘ได้ยังไงกัน เรื่องสิ้นเปลืองแบบนี้ พ่อยังจะโยนมาให้รับผิดชอบอีก’

         เมื่อนึกถึงรีสอร์ตเล็กๆ ที่เธอดูแล หากดึงเอางบประมาณออกมาจ่ายกับเรื่องนี้ เงินที่เธอต้องจ่ายหนี้ทุกเดือนจะเอามาจากไหน  ลำพังแค่จะประคับประคองให้จ่ายเงินเดือนพนักงานทุกเดือนก็ยากแล้ว ส่วนที่เธอใช้จ่าย เธอต้องอาศัยกำไรจากร้านขายของที่ระลึก

         ถ้าเพียงแต่ พ่อจะไม่ผลักภาระหนี้มาไว้ที่แม่ เธอคงไม่ต้องลำบากขนาดนี้

         “เป็นไงคะ”

         “พี่ภา ทำไมพ่อทำแบบนี้ จะให้ดาวดึงเงินจากตรงไหนมาช่วยจ่ายกันล่ะ ”

         “พี่ก็บอกไปแล้ว แต่คุณนินไม่ฟัง”  ภาวิณีรู้แก่ใจว่า คุณนินนาท พ่อของ   พันดาวนั้น ดื้อรั้นเพียงใด เพราะนิสัยนี้นี่เอง จึงก่อปัญหาใหญ่ให้ลูกกับเมีย

         “ไม่ได้! ดาวต้องไปจัดการ แค่นี้ดาวยังลำบากไม่พอหรือยังไงนะ ”

         ภาวิณีส่ายหน้า คราวนี้ล่ะ พันดาวผู้ไม่ยอมให้เงินกระเด็นสักบาท คงจะอาละวาดขนานใหญ่เป็นแน่!

        

         นี่เป็นช่วงวันหยุดยาวถึงสี่วัน นักท่องเที่ยวจึงดูหนาตาเป็นพิเศษ พันดาวเดินตรวจตราร้านขายของที่ระลึกทั้งห้าคูหาอย่างตั้งใจ เธอคอยกำกับดูแลพนักงานขายให้เชิญชวนลูกค้าและแนะนำสินค้าอย่างเอาใจใส่ โดยไม่ให้ลูกค้ารู้สึกรำคาญ เช็กบัญชีและคุมสต็อกด้วยตนเอง

         โชคดีที่ได้รับความกรุณาจากครอบครัวของธารา ยอมให้เธอเช่าร้านนี้ในราคาถูกกว่าที่คนอื่นให้ราคา ทำให้เธอพอมีเงินไปจ่ายหนี้รายเดือนที่เป็นปัญหาเรื้อรัง จากที่เคยชักหน้าแทบจะไม่ถึงหลัง เพราะมีร้านนี้ ทำให้เธอเริ่มยิ้มได้

         หญิงสาวเงยหน้าขึ้นดูป้ายร้าน “ปันสุข” อย่างภาคภูมิใจ เธอกอบเก็บและขายทรัพย์สินเดิมของแม่ผู้วายชนม์ไปหลายอย่าง กว่าจะมีทุนมาเริ่มเปิดกิจการนี้

         “พี่ดาว รถทัวร์มาอีกสองคันแล้วค่ะ!” 

         พนักงานหน้าที่สาม ร้องบอกเธอ พันดาวรีบหันกลับมาดู รถทัวร์สองชั้นที่กำลังชะลอเข้าแอบข้างถนนใกล้ร้านของเธอ ซึ่งมีต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น

         เธอรีบสาวเท้าไปสั่งงานร้านที่สี่และร้านที่ห้าทันที

         “พวกเธอเร็วเข้า ลูกค้ามาเยอะเลย”

         พนักงานทั้งหลายรีบกุลีกุจอ ลุกขึ้นเตรียมต้อนรับ งานในวันปกติก็จะสบายๆ เพราะคนมาเที่ยวน้อย มีแค่วันเสาร์อาทิตย์และวันหยุดยาวเท่านั้น ที่จะได้ทำงานคึกคักแบบนี้

         “เชิญค่ะ! เชิญทางนี้! ของที่ระลึก สินค้าน่ารักๆ มีให้เลือกเยอะแยะเลยนะคะ”

พันดาวยืนผายมือกล่าวเชิญลูกทัวร์ทั้งหลายเข้าไปดูสินค้าให้ร้านด้วยรอยยิ้มหวานกว่าปกติ

         ขณะเดียวกัน ร้านค้าใกล้ๆ ก็ออกมายืนกวักมือ และร้องเรียกลูกค้าเช่นกัน ทำให้บรรยากาศดูครึกครื้นราวกับมีงานรื่นเริง

         ปลัดพฤกษ์ผู้มีวันหยุดยาวขับรถโฟร์วีลคู่ใจพาสายฟ้าออกมาดูบรรยากาศการค้าขายบริเวณแหล่งท่องเที่ยวประจำจังหวัดที่มีทั้ง ภูเขา น้ำตก และแม่น้ำ กว่าสิบห้ากิโลเมตรจากไร่สุดเขตฟ้า เข้าสู่ถนนสายหลักที่พุ่งตรงไปยังอุทยานแห่งชาติ พอใกล้จะถึงแหล่งท่องเที่ยว ก็เริ่มมองเห็นร้านค้าถี่ขึ้น

“อบต.ข้านะ เก็บภาษีแต่ละปีได้ไม่น้อยเลยล่ะ เอามาพัฒนาตำบลได้สบายๆ

พฤกษ์ดูแลองค์การบริหารส่วนตำบลหรือที่เรียกกันด้วยชื่อย่อว่า อบต. ที่มีเขตติดกับอุทยานแห่งชาติ จึงทำให้เก็บภาษีทั้งโรงแรม รีสอร์ต และร้านรวงมากมาย

“ร้านอาหารสวยๆ ทั้งนั้นเลยนะนี่”

“ใช่ไง  หลังๆ คนกรุงเทพฯ เริ่มนิยมมาเที่ยวที่นี่ ร้านกาแฟ ร้านข้าวสวยๆ ก็เลยผุดขึ้นเต็มไปหมด”

เจ้าถิ่นพยักเพยิดหน้าให้แขกมองไปทั้งด้านซ้ายและด้านขวาของถนน

“ส่วนใหญ่ก็เป็นของเศรษฐีในจังหวัดนั่นล่ะ มาซื้อที่ดินปล่อยเช่า หรือไม่ก็สร้างร้านค้าให้เช่า”

“เออ แต่ก็ดีนะ สร้างแบบอนุรักษ์ เป็นบ้านไม้ทั้งแถบ”

สายฟ้ารู้สึกแปลกใจที่ร้านค้าทั้งหมดที่เห็น เป็นบ้านไม้ที่สร้างแบบย้อนยุค

“สมัยนี้ก็ต้องสร้างอัตลักษณ์ท้องถิ่นไง  ทางจังหวัดได้จัดการประชุมและตกลงกันว่า ให้เจ้าของทั้งหลายสร้างร้านค้า โรงแรม รีสอร์ตให้มีเอกลักษณ์แบบเดียวกัน นักท่องเที่ยวจะได้รู้สึกว่า นี่คือเมืองที่มีบ้านไม้แบบโบราณเหมือนกันทั้งหมด”

“อืม! ข้าเห็นจากคลิปแล้วล่ะ แต่ไม่คิดว่า เขาจะทำพร้อมเพรียงกันขนาดนี้”

*************