LOGIN“เออ! ก็ต้องปรับความเข้าใจกับคนในชุมชนอยู่นานทีเดียว ถ้าบ้านไหนกำลังจะสร้างใหม่ก็ดีไป พอจะคุยได้ แต่บ้านที่สร้างไปแล้วก็แล้วกันไป”
สายฟ้ามองตามแล้วเห็นจริง หลังจากมีร้านค้าที่สร้างด้วยไม้ และบ้านไม้สวยๆ เรียงรายกันอยู่ ก็อาจจะพบบ้านปูนแทรกอยู่บ้างบางหลัง น่าเสียดายที่ไม่อาจแก้ไขให้เป็นบ้านไม้ไปด้วยกันเสียทั้งหมด
“นี่ล่ะนะ เราต้องให้ความรู้ด้านอนุรักษ์กับชุมชนให้มากๆ แถมยังต้องปลูกฝังเด็กรุ่นใหม่ให้รักในเอกลักษณ์ท้องถิ่นตัวเองด้วย”
ปลัดหนุ่มพยักหน้ายอมรับความคิดของเพื่อน
“นี่ล่ะ! ภารกิจที่ทางจังหวัดกำลังผลักดัน ก็หวังนะว่า ชาวบ้านและนักลงทุนจะเข้าใจเรื่องนี้”
“เอ็งหิวหรือยัง” จู่ๆ พฤกษ์ก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน
“นิดหน่อย ตอนเที่ยงกินข้าวน้อยไปนิด ว่ายน้ำไปจนหมดแรง ย่อยหมดแล้ว”
“งั้นเราแวะร้านกาแฟข้างหน้าล่ะกัน มีพิซซ่าต้นฉบับอิตาลีกินด้วย”
ไม่รอให้เห็นด้วย พฤกษ์ก็จอดรถหน้าป้ายไม้ที่มีชื่อสวยๆว่า Coffee and me
“อย่าลืม! เอ็งแพ้” สายฟ้าหันไปย้ำ
“เออน่ะ! เดือนนี้ข้ารวย” พฤกษ์กลั้วหัวเราะ เขานึกถึงลีลาการกระโดดน้ำของเพื่อนที่ชนะเขาไปอย่างขาดลอย สองต่อห้า
เจ้าถิ่นเดินนำลิ่วๆ ไปยังโต๊ะประจำ แถมยังโบกมือทักทายกับหญิงสาวที่เคาน์เตอร์อย่างคุ้นเคย แต่อีกฝ่าย ทำเป็นมองไม่เห็น
“มาๆ รับออร์เดอร์หน่อยน้อง”
พฤกษ์แสร้งตะโกน ทั้งๆ ที่โต๊ะของเขาไม่ได้ไกลจากเคาน์เตอร์นัก คนสวยหน้าหวานในชุดเดรสกระโปรงครึ่งน่องสีฟ้า หันซ้ายหันขวา เหมือนมองหาพนักงานคนอื่นๆ
“น้องนั่นล่ะ! ออกมารับออร์เดอร์หน่อยสิจ๊ะ!”
ลูกค้าหนุ่มร่างบึกบึน ทำหน้ายียวน ก่อนย้ำอีกครั้ง แถมยังทำท่ากวักมือเรียกอีก
‘ชิ! มาอีกแล้ว เบื่อซะจริง’ แป้งทำหน้างอ
เธอหันหาลูกน้องก็ไม่เหลือสักคน เพราะต้องออกไปบริการลูกค้าที่สวนด้านข้างกัน วันนี้ลูกค้านั่งด้านนอกเยอะเป็นพิเศษ เธอถอนหายใจพร้อมหยิบเมนูปกหนังสีน้ำตาลในมือสองเล่ม เดินไปต้อนรับแขกพิเศษ
“จะเอาอะไร ” เธอยื่นเมนู หน้าตาหงิกงอ พร้อมโยนคำถาม
พฤกษ์ยิ้มแฉ่ง “เหมือนเดิมทั้งกาแฟและพิซซ่า”
เมื่อหันไปยื่นเมนูให้ผู้ชายอีกคน เธอถึงชะงัก ชายหนุ่มผิวขาวจัด หน้าตาคมคาย รูปร่างสูงโปร่ง หนุ่มหล่อขนาดนี้ นานๆ มาให้ได้เจอ ออร่าความหล่อเจิดจ้าเข้าตาจนเบลอไปชั่วครู่
“นี่เพื่อนพี่เอง พี่ฟ้า เพิ่งมาจากกรุงเทพฯ”
หญิงสาวไม่มองคนแนะนำ แต่หันไปยิ้มและยกไหว้กับแขกต่างถิ่น
“สวัสดีค่ะ พี่ฟ้า”
สายฟ้าแปลกใจกับท่าทีทั้งสองฝ่าย แต่พอจะได้กลิ่นตุๆ “สวัสดีครับ น้อง....”
“น้องแป้งมัน” พฤกษ์สวนตอบ
“ชิ!” เธอไม่หันไปมองปลัดหนุ่มแม้แต่น้อย ในขณะที่ส่งเสียงนั้นออกมาเบาๆ
“แป้งเฉยๆ ค่ะ” แล้วหันกลับมายิ้มหวานให้สายฟ้า
เขาพยักหน้ายิ้มตอบ ก่อนก้มลงมือเมนู นิ้วมือขาว ทั้งยังเรียวยาวไล่ตามเมนูอย่างรวดเร็ว นอกจากกาแฟสดและเครื่องดื่มยุคใหม่สารพัดสูตรแบบร้านมาตรฐานแล้ว ยังมีเครื่องดื่มท้องถิ่นอย่างกาแฟโบราณ ชาเย็น น้ำอัญชันให้สั่งด้วย ส่วนอาหารมีเพียงพิซซ่ากับประเภทขนมปังเท่านั้น
ใบหน้าคมเข้มกับผิวขาวจัด ในยามก้มต่ำ ทำให้แป้งอดยิ้มน้อยๆ ไม่ได้
‘หล่อเหมือนพระเอกเกาหลีเลย’
เธอนึกอยากจะถ่ายรูปคู่ไปอวดเพื่อนๆ ในสื่อสังคมออนไลน์น่าจะมีคนกรี๊ดไม่น้อย
“คาราเมลมัคคิอาโต้เย็นแก้วหนึ่งครับ” เสียงเขาดังรบกวนฝันเล็กๆ
“จัดให้ทันทีค่ะ รอสักครู่นะคะ”
เธอยิ้มเล็กน้อย ก่อนค้อมศรีษะแล้วจากไป สักครู่เธอเดินย้อนกลับมา พร้อมกับกล้องถ่ายรูปแบบมิลเลอร์เลส ก้มหน้าลงยิ้มเล็กน้อยกับสายฟ้า
“พี่คะ ขออนุญาตถ่ายรูปพี่หน่อยได้ไหมคะ น้องอยากขอเอารูปพี่ไปโปรโมทร้านในแฟนเพจค่ะ” แฟนเพจเฟสบุ้คของเธอมีลูกค้าติดตามอยู่นับพัน ยิ่งลงรูปคนหล่อคนสวยมานั่งที่ร้านยิ่งทำให้มีคนสนใจมาที่ร้านมาขึ้น
พฤกษ์กระตุกหางตาขึ้นวูบหนึ่ง แต่ฝ่ายหญิงทำทีไม่สนใจ ส่วนสายฟ้าหันมายิ้มให้เธอบางๆ
“ได้ครับ!”
ได้รูปหนุ่มรูปหล่อที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นแถวนี้ในรอบหลายปี เธออยากจะกรี๊ด! ต้องเล่าให้พันดาวฟังซะแล้ว!
เมื่อเจ้าของร้านคนสวยลิ่วไปทางเคาน์เตอร์ สายฟ้าเลิกคิ้วถาม
“เป้าหมายเอ็งใช่ไหม”
พฤกษ์รู้สึกขุ่นใจที่เห็นแป้งทำสายตาแวววาวมองเพื่อนซี้ แอบจดบัญชีไว้อีกข้อ
“หึ! เรื่องมันยาวเชียวล่ะ!”
“เอ็งตอบไม่ตรงคำถามนะ ฮ่าๆ มิน่าจู่ๆ ก็พามาร้านนี้”
ปลัดหนุ่มมีท่าทีฮึดฮัด สายฟ้าจึงเลิกไล่ต้อนเพื่อน เขายิ้มทั้งปากทั้งตา ทำเอาเพื่อนรักยกกำปั้นขึ้นมาตรงหน้า
“กินพิซซ่า หรือกำปั้น”
“ก็ได้ๆ” เขายกมือขึ้นเหนือศรีษะเป็นเชิงขอยอมแพ้
ติ๊ด! ติ๊ด!
เสียงเตือนการส่งข้อความผ่านแอพพลิเคชั่นไลน์ดังขึ้น พันดาวเอือมมือไปหยิบมาเปิดดู ตามปกติเธอจะช่วยเช็กข้อความอยู่เรื่อยๆ เพราะบางครั้งลูกค้าอาจจะส่งข้อความมาเพื่อสั่งสินค้า ยุคนี้การขายบนออนไลน์มีความสำคัญมาก หากจัดการดีๆ ยอดขายออนไลน์สร้างรายได้มหาศาลจนอาจจะไม่ต้องมีหน้าร้านด้วยซ้ำไป
‘เอ๊! ยายแป้งนี่เอง’ ดูข้อความแม่ค้าพิซซ่าหน่อยสิ
“ฉันเจอหนุ่มหล่อในรอบสิบปีแล้ว!”
หลังข้อความนี้ พร้อมสติกเกอร์หน้าตาสาวน้อยกรี๊ดกร๊าด ดวงตาเป็นรูปหัวใจวิบวับ แล้วยังส่งตามมาอีกสองสามรูป ชนิดที่มีเสียงกรี๊ดจริงประกอบด้วย
“อาการหนักแล้วเธอ” พันดาวส่งข้อความกลับไป
“ดูนี่สิ” ฝ่ายสติหลุดส่งรูปมายืนยัน
หนุ่มร่างโปร่งแขนขายาว ใบหน้าคมคาย คิวตรงตัดเฉียงลงหางตา ผมสีน้ำตาลอ่อน มองเผินๆ ราวกับนายแบบต่างประเทศ ท่าทีที่ถือแก้วกาแฟร้อนดูไม่ขัดเขินเหมือนลูกค้าทั่วไป แต่โพสท่าได้ดูดีราวกับมืออาชีพ
‘โอ๊ะ! เป็นเขาอีกแล้ว’ เธอฮึ่มฮั่มในลำคอ จะขัดเพื่อนก็ไม่กล้า ได้แต่ส่งสติกเกอร์โอเคตอบกลับไป แต่อีกฝ่ายยังไม่หยุด ถึงกับต้องโทรศัพท์มาหา
***********
พันดาวเริ่มรู้สึกตื่นเต้น เธอนึกถึงการมาที่นี่ของสายฟ้า นั่นก็เพราะภารกิจมาดูแลไร่สุดเขตฟ้า ทำให้เขาและเธอได้พบกัน“พี่เมฆาจะได้ไปไหนเหรอคะ”พันดาวนึกถึงชายหนุ่มรูปร่างสูงพอๆ สามีเธอ ผิวไม่ขาวจัดเท่า ใบหน้าอาจจะไม่คมสันเท่าสามีเธอ แต่ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนนั้น ดูมีพลังสะกดใจคนอย่างประหลาด “สิงคโปร์” “หือ!” หญิงสาวทำเสียงประหลาดใจ “ไปทำไมคะ” “ไปสืบหาคนทรยศ” สามีตอบเสียงเรียบภารกิจของเมฆาช่างดูประหลาดนัก พันดาวเห็นสีหน้าของสามีแล้วก็คิดว่าเรื่องนี้น่าจะเป็นความลับ เธอจึงไม่กล้าเอ่ยซักไซ้ถึงภารกิจนั้น “อันตรายไหมคะ” เธอนึกเป็นห่วงน้องชายของสามี “นายท่านไม่กล้าให้เมฆาเป็นอันตรายหรอกน่า” สายฟ้าบอกอย่างหนักแน่น เขาเชื่อมือนายท่าน เพียงแต่นึกไม่ออกว่า น้องชายผู้ไม่แยแสเรื่องราวรอบตัวจะทำยังไงกับภารกิจนี้ การหาตัวคนๆ หนึ่งในโลกกว้างใบนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ “แล้วถ้าหาไม่เจอล่ะค่ะ” หญิงสาวขมวดคิ้ว “ทุกภารกิจ ถ้าทำไม่สำเร็จ จะถูกงดเบี้ยเลี้ยงหนึ่งปี” สามียิ้มขำๆ เขาไม่ยอมบอกภรรยาว่า เบี้ยเลี้ยงนั้นมากน้อยเพียงใดเพราะได้ยินแล้วภรร
“เจอแล้ว มิ่งเมืองโดนยิงตาย” สายฟ้าแจ้งพฤกษ์และคุณจรัญ เขาเปิดโน้ตบุ้คให้สองพ่อลูกที่ดูแลไร่สุดเขตฟ้าดูสภาพที่เกิดเหตุ “ตำรวจคาดการณ์ว่า เงินที่มิ่งเมืองเอาติดตัวไปด้วยหลักล้านทีเดียว อาจจะฆ่าชิงทรัพย์” “หือ…..ใครทำ” “น่าจะเป็นหนึ่งในลูกน้อง ทีมเราก็ยืนยันตามนั้น”เขาเปิดคลิปกล้องวงจรปิดที่ตำรวจได้มา ปรากฏภาพมิ่งเมืองสะพายเป้ใบหนึ่ง “ในนั้นน่าจะเป็นเงิน ทีมเราเข้าไปตรวจสอบไร่มงคลแล้ว เจอรอยขุดแล้วกลบสองหลุม คาดว่าจะเป็นจุดซ่อนเงิน“นักสืบของผม เจอแหล่งกบดานแรกของเขาในไร่ มีกล่องพลาสติกสีดำและถุงพลาสติกหลายถุงทิ้งไว้ มีรอยเปื้อนดิน น่าจะเป็นกล่องใส่เงิน”พฤกษ์เปิดดูข้อความที่มีผู้ส่งมาแล้วร้องเอะอะขึ้น “ไอ้ฟ้าดูนี่” สายฟ้ารีบรับมาดู “เพื่อนข้าว่า น่าจะเป็นคนนี้ เพราะทีแรกหมอนี่เป็นลูกน้องที่เพิ่งมาใหม่ แล้วตอนเกิดเรื่องขนไม้ก็ไม่มีหมายจับด้วย” สักพักก็มีข้อความเพิ่มเติมเข้ามา จากการแกะรอยของตำรวจ พบคลิปที่มีใบหน้าของลูกน้องที่ยังไม่ตาย และคาดว่าจะเป็นผู้ยิงมิ่งเมืองและนพ ทางการออกหมายจับแล้วสายฟ้านิ่งคิดไปพักหนึ่ง “แต่เรายังต้องส่งคนออกกวาดล้างลูกน้องเก่าของ
แป้งตะลึง เธอไม่ได้คาดหวังว่าครอบครัวของพฤกษ์จะให้สินสอดเธอมากมายถึงเพียงนี้ แม่ของแป้งหันมากล่าวขอบคุณสองสามีภรรยา“อย่าคิดมากนะคุณนุช เราจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เห็นพฤกษ์บอกว่า หนูแป้งยืมเงินน้ามาทำร้านอาหาร พวกเราก็อยากให้ลูกสะใภ้หมดหนี้ เงินที่เหลือก็เก็บไว้ค้าขาย” คุณธัญญาหันจับมือแม่ของแป้งเจ้าสาวคนใหม่รีบทรุดตัวลงนั่งกราบที่ตักของพ่อและแม่ของพฤกษ์ด้วยความเต็มตื้น พฤกษ์เองก็ก้มลงกราบพ่อกับแม่ด้วยเช่นกัน เขาคาดไม่ถึงว่า พ่อกับแม่จะกรุณาลูกสะใภ้ถึงเพียงนี้พฤกษ์ล้วงกระเป๋าหยิบสมุดบัญชีฝากประจำเล่มหนึ่งของเขาออกมา “พี่เองก็เตรียมให้แป้งเหมือนกัน ทีแรกพี่จะเอาให้แป้งไปใช้หนี้น้า แต่พ่อกับแม่ก็ให้มาแล้ว เงินส่วนนี้แป้งเก็บไว้ใช้ส่วนตัวก็แล้วกันนะ พี่เชื่อว่า แป้งรู้จักคุณค่าของเงิน และใช้มันเป็นประโยชน์แน่”แววตาแป้งไหวระริก เธอเปิดดูในบัญชี มีเงินล้านห้าแสนบาท เธอทำตาโต“เยอะจังค่ะ”“พี่เก็บมาตั้งแต่เริ่มช่วยพ่อทำงานในไร่”แป้งยื่นคืนให้เขา “ฝากพี่พฤกษ์เก็บไว้เหมือนเดิมเถอะค่ะ”“ไม่เอาเหรอ ”“เอาสิคะ พี่พฤกษ์ห้ามใช้ ฝากเพิ่มได้อย่างเดียวค่ะ”ทุกคนหัวเราะกันครืน“โธ่! นึกว่าจะไม
เมื่อกินจนหมดกล่องทั้งสองก็รับขวดน้ำจากน้อยไปดื่ม อาการง่วงงุนเริ่มรุมเร้า “ทำไมง่วงยังงี้วะ” มิ่งเมืองส่ายหน้าไปมา“ผมก็เหมือนกันนาย” นพหันไปพูดกับนายน้อยมองคนทั้งคู่ค่อยโงนเงนล้มลงตรงผนังที่ปูลังกระดาษเอาไว้ “นายครับ เงินล้านน่ะ ผมจะใช้ให้เองนะ สบายใจได้” เขาเดินคุกคามเข้าไปหามิ่งเมือง“มึงวางยากู” มิ่งเมืองคว้านหายืนข้างตัวนพที่ล้มลงก่อน ล้วงปืนใต้ราวนมออกมา “นายระวัง”ปัง! ปัง! น้อยยิงนพสองนัด ร่างที่ล้มอยู่ข้างล่างนอนแน่นิ่ง “หยุด” เขาหันมาตะคอกมิ่งเมือง “มึงหนีไปเขาก็จับตาย แต่กูนี่สิ ยังไม่มีหมายจับ เอาเงินให้กูใช้จะดีกว่านะ เงินเป็นล้าน กูจะต้องหนีไปทำไม”ปัง! แค่นัดเดียวยิงแสกหน้าผาก มือที่คว้าเป้ใส่เงิน อีกมือเพิ่งควานเจอปืนยังไม่ทันได้หยิบ มิ่งเมืองหงายร่างนอนแน่นิ่ง“อโหสิกันนะนาย ผมจะใช้เงินแทนเอง” บรรยากาศในไร่สุดเขตฟ้าเต็มไปด้วยความชื่นมื่น สายฟ้ากับพฤกษ์ในชุดทักซิโด้สีน้ำตาลเข้มหล่อเหลา ยืนยิ้มแย้มท่ามกลางญาติและเพื่อนฝูงที่มาร่วมอวยพร นายกับนายหญิงแห่งไร่สุดเขตฟ้า ยืนต้อนรับแขกคนสำคัญ คุณทิวากับคุณพิมพ์เพ็ญ พร้อมด้วยเมฆาและวายุ “ไง พี่ พ่อให้มาดู
“แม่ติดประกาศขายร้านให้แล้วนะ แต่ก็เหมือนเขาว่า ผีซ้ำด้ามพลอยล่ะ ใครมาก็กดราคาซะจนแม่อารมณ์เสีย” คุณมณีโทรศัพท์มาบ่นให้ลูกสาวฟังแทบทุกวัน สามีของเธอก็ชิงเอาตัวรอดไปอยู่ต่างจังหวัดกับญาติของเขา แบ่งเงินให้เธอเล็กน้อย ปัญหาเรื่องลูกสาวเองก็ทำเธอประสาทกลับ คลิปนั้นทำให้เธอเข้าหน้าใครก็ไม่ติด ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ‘ใครกันนะมาหาแต่เช้าเชียว’ เธอลุกจากโซฟาไปเปิดประตู บ้านของน้าหลังนี้อยู่ท้ายซอย แถมชุมชนนี้ก็คนน้อย บ้านเรือนห่างกันจนแทบจะไม่ได้สนใจกัน เปิดประตูได้ ปิ่นปักก็อ้าปากหวอ! “ไม่เจอกันนานนะ ปิ่นปัก” “พี่มิ่ง!” สภาพชายหนุ่มตรงหน้า แม้จะแต่งกายเรียบร้อยเช่นเคย แต่สีหน้ายุ่งยากใจนั้น ทำเอาเธอผวา เขาเบียดแทรกเข้ามาในบ้าน ด้านหลังมีชายฉกรรจ์อีกสองคนเดินตามเข้ามา “พี่ต้องการให้เธอช่วย” “หะ!” “ไปส่งพวกเราที่ชายแดน” “หนี้เรา คงไม่มีเวลาสะสางกันอีกนาน แค่นี้เธอน่าจะช่วยได้” แววตาคุกคามนั้น ทำเอาปิ่นปักผวา เมื่อวานข่าวยังออกเรื่องตามล่าพวกเขาอยู่เลย ตอนนี้มีโอกาสจะจับตายเสียด้วยซ้ำ “แค่ชายแดนนะ”
“มันเหลือกี่คนกันแน่ ” พฤกษ์นึกถึงรายงานข่าวว่า เสี่ยมิ่งไปกับลูกน้องไม่กี่คน แล้วนี่ก็เพิ่งจัดการไปสาม “อย่าลืมว่า เครือข่ายภายนอกมันจะมีคนอีก ถ้ามันมีเงินซุกซ่อนไว้ที่อื่นก็ยังเรียกสมุนมารับใช้ได้” สายฟ้าพยายามกดโทรศัพท์หาพันดาว แต่เธอก็ไม่รับสาย เมื่อโทรศัพท์หาธาราก็ไม่มีคนรับเช่นกัน เขายิ่งรนร้อนใจ “ขับให้เร็วกว่านี้ ไม่มีใครรับสายเลย” พฤกษ์ร้อนใจเป็นทวีคูณ น้องสาวของเขากับเพื่อนรักของเธอ กำลังตกอยู่ในอันตราย พันดาวกับธาราอยู่ในภาวะตื่นเต้นสุดขีด มีแบงก์ที่สติครบถ้วนกว่าใคร รถถูกยิงเสียหลักลงข้างทาง โชคดีที่รถคุ้มกันยังยิงสกัดต่อสู้กับคนร้ายไว้ แบงก์รีบพาพี่สองคนวิ่งบุกเข้าไปในป่าละเมาะข้างหน้า "เร็ว! พี่ดาว พี่ธารา เรารีบหนี” “หลังรีสอร์ตแบงก์” พันดาวตะโกนบอกคู่หู แบงก์ดึงแขนหมอธาราที่ออกอาการเหวอ ทะลุป่าละเมาะนี้จะอ้อมไปถึงด้านหลังรีสอร์ต ทั้งสามบุกดงหญ้ามุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ เสียงปืนดังสนั่นอยู่เบื้องหลัง พวกเขาไม่มีเวลาแม้กระทั่งจะภาวนาให้ผู้คุ้มกันทั้งสองสกัดคนร้ายทั้งหมดได้สำเร็จ ปัง! เสียงปืนนัดท้ายดังอยู่ไ
หมอปวีร์กลับบ้านไปอย่างหัวเสีย เมื่อรู้ชัดว่า สายฟ้าผู้ชายร่างสูง ผิวขาวจัด หน้าตาดีเหนือธรรมดาคนนั้น พักอยู่ห้องติดกันกับพันดาว แถมยังเช่าอยู่นานเป็นเดือน สัญชาตญาณเขาสัมผัสได้ถึงอันตรายว่า คราวนี้เขาต้องสูญเสียพันดาวให้กับฝ่ายนั้นแน่ แม้ว่าน้องนอกไส้ตัวดีของเขาจะไม่ยอมรับตรงๆ แต่อาการอึก
“หมอใจเย็นๆ นะคะ เขาบอกว่าอีกสิบนาทีก็ถึง” “นี เสิร์ฟหมอวีด้วย” ธาราสั่งแม่บ้านที่มาช่วยเสิร์ฟน้ำ หมอวีคอยตรวจคนงานที่ประคองกันเข้ามาเรื่อยๆ จนเหงื่อไหลไคลย้อย ไม่มีเวลาแม้จะยกมือขึ้นซับเหงื่อ ใบหน้าน่ารักนั้นดูน่าเอ็นดูยิ่งนัก เวลาตั้งใจตรวจคนไข้ เพื่อนร่วมงานทุกคนต่างรู
“พี่ดาว มีเว็บไซต์คล้ายเราด้วยล่ะพี่ ดูสิ ขายของก็คล้ายกัน” เมย์โวยวายเมื่อค้นหาสินค้าของร้านปันสุขในเครื่องมือค้นหาทางอินเตอร์เน็ต “ไหนดูสิ” แบงก์เดินเข้ามาดู “เอ๊ะ! เหมือนจริงๆ ด้วย ดูสิ สินค้าแต่ละชิ้นคล้ายของร้านเราทั้งนั้น” เสียงทั้งสองคนทำให้ลูกจ้างทั้งร้านมายืนออกั
เช้าวันเสาร์ที่รอคอย พันดาวกับธาราในฐานะกองเชียร์อันดับหนึ่ง รีบไปรอที่ร้านกาแฟตั้งแต่ประตูร้านเพิ่งเปิด ทำเอาเจ้าของร้านงงหนัก “เธอสองคนตื่นเต้นเกินไปหรือเปล่า มาตั้งแต่ไก่โห่เลยเหรอ ” พันดาวเดินไปโอบไหล่เพื่อนรัก “แน่สิ! ฉันไม่คิดมาก่อนว่า วันนี้เธอจะพ้นข้อหานั้นสักที







