ตอนที่ 9: หยาดเหงื่อบนคอร์ทไม้ และเสียงหมุนโทรศัพท์ตอนเที่ยงคืน

2 สิงหาคม 2540 (คืนเดียวกัน)

เสียงตะหลิวเหล็กกระทบกระทะเหล็กหล่อดังฉ่า แข่งกับเสียงฝนที่ตกลงมากระทบหลังคาสังกะสี กลิ่นน้ำมันพืชที่ใช้ทอดซ้ำจนเหม็นหืน ผสมกับกลิ่นควันไฟและกลิ่นอับชื้นของท่อระบายน้ำริมถนน คือกลิ่นประจำตัวที่ 'พิม' หรือ พิมชนก คุ้นเคยมาตั้งแต่จำความได้

ร้านข้าวต้มกุ๊ยริมทางรถไฟย่านวงเวียนใหญ่ของครอบครัวเธอ เคยเป็นร้านที่ขายดิบขายดีจนพ่อกับแม่พอจะมีเงินส่งเธอเรียนในโรงเรียนสตรีชื่อดังและสนับสนุนให้เธอเล่นแบดมินตันได้ แต่ตั้งแต่ต้นปี 2540 เป็นต้นมา ทุกอย่างก็พลิกคว่ำคะมำหงาย

พิมในชุดวอร์มของโรงเรียนที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อจากการฝึกซ้อมอย่างหนัก เดินลากเท้าเข้ามาทางหลังร้าน แสงไฟนีออนสีขาวกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องให้เห็นแผ่นหลังที่ค้อมต่ำของชายวัยกลางคนผู้เป็นพ่อ เขากำลังนั่งยองๆ ล้างจานกองโตอยู่ในกะละมังพลาสติก มือที่เคยแข็งแรงบัดนี้เหี่ยวย่นและเต็มไปด้วยรอยแผลจากการถูกน้ำยาล้างจานกัด

"พ่อคะ... พิมกลับมาแล้ว" พิมเอ่ยเสียงแผ่ว วางกระเป๋าไม้แบดมินตันใบเก่าที่ซิปแตกไปข้างหนึ่งลงบนเก้าอี้พลาสติก

พ่อเงยหน้าขึ้นมามอง รอยยิ้มเหนื่อยล้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย "กลับมาแล้วเหรอลูก วันนี้ซ้อมหนักไหม หิวหรือเปล่า แม่เขาเก็บกับข้าวไว้ให้ในตู้กับข้าวนะ"

"พิมยังไม่ค่อยหิวค่ะ..." พิมตอบ เลี่ยงสายตาไปมองบิลค่าไฟและจดหมายทวงหนี้ที่เสียบกองไว้ตรงซอกกำแพง "วันนี้... คนน้อยอีกแล้วเหรอคะ"

รอยยิ้มของพ่อเจื่อนลงทันที เขาถอนหายใจยาวพลางเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน "อืม... ตั้งแต่โรงงานทอผ้าท้ายซอยปิดตัวไป พวกคนงานก็ตกงานกันหมด ไม่มีใครมีเงินมากินข้าวนอกบ้านหรอกลูก เอ้อ... พิม... เดือนนี้ ค่าหอพักของศูนย์ฝึกทีมชาติ... พ่ออาจจะจ่ายช้าหน่อยนะลูก พอดีเถ้าแก่เจ้าของที่เขาขอขึ้นค่าเช่าที่น่ะ"

คำพูดของพ่อเหมือนก้อนตะกั่วที่หล่นทับลงกลางใจ พิมรู้ดีว่าคำว่า 'จ่ายช้าหน่อย' ของพ่อ หมายถึงพ่อกับแม่ต้องไปกู้เงินนอกระบบที่ดอกเบี้ยมหาโหดมาหมุนอีกแล้ว วิกฤตต้มยำกุ้งไม่ได้ทำลายแค่นักธุรกิจร้อยล้านพันล้าน แต่มันกำลังบีบคอคนหาเช้ากินค่ำอย่างครอบครัวเธอให้ตายอย่างช้าๆ

"ไม่ต้องหรอกค่ะพ่อ" พิมฝืนยิ้ม พยายามทำเสียงให้เข้มแข็งที่สุด "เดือนหน้าพิมมีแข่งแมตช์ใหญ่ชิงแชมป์เขต ถ้าพิมได้แชมป์ พิมจะได้เงินอัดฉีดจากสปอนเซอร์ก้อนนึง... พิมจะเอามาจ่ายค่าเช่าร้านให้พ่อนะคะ พ่อไม่ต้องไปกู้ที่ไหนแล้วนะ"

"โธ่... พิมลูกพ่อ" พ่อเดินเข้ามาลูบหัวลูกสาวด้วยมือที่เปียกชื้น น้ำตาคลอเบ้า "พ่อขอโทษนะลูก ที่ทำให้หนูต้องมาเหนื่อยแบกรับภาระของบ้านเราแบบนี้ ทั้งที่หนูอายุแค่สิบแปดแท้ๆ..."

"พิมไม่เหนื่อยเลยค่ะพ่อ พิมทำได้"

พิมตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่ทันทีที่เธอหันหลังเดินขึ้นบันไดไม้แคบๆ เพื่อกลับห้องพักส่วนตัว หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็ร่วงเผาะลงมาบนหลังมือ

เด็กสาวปิดประตูห้องลงกลอน ทิ้งตัวลงนั่งบนฟูกนอนเก่าๆ ที่ปูราบไปกับพื้น เธอหอบหายใจลึก พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ทั่วทั้งร่างกายของเธอปวดร้าวไปถึงกระดูกจากการกระโดดตบลูกขนไก่นับพันครั้งในวันนี้

ภาพของ 'รินรดา' เด็กสาวคุณหนูต่างโรงเรียนที่บุกมาขอใช้คอร์ทซ้อมเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน แวบเข้ามาในหัว

พิมจำแววตาของรินได้ดี... มันเป็นแววตาของคนที่รักแบดมินตันอย่างบริสุทธิ์ใจ แววตาที่เต็มไปด้วยความฝัน ความสนุกสนาน และความมุ่งมั่นโดยไม่มีเรื่องเงินทองเข้ามาเจือปน

พิมไม่ได้เกลียดรินเลย... ตรงกันข้าม เธออิจฉารินเหลือเกิน อิจฉาที่รินสามารถเล่นแบดมินตันเพื่อ 'ความฝัน' ได้ ในขณะที่เธอต้องเล่นเพื่อ 'ความอยู่รอด'

ตอนที่เธอพูดจาทำร้ายจิตใจรินวันนั้น มันไม่ใช่เพราะเธอหยิ่งผยอง แต่เป็นเพราะการเห็นรินที่วิ่งไล่ตามความฝันอย่างสดใส มันสะท้อนให้เห็นถึงความดำมืดและแรงกดดันในชีวิตของเธอเอง พิมต้องสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาปกป้องตัวเอง เพราะถ้าเธออ่อนแอ ถ้าเธอใจดี โลกที่แสนโหดร้ายใบนี้ก็จะเหยียบย่ำครอบครัวเธอจนจมดิน

หยดเลือดสีแดงสดหยดลงบนหลังมือที่สั่นเทา พิมยกมือขึ้นแตะจมูก เลือดกำเดากำลังไหลออกมาจากโพรงจมูกของเธอ มันเป็นสัญญาณเตือนจากร่างกายที่ถูกใช้งานอย่างหนักหน่วงจนเกินขีดจำกัด เด็กสาวรีบคว้ากระดาษทิชชูมาอุดจมูกเอาไว้ เอนหลังพิงกำแพงห้องที่สีลอกร่อน ปล่อยให้น้ำตาและเลือดกำเดาไหลผสมกันเงียบๆ ท่ามกลางเสียงพายุฝนด้านนอก

ในโลกแห่งความเป็นจริง เธอคือ 'พิมชนก' ไอดอลดาวรุ่งผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา ผู้ไม่มีวันก้มหัวให้ใคร และไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร้องไห้เสียงดัง

...

เวลาเที่ยงคืนสิบห้านาที

หลังจากอาบน้ำและจัดการกับเลือดกำเดาจนหยุดไหล พิมเดินมานั่งลงหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์พีซีสีขาวหม่นๆ จอนูนเครื่องใหญ่ที่โรงเรียนเก่าเคยบริจาคให้ มันเป็นสมบัติที่มีค่าที่สุดในห้องนี้

นิ้วเรียวเล็กเอื้อมไปเปิดสวิตช์ เสียงพัดลมระบายความร้อนดังหึ่งๆ พิมหยิบสายโทรศัพท์บ้านมาเสียบเข้ากับช่องโมเด็ม 56k ด้านหลังเครื่อง ก่อนจะคลิกไอคอนรูปโทรศัพท์บนหน้าจอ Windows 95

ตื๊ดดด... ติ๊ดๆๆ... ตื่อออ... แคร่กๆๆๆ ซ่าาาา...

เสียงสัญญาณโทรศัพท์หมุนเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตที่ดังหนวกหู เป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือเสียงที่บ่งบอกว่า ประตูสู่ 'โลกอีกใบ' กำลังจะถูกเปิดออก

เมื่อสัญลักษณ์คอมพิวเตอร์สองเครื่องกะพริบเชื่อมต่อกันที่มุมขวาล่าง พิมก็รีบดับเบิลคลิกเปิดโปรแกรม Pirch98 ขึ้นมาทันที หน้าต่างสีขาวเรียบๆ ปรากฏขึ้น เธอพิมพ์ชื่อนามแฝง ลงไปในช่องอย่างคุ้นเคย

Nickname: หยาดเหงื่อบนคอร์ทไม้

พิมเลือกกดเข้าไปในห้องแชทแชนเนล #Sports_Thailand ห้องแชทที่รวบรวมคนบ้ากีฬาเอาไว้ ในยามวิกาลแบบนี้ คนในห้องมีไม่ถึงสิบคน แต่เป้าหมายของพิมมีเพียงคนเดียวเท่านั้น

เธอเลื่อนเมาส์ไปที่รายชื่อ User ด้านขวามือ และหัวใจที่แห้งผากของเธอก็ชุ่มชื้นขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นจุดสีเขียวสว่างวาบอยู่หน้านามแฝงที่เธอรอคอย

User: ลูกขนไก่ปีกหัก กำลังออนไลน์

พิมไม่รอช้า รีบกดดับเบิลคลิกเพื่อเปิดหน้าต่าง Private Chat (ห้องคุยส่วนตัว) ทันที

(Private Chat)

หยาดเหงื่อบนคอร์ทไม้: ยังไม่นอนอีกเหรอ พรุ่งนี้ไม่มีซ้อมหรือไง?

รอเพียงไม่กี่วินาที ตัวหนังสือสีดำก็เด้งตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

ลูกขนไก่ปีกหัก: นอนไม่หลับอ่ะ! มัวแต่นั่งแค้นผู้จัดการหน้าตายอยู่! วันนี้เพื่อนฉันไปป่วนที่ร้านวิดีโอ หมอนั่นแกล้งพูดกวนประสาทฉันต่อหน้าเพื่อน จนฉันโดนล้อว่าเป็นพวกบ้าอำนาจหลอกใช้แรงงานคนอื่นเลยนะ!

พิมเผลอหลุดขยับยิ้มบางๆ ออกมา เรื่องราวบ่นขิงบ่นข่าของ 'ลูกขนไก่ปีกหัก' เกี่ยวกับผู้จัดการร้านเช่าวิดีโอหน้าตายคนนั้น เป็นซีรีส์เรื่องยาวที่พิมได้อ่านแทบทุกคืน มันเป็นเรื่องตลกไร้สาระที่ช่วยเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำของเธอได้อย่างประหลาด

หยาดเหงื่อบนคอร์ทไม้: ก็เธอไปบังคับเขามาเป็นผู้จัดการส่วนตัวโดยไม่จ่ายเงินเดือนจริงๆ นี่นา จะโดนเขาประชดเอาบ้างก็ไม่แปลกหรอก (หัวเราะ)

ลูกขนไก่ปีกหัก: นี่เธอเข้าข้างหมอนั่นเหรอ! เราเป็นเพื่อนกันนะ! แต่จะว่าไป... ถึงหมอนั่นจะชอบทำหน้าตายและพูดจาไม่เข้าหู แต่เวลาที่ฉันท้อ หรือเวลาที่ฉันต้องการใครสักคน เขาจะโผล่มาช่วยฉันไว้เสมอเลยล่ะ... วันก่อนเขายังช่วยหาข้อมูลคัดตัวสโมสรให้ฉันด้วยนะ

พิมอ่านข้อความนั้นแล้วนิ่งไปชั่วขณะ แววตาของเธอหม่นลงเล็กน้อย

หยาดเหงื่อบนคอร์ทไม้: ดีจังเลยนะ... ที่เธอมีพื้นที่ปลอดภัยให้พักพิง มีคนที่คอยปกป้องความฝันของเธออยู่ข้างๆ

ที่ปลายทางอีกฝั่งหนึ่งของหน้าจอ... ภายในห้องนอนสีพาสเทลที่บ้านหลังใหญ่ รินรดา ในชุดนอนลายการ์ตูนกำลังนั่งพิมพ์คีย์บอร์ดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ รินสัมผัสได้ถึงความเศร้าที่แฝงมากับตัวอักษรของเพื่อนนิรนามคนนี้

รินไม่รู้เลยว่า 'หยาดเหงื่อบนคอร์ทไม้' คือใคร รู้แค่ว่าเป็นนักแบดมินตันรุ่นราวคราวเดียวกันที่บังเอิญคุยกันถูกคอในห้องแชท

เมื่อเดือนก่อน พวกเธอไม่เคยเห็นหน้า ไม่เคยรู้ชื่อจริง แต่กลับแลกเปลี่ยนความลับและความรู้สึกกันได้อย่างหมดเปลือก

ลูกขนไก่ปีกหัก: วันนี้เธอซ้อมหนักอีกแล้วใช่ไหม? เลือดกำเดาไหลอีกหรือเปล่า?

หยาดเหงื่อบนคอร์ทไม้: อืม... ไหลนิดหน่อย แต่หยุดแล้วล่ะ ช่วงนี้ฉันเครียดนิดหน่อยน่ะ เดือนหน้ามีการแข่งชิงแชมป์เขต ถ้าฉันพลาด... ครอบครัวฉันอาจจะไม่มีที่ซุกหัวนอน

รินเบิกตากว้างเมื่ออ่านประโยคนั้น เธอรู้สึกจุกในอก วิกฤตเศรษฐกิจมันทำร้ายคนรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ เธอพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความรวดเร็ว

ลูกขนไก่ปีกหัก: อย่ากดดันตัวเองขนาดนั้นสิ! เธอเก่งจะตาย เธอเป็นนักแบดมินตันที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จัก (ผ่านหน้าจอ) เลยนะ! วันแข่งชิงแชมป์เขต ฉันก็จะลงแข่งเหมือนกัน... ถ้าเราบังเอิญได้เจอกันในสนาม ฉันจะตะโกนเชียร์เธอให้ดังทะลุคอร์ทไปเลย!

พิมที่นั่งอ่านข้อความอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เก่าๆ ปล่อยให้น้ำตาอุ่นๆ ไหลรินลงมาอาบแก้มอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจเหมือนเมื่อตอนหัวค่ำ แต่มันเป็นน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ พลางคิดในใจต่อข้อความของ ลูกขนไก่ปีกหัก อย่างเอ็นดู ’เธอจะรู้ได้ยังไง ว่าฉันคือใคร และใครคือเธอ‘

ในโลกความเป็นจริง... รินรดา คือคู่แข่งที่พิมต้องเหยียบขึ้นไปเพื่อเอาชีวิตรอด

แต่ในโลกหลังแป้นพิมพ์... รินรดา (ในนามลูกขนไก่ปีกหัก) คือเพื่อนแท้เพียงคนเดียวที่คอยโอบกอดและเยียวยาหัวใจที่แตกสลายของเธอเอาไว้

หยาดเหงื่อบนคอร์ทไม้: ขอบใจนะ... ปีกหัก คำพูดของเธอช่วยฉันได้มากจริงๆ ถ้าวันแข่งเราเจอกัน ฉันก็จะสู้ให้เต็มที่เหมือนกัน... สัญญาเลย

ลูกขนไก่ปีกหัก: สัญญานะ! อ๊ะ... แม่ฉันมาเคาะประตูห้องแล้ว ต้องถอดสายเน็ตคืนแล้วล่ะ ฝันดีนะหยาดเหงื่อ! สู้ๆ!

หยาดเหงื่อบนคอร์ทไม้: ฝันดีจ้ะ ลูกขนไก่ปีกหัก

พิมกดยกเลิกการเชื่อมต่อ เสียงสัญญาณโมเด็มตัดขาดลง หน้าจอคอมพิวเตอร์กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง

เด็กสาววัยสิบแปดปีปิดหน้าจอ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หน้าต่างห้องพัก เธอมองออกไปดูสายฝนที่เริ่มซาลงแล้ว พายุในใจของเธอสงบลงได้ชั่วคราวด้วยถ้อยคำของเพื่อนแปลกหน้า

"รินรดา..." พิมพึมพำชื่อของเด็กสาวท่าทางคุณหนูเอาแต่ใจคนนั้นเบาๆ "ในการแข่งเดือนหน้า... ถ้าเราต้องเจอกัน ฉันจะไม่ยอมแพ้เธอเด็ดขาด ฉันจะสู้ด้วยทุกอย่างที่ฉันมี... เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่า หยาดเหงื่อของฉัน มันมีค่าพอที่จะแบกรับความหวังของครอบครัว"

แม้โชคชะตาจะเล่นตลกให้พวกเธอต้องกลายเป็นศัตรูกันในโลกแห่งแสงสว่าง แต่ในมุมมืดของวิกฤตเศรษฐกิจ มิตรภาพไร้หน้าตานี้ จะกลายเป็นรากฐานสำคัญที่รอวันผลิบานเป็นความผูกพันอันยิ่งใหญ่... ในวันที่พวกเธอทั้งสองได้รู้ความจริง