ตอนที่ 2

ได้ฟังเสี่ยวจูเล่าว่านางสลบไปนานกว่าหนึ่งเดือน ก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกแปลกใจยิ่งนักเพราะในยามที่ตื่นขึ้นมานอกจากใบหน้าและร่างกายที่ดูอมโรคแล้ว นางก็มิได้รู้สึกเจ็บป่วยที่ตรงไหนอีกเลย แม้แต่เรี่ยวแรงก็ยังคงรู้สึกแข็งแรงดีราวกับไม่เคยผ่านการเจ็บป่วยมาก่อน หลิวเมิ่งหรันนึกได้เช่นนั้นก็ให้รู้สึกว่าตนเองช่างโชคดียิ่งที่ร่างกายนี้ฟื้นตัวได้เร็วปานนี้ ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พร้อมกับเดินสำรวจไปรอบ ๆ จวน

จวนตระกูลหยางแห่งนี้ ตั้งอยู่ในอำเภอเหลียนถง เมืองหยางโจว พื้นที่หมู่บ้านขนาดกลางมีจำนวนผู้อาศัยราว ๆ ร้อยหลังคาเรือน ได้รับการสนับสนุนในการทำมาหากินจากเสนาบดีกลาโหม หยางลู่ชิง ทำให้ทุกคนอยู่ดีกินดีมากกว่าหมู่บ้านอื่น ๆที่อยู่ในอำเภอเหลียนถง นอกจากนั้นคนที่นี่ยังเป็นที่เคารพยำเกรงของหมู่บ้านอื่นอีกด้วย อาจเนื่องมาจากผู้นำหมู่บ้านนั้นเป็นคนซื่อสัตย์และเที่ยงตรงยิ่ง

จวนตระกูลหยางแห่งนี้เทียบด้วยสายตาน่าจะราว ๆห้าหมู่ (1 หมู่เท่ากับ 666 ตารางเมตร ) นอกจากเรือนหลัก ก็มีเรือนรับรองอีกราวสองเรือน เรือนคนใช้หนึ่งเรือน เรือนครัวหนึ่งเรือน รวมเป็นห้าเรือน

ชีวิตความเป็นอยู่ของนางแม้จะมิได้หรูหราแต่ก็มิอาจปฏิเสธได้เลยว่า นางและสาวใช้ได้รับความลำบากอยู่มิน้อย เบี้ยหวัดที่ได้รับมานั้นส่วนหนึ่งได้จากรายได้ที่ถูกเก็บจากในหมู่บ้าน แต่รายได้นั้นถูกหักเก็บเพื่อมาส่งทุก ๆครึ่งปี ทำให้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา นางจำต้องใช้เงินจากสินเดิมของนางเป็นส่วนใหญ่ ยังโชคดีเหลือเกินที่บิดามารดารักใคร่มอบสินเดิมให้นางมาในวันออกเรือนเป็นจำนวนไม่น้อย หลังจากที่ถูกสามีส่งมาอยู่ที่นี่หญิงสาวก็มิได้ส่งจดหมายไปบอกกล่าวกับบิดา อันเนื่องจากมาครอบครัวของนางได้ย้ายไปอยู่ที่ดินแดนทางใต้กันหมด ภายหลังจากงานแต่งของนางไม่กี่วัน ด้วยราชโองการของฝ่าบาท

ทำให้ในตอนนี้หญิงสาวจึงราวกับถูกตัดขาดจากบ้านเดิมโดยสมบูรณ์ รวมถึงถูกตัดขาดจากทางบ้านสามีด้วยเช่นกัน จดหมายสองถึงสามฉบับถูกส่งไปในยามที่หญิงสาวฟื้นขึ้นมาแล้ว บุตรชายจำเป็นต้องมีชื่อแซ่และจัดเลี้ยงงานครบเดือน แต่รอแล้วรอเล่าก็มิมีข่าวคราวส่งมาจากสามีของนางเลยแม้แต่ฉบับเดียว

หลิวเมิ่งหรันรู้สึกได้ว่าสามีผู้นี้ของนางช่างมีจิตใจอำมหิตยิ่งนัก แม้แต่บุตรที่เกิดกับนางเขาเองก็มิให้ความสนใจ หลิวเมิ่งหรันจึงได้ตัดสินใจไม่มีพิธีเลี้ยงเดือน และตั้งชื่อบุตรชายของนางด้วยตนเองนามว่า หยางเป่าหนิง ที่หมายถึงสมบัติอันล้ำค่าและความสงบสุข

จวนตระกูลหยาง

"ท่านพ่อบ้านลั่ว ฮูหยินส่งจดหมายมาขอรับ" ทหารเฝ้าประตูที่รับจดหมายจากคนของหลิวเมิ่งหรันรีบนำจดหมายดังกล่าวมาส่งมอบให้กับพ่อบ้านชรา ชายแก่ที่ได้ยินเช่นนั้นได้แต่ถอนหายใจแรงๆ ฮูหยินน้อยส่งจดหมายมาหลายต่อหลายฉบับแต่ก็ไม่มีฉบับไหนเลยที่ถูกคุณชายเปิดอ่าน ทุกฉบับล้วนถูกชายหนุ่มจับยัดใส่ไว้ในกล่องไม้เนื้อดีรวมกันอยู่ในนั้น

"เฮ้อ มิรู้ว่าป่านนี้นางจะเป็นเช่นไรบ้าง คุณชายก็ช่างใจแข็งยิ่งนัก" พ่อบ้านลั่วทำสีหน้ามิสู้ดี เรื่องจดหมายชายชราก็มิกล้ารายงานแก่ฮูหยินผู้เฒ่าผู้เป็นมารดาของหยางลู่ชิง เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะคิดมากจนกระทั่งล้มป่วย ทั้งคุณชายเองก็ย้ำว่าห้ามกล่าวหรือเอ่ยถึงฮูหยินน้อยในจวนแห่งนี้เด็ดขาด 

ร่างของชายชราเดินเข้าไปยังห้องตำราของผู้เป็นใหญ่ในเรือนนี้ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

"คุณชาย ฮูหยินน้อยส่งจดหมายมาขอรับ" ชายหนุ่มมิได้ให้ความสนใจ ใบหน้าคมคายยังคงก้มหน้าอ่านรายงานในมือของตนอย่างตั้งใจ ก่อนจะชะงักแล้วเอ่ยสิ่งที่ทำให้ชายชราถึงกับเหนื่อยล้า

"นำไปเก็บไว้ที่เดิม!"

"คุณชาย บ่าวคิดว่าท่านควรเปิดอ่านเสียหน่อย นางอาจจะไม่สบายก็ได้นะขอรับ!"

"หึ สตรีเช่นนาง ป่วยตายไปเสียได้ก็ดีมิใช่หรือ"

"โถ่ว คุณชาย" ชายชราได้แต่จนปัญญาที่จะคิดว่าเหตุผลให้อีกฝ่ายเปิดอ่านจดหมายของหญิงสาว ก่อนจะจำใจเดินเลยไปที่กล่องไม้และนำจดหมายใส่เก็บไว้ในนั้น ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปในที่สุด

หยางลู่ชิง ปีนี้อายุย่างยี่สิบห้าปี ชายหนุ่มคือทายาทสายรองของตระกูลหยาง รั้งตำแหน่งเสนาบดีกลาโหม เขาคือบุรุษที่ได้ชื่อว่าอำมหิตและเย็นชาที่สุด เมื่อหนึ่งปีก่อนจำใจต้องแต่งหลิวเมิ่งหรันเข้ามาเป็นฮูหยินเอกด้วยความจำเป็น เพียงเพราะเขาถูกหญิงสาววางยาก่อนจะถูกพบว่าทั้งสองอยู่ด้วยกันในห้องเพียงลำพัง เพื่อรักษาชื่อเสียงของนางเขาจำเป็นต้องรับผิดชอบนางอย่างที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ แต่เมื่อแต่งเข้ามาไม่นานนางกลับอาละวาดทำร้ายซูเว่ยจนกระทั่งบาดเจ็บ

ชายหนุ่มรู้สึกโมโหอย่างหนักจึงส่งตัวนางไปยังหมู่บ้านของตระกูลหยางในเหลียนถง ซึ่งที่นั่นห่างไกลจากที่นี่นับร้อยลี้ เมื่อไปถึงทุก ๆเดือนหญิงสาวมักจะเขียนจดหมายส่งกลับมาถึงเขาเสมอ แต่ชายหนุ่มมิใคร่สนใจทั้งยังไม่คิดที่จะเปิดอ่าน ก่อนจะเก็บมันไว้ในกล่องไม้ราวกับสิ่งของไร้ค่า จนกระทั่งวันหนึ่งหญิงสาวก็หยุดเขียนจดหมายมา จนกระทั่งวันนี้จึงได้มีจดหมายส่งมาอีกครั้งนับดูแล้วเดือนนี้เป็นฉบับที่สามแล้ว

ชายหนุ่มคาดเดาเอาเองว่าหญิงสาวจะต้องอดทนต่อความยากลำบากมิได้เสียแล้ว จึงได้ส่งจดหมายมารบเร้าเขาเช่นนี้ เพื่อหวังให้เขาใจอ่อนและรับนางกลับเข้าจวนเป็นแน่

หลังจากที่พ่อบ้านลั่วเดินออกจากห้องไปแล้วนั้น หยางลู่ชิงจึงหันไปมองดูกล่องไม้ที่บรรจุจดหมายที่หญิงสาวส่งมา แววตาที่จ้องมองมันได้มิสามารถบอกได้ว่าชายหนุ่มรู้สึกเช่นไร ก่อนเขาจะละสายตาแล้วไม่สนใจมันอีกเลย ปล่อยให้จดหมายทุกฉบับนอนแน่นิ่งอยู่ในกล่องไม้เช่นนั้นราวกับจดหมายเหล่านั้นช่างไร้ค่ายิ่งนัก