ตอนที่ 3

หลังจากที่หลิวเมิ่งหรันหายดี หญิงสาวตั้งใจว่าจะไปขอบคุณแม่นางเหลียนที่อยู่เรือนข้างๆ เมื่อไปถึงก็พบว่าเรือนของอี้หลานนั้นเป็นเรือนไม้หลังเล็ก ๆค่อนข้างเก่า เสี่ยวจูเป็นผู้ตะโกนเรียกหญิงสาวอยู่ด้านหน้าเรือน

"แม่นางเหลียนอยู่เรือนหรือไม่เจ้าคะ" เหลียนอี้หลานเดินออกมาจากเรือนก็พบกับเสี่ยวจูและสตรีที่ดูสง่างามผู้หนึ่ง หญิงสาวคาดการณ์ว่าสตรีผู้นั้นคงจะเป็นหยางฮูหยินหรือฮูหยินน้อยที่คนในหมู่บ้านตระกูลหยางเรียกขานกัน แต่ไม่มีผู้ใดเคยพบหน้าค่าตาของหญิงสาวเลยตั้งแต่นางย้ายมาอยู่ที่นี่ แต่เหตุใดวันนี้หญิงสาวจึงได้ออกมาจากเรือนได้เล่า 

เมื่อคิดได้เช่นนั้นเหลียนอี้หลานจึงรีบเดินตรงออกมาเปิดประตูรั้วให้กับหญิงสาวทันที พร้อมกับเอ่ยวาจาอย่างนอบน้อม

"เสี่ยวจู เจ้ามีอันใดงั้นหรือ แล้วแม่นางผู้นี้คือ..."

"สตรีผู้นี้คือฮูหยินน้อยของข้า ฮูหยินต้องการมาเยี่ยมเยือนท่าน วันนี้ข้าจึงได้พานางมาที่เรือนของท่าน ท่านยุ่งอยู่หรือไม่"

"ไม่ ข้ามิได้ยุ่ง เอ่อ เชิญ ฮูหยินน้อยด้านในก่อนเถิด" หลิวเมิ่งหรันพยักหน้าก่อนจะส่งยิ้มให้หญิงสาว ทำให้เหลียนอี้หลานรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น 

"ขอบคุณแม่นางเหลียน"

"ฮูหยินอย่าได้เกรงใจ ท่านเรียกข้าว่าอี้หลานเช่นเดียวกันกับคนในหมู่บ้านเถิด" หลิวเมิ่งหรันเห็นว่ามิถูกต้องนัก ร่างนี้อายุเพียงสิบเจ็ดเท่านั้น ดูท่าคงอายุน้อยกว่าอีกฝ่ายเป็นแน่ 

"แม่นางเหลียนอายุเท่าใดแล้วหรือ"

"เอ่อ... ยี่สิบเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้น ข้าขอเรียกท่านว่าพี่สาวเหลียนก็แล้วกัน"

"มิกล้าๆ ฮูหยินน้อยอย่าทำเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ" เหลียนอี้หลานยกมือขึ้นโบกปฏิเสธไปมาอย่างเกรงกลัว นางเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา จะบังอาจเทียบเคียงสตรีตรงหน้าได้อย่างไรกัน

"เอาตามนี้ก็แล้วกัน ท่านเป็นผู้มีพระคุณของข้ากับลูกยิ่งนัก หากมิมีท่านเกรงว่าเป่าหนิงคงจะหิวตายเป็นแน่" หลิวเมิ่งหรันกล่าวออกมาด้วยความจริงใจ นางเป็นคนที่สำนึกบุญคุณของผู้อื่นเสมอ ผู้ใดทำดีต่อนาง นางย่อมตอบแทนคืนไปนับเท่าตัว

"เช่นนั้นก็เอาตามที่ท่านสะดวกเถิด" เหลียนอี้หลานจนใจที่จะกล่าวจึงได้แต่ยอมจำนนต่อหญิงสาวแต่โดยดี

"เสี่ยวจู" 

"เจ้าค่ะฮูหยินน้อย" เสี่ยวจูถือถุงเงินถุงหนึ่งก่อนจะคว้ามือของเหลียนอี้หลานมาแล้วให้หญิงสาวกุมไว้ ถุงเงินนี้แม้มิได้ใหญ่โต แต่น้ำหนักมากยิ่งนัก ทำให้เหลียนอี้หลานที่สัมผัสได้ถึงน้ำหนักของสิ่งของในถุงถึงกับตาโต ก่อนจะชักมือกลับทันทีแต่ถูกเสี่ยวจูรั้งไว้แน่นจนไม่สามารถขัดขืนได้

"ฮูหยิน นี่มันเรื่องอันใดกันเจ้าคะ เงินนี้คืออันใด ข้ามิสามารถรับมันได้จริง ๆ"

"พี่สาวเหลียน อย่าได้เข้าใจเจตนาของข้าผิดเลย ข้าเพียงต้องการตอบแทนท่านเท่านั้น เสี่ยวจูบอกข้าว่าบุตรของท่านทั้งสองนั้นยังเล็ก ทั้งยังเจ็บป่วยบ่อยครั้ง ท่านจำเป็นต้องใช้เงินในการรักษาเด็ก ๆ เงินนี้ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่ท่านช่วยดูแลเป่าหนิงของข้ามาตลอดเดือนกว่า ท่านอย่าได้ปฏิเสธเลย"

"ฮูหยิน..." เหลียนอี้หลานที่ได้ฟังเจตนาของหญิงสาวก็เข้าใจ สามีของนางเข้าร่วมกองทัพจนป่านนี้ผ่านมาเกือบสองปีแล้ว อีกฝ่ายก็มิได้ส่งข่าวคราวกลับมาเลยแม้เพียงครั้ง มิรู้ว่าเป็นหรือตาย ทำให้นางต้องแบกรับภาระในการดูแลบุตรทั้งสองเพียงลำพัง เด็กทั้งสองเจ็บป่วยบ่อย ๆแต่เพราะนางมิมีกำลังมากพอที่จะพาเด็ก ๆไปหาหมอในเมือง ได้แต่พึ่งพาหมอชาวบ้านเท่านั้น เด็ก ๆจึงเป็นๆหายๆ และมิได้รักษาอย่างต่อเนื่อง แววตาที่เหลียนอี้หลานจ้องมองไปที่หลิวเมิ่งหรันเต็มไปด้วยความตื้นตันและพระคุณอันล้นเหลือ 

"ท่านอย่าได้เกรงใจ แม้ว่าข้าเองจะช่วยเหลืออันใดท่านได้ไม่มากนัก แต่หากท่านมีปัญหาสิ่งใดก็ขอให้เอ่ยกับข้าได้เลย อย่าได้เกรงใจ"

"ขอบคุณฮูหยินมากเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านมาก"

"เช่นนั้นข้าคงมิรบกวนท่านแล้ว ข้าขอลา"

"ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ ขอบคุณจริง ๆ" หลิวเมิ่งหรันพยักหน้าก่อนส่งยิ้มร่ำลา ท่ามกลางสายตาของเสี่ยวจูที่มองมายังหญิงสาว ฮูหยินน้อยของนางเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ หลิวเมิ่งหรันมองเห็นสายตาของเสี่ยวจูจึงได้แต่ยกยิ้มขำ

"เสี่ยวจู เหตุใดเจ้าจึงมองข้าเช่นนั้น"

"เอ่อ ฮูหยินน้อยเปลี่ยนไปมากเลยเจ้าค่ะ"

"เปลี่ยน อย่างไรหรือ"

"ท่านมิเศร้าอีกต่อไปแล้ว ตอนที่มาถึงที่นี่ท่านเอาแต่เก็บตัวอยู่ในเรือนจนกระทั่งคลอดคุณชายน้อย บ่าวคิดว่าท่านคงจะทนต่อความเจ็บปวดไม่ไหวเสียแล้วเจ้าค่ะ" เมื่อกล่าวถึงช่วงเวลาความเป็นความตายที่พึ่งผ่านมาไม่นาน เสี่ยวจูก็ได้แต่ก้มหน้ากักเก็บความเสียใจ ในช่วงเวลานั้นนางที่เป็นสตรีวัยสิบหกปีเท่านั้น ย่อมรู้สึกหวาดกลัวเหลือเกิน นางหวาดกลัวว่าฮูหยินของนางจะไม่สามารถอดทนต่อความเจ็บปวดทั้งทางกายและทางใจแล้วจากไป ปล่อยให้คุณชายน้อยต้องเป็นกำพร้า ทุกวันนางได้แต่พร่ำขอพรต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ช่วยคุ้มครองฮูหยินให้ปลอดภัย ในวันที่ฮูหยินของนางฟื้นขึ้นมา นางที่เติบโตมาพร้อมกับคุณหนูย่อมเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของหญิงสาวเป็นอย่างดี

ฮูหยินน้อยของนางได้เปลี่ยนไปแล้ว แววตาที่เศร้าหมองเจ็บปวดนั้นก็หายไปด้วยเช่นกัน...

ในขณะที่คนทั้งคู่กำลังเดินมาตามเส้นทางเพื่อกลับจวนนั้น ก็มีรถม้ากลางเก่ากลางใหม่คันหนึ่งเคลื่อนผ่านมา ก่อนจะหยุดชะลอตรงที่ร่างของหญิงสาวหยุดอยู่ ชายชราอายุราวหกสิบเดินลงมาจากรถม้าพร้อมกับค่อมตัวคารวะหญิงสาวอย่างนอบน้อม

"ข้าน้อยคารวะฮูหยินน้อย"

"ท่านผู้เฒ่าอย่าได้มากพิธีเลย ท่านคือ..."

"ข้าน้อยเหยาเสียนชุน เป็นผู้นำหมู่บ้านตระกูลหยางขอรับ"

"ที่แท้ก็ท่านผู้นำหมู่บ้านนั่นเอง"

"เอ่อ... มิทราบว่าฮูหยินน้อยจะไปที่ใดหรือ"

"ข้าเพียงมาจากเรือนใกล้ๆนี้ กำลังจะกลับเข้าจวนน่ะ"

"เช่นนั้นเอง... หากว่าท่านมีปัญหาอันใดสามารถเรียกข้าน้อยได้ตลอดเวลาอย่าได้เกรงใจ"

"ขอบคุณท่านผู้นำหมู่บ้าน เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน"

"เชิญฮูหยินน้อย" 

ชายชรามองตามร่างที่เดินจากไป ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ สตรีผู้นี้เดิมทีเป็นถึงฮูหยินเอกของท่านเสนาบดีกลาโหมหยางลู่ชิง แต่มิรู้ว่าด้วยเหตุใดจึงได้ถูกส่งมาอยู่ในหมู่บ้านที่ห่างไกลถึงเพียงนี้ ช่างอาภัพยิ่งนัก เมื่อชายชราเห็นว่าหญิงสาวเดินผ่านเข้าประตูจวนไปแล้วจึงได้ก้าวขึ้นรถม้า ก่อนจะมุ่งตรงกลับเรือนของตนเอง